Emily Dickinson: Poetry

Success is counted sweetest
By those who ne’er succeed.
To comprehend a nectar
Requires sorest need.

Not one of all the purple Host
Who took the Flag today
Can tell the definition
So clear of victory

As he defeated – dying –
On whose forbidden ear
The distant strains of triumph
Burst agonized and clear!

---

I’m Nobody! Who are you?
Are you – Nobody – too?
Then there’s a pair of us!
Don’t tell! they’d advertise – you know!

How dreary – to be – Somebody!
How public – like a Frog – 
To tell one’s name – the livelong June – 
To an admiring Bog!

---

Ik stel niets voor! Wie ben jij?
Stel jij ook weinig voor?
Een stel zijn wij, zo samen – stil!
Verstoten doen ze ons

Wat triest als je wat voorstelt en
Je in het openbaar
Voortdurend voor moet stellen steeds
Aan je bewonderaars

---

A Bird came down the Walk—
He did not know I saw—
He bit an Angleworm in halves
And ate the fellow, raw,

And then he drank a Dew
From a convenient Grass—
And then hopped sidewise to the Wall
To let a Beetle pass—

He glanced with rapid eyes
That hurried all around—
They looked like frightened Beads, I thought—
He stirred his Velvet Head

Like one in danger, Cautious,
I offered him a Crumb
And he unrolled his feathers
And rowed him softer home—

Than Oars divide the Ocean,
Too silver for a seam—
Or Butterflies, off Banks of Noon
Leap, plashless as they swim.

---

I taste a liquor never brewed – 
From Tankards scooped in Pearl – 
Not all the Frankfort Berries
Yield such an Alcohol!

Inebriate of air – am I – 
And Debauchee of Dew – 
Reeling – thro’ endless summer days – 
From inns of molten Blue – 

When “Landlords” turn the drunken Bee
Out of the Foxglove’s door – 
When Butterflies – renounce their “drams” – 
I shall but drink the more!

Till Seraphs swing their snowy Hats – 
And Saints – to windows run – 
To see the little Tippler
Leaning against the – Sun!

---

Dear March – Come in –
How glad I am –
I hoped for you before –
Put down your Hat –
You must have walked –
How out of Breath you are –
Dear March, how are you, and the Rest –
Did you leave Nature well –
Oh March, Come right upstairs with me –
I have so much to tell –

I got your Letter, and the Birds –
The Maples never knew that you were coming –
I declare – how Red their Faces grew –
But March, forgive me –
And all those Hills you left for me to Hue –
There was no Purple suitable –
You took it all with you –

Who knocks? That April –
Lock the Door –
I will not be pursued –
He stayed away a Year to call
When I am occupied –
But trifles look so trivial
As soon as you have come

That blame is just as dear as Praise
And Praise as mere as Blame –

---

A lane of Yellow led the eye
Unto a Purple Wood
Whose soft inhabitants to be
Surpasses solitude
If Bird the silence contradict
Or flower presume to show
In that low summer of the West
Impossible to know –

---

Besides the Autumn poets sing,
A few prosaic days
A little this side of the snow
And that side of the Haze –

A few incisive mornings –
A few Ascetic eves –
Gone – Mr Bryant’s “Golden Rod” –
And Mr Thomson’s “sheaves.”

Still, is the bustle in the brook –
Sealed are the spicy valves –
Mesmeric fingers softly touch
The eyes of many Elves –

Perhaps a squirrel may remain –
My sentiments to share –
Grant me, Oh Lord, a sunny mind –
Thy windy will to bear!

---

My river runs to thee:
Blue sea, wilt welcome me?

My river waits reply.
Oh sea, look graciously!

I’ll fetch thee brooks
From spotted nooks,—

Say, sea,
Take me!

---

The Soul has Bandaged moments –
When too appalled to stir –
She feels some ghastly Fright come up
And stop to look at her –

Salute her, with long fingers –
Caress her freezing hair –
Sip, Goblin, from the very lips
The Lover – hovered – o’er –

Unworthy, that a thought so mean
Accost a Theme – so – fair –

The soul has moments of escape –
When bursting all the doors –
She dances like a Bomb, abroad,
And swings upon the Hours,

As do the Bee – delirious borne –
Long Dungeoned from his Rose –
Touch Liberty – then know no more,
But Noon, and Paradise –

The Soul’s retaken moments –
When, Felon led along,
With shackles on the plumed feet,
And staples, in the song,

The Horror welcomes her, again,
These, are not brayed of Tongue –

---

I measure every Grief I meet
With narrow, probing, eyes – 
I wonder if It weighs like Mine – 
Or has an Easier size.

I wonder if They bore it long – 
Or did it just begin – 
I could not tell the Date of Mine – 
It feels so old a pain – 

I wonder if it hurts to live – 
And if They have to try – 
And whether – could They choose between – 
It would not be – to die – 

I note that Some – gone patient long – 
At length, renew their smile – 
An imitation of a Light
That has so little Oil – 

I wonder if when Years have piled – 
Some Thousands – on the Harm – 
That hurt them early – such a lapse
Could give them any Balm – 

Or would they go on aching still
Through Centuries of Nerve – 
Enlightened to a larger Pain – 
In Contrast with the Love – 

The Grieved – are many – I am told – 
There is the various Cause – 
Death – is but one – and comes but once – 
And only nails the eyes – 

There’s Grief of Want – and grief of Cold – 
A sort they call “Despair” – 
There’s Banishment from native Eyes – 
In sight of Native Air – 

And though I may not guess the kind – 
Correctly – yet to me
A piercing Comfort it affords
In passing Calvary – 

To note the fashions – of the Cross – 
And how they’re mostly worn – 
Still fascinated to presume
That Some – are like my own – 

---

The Soul unto itself
Is an imperial friend  – 
Or the most agonizing Spy  – 
An Enemy  –  could send  – 

Secure against its own  – 
No treason it can fear  – 
Itself  –  its Sovereign  –  of itself
The Soul should stand in Awe  –

---

I’ll tell you how the sun rose, —
A ribbon at a time.
The steeples swam in amethyst,
The news like squirrels ran.

The hills untied their bonnets,
The bobolinks begun.
Then I said softly to myself,
“That must have been the sun!”

But how he set, I know not.
There seemed a purple stile
Which little yellow boys and girls
Were climbing all the while

Till when they reached the other side,
A dominie in gray
Put gently up the evening bars,
And led the flock away.

---

 
It’s all I have to bring today—
This, and my heart beside—
This, and my heart, and all the fields—
And all the meadows wide—
Be sure you count—should I forget
Some one the sum could tell—
This, and my heart, and all the Bees
Which in the Clover dwell.

---

A Drop fell on the Apple Tree –
Another – on the Roof –
A Half a Dozen kissed the Eaves –
And made the Gables laugh –

A few went out to help the Brook
That went to help the Sea –
Myself Conjectured were they Pearls –
What Necklaces could be –

The Dust replaced, in Hoisted Roads –
The Birds jocoser sung –
The Sunshine threw his Hat away –
The Bushes – spangles flung –

The Breezes brought dejected Lutes –
And bathed them in the Glee –
The Orient showed a single Flag,
And signed the fête away –

---

My life closed twice before its close—
It yet remains to see
If Immortality unveil
A third event to me

So huge, so hopeless to conceive
As these that twice befell.
Parting is all we know of heaven,
And all we need of hell.

---

Two Butterflies went out at Noon—
And waltzed above a Farm—
Then stepped straight through the Firmament
And rested on a Beam—

And then—together bore away
Upon a shining Sea—
Though never yet, in any Port—
Their coming mentioned—be—

If spoken by the distant Bird—
If met in Ether Sea
By Frigate, or by Merchantman—
No notice—was—to me—

---

I could suffice for Him, I knew—
He—could suffice for Me—
Yet Hesitating Fractions—Both
Surveyed Infinity—

“Would I be Whole” He sudden broached—
My syllable rebelled—
‘Twas face to face with Nature—forced—
‘Twas face to face with God—

Withdrew the Sun—to Other Wests—
Withdrew the furthest Star
Before Decision—stooped to speech—
And then—be audibler

The Answer of the Sea unto
The Motion of the Moon—
Herself adjust Her Tides—unto—
Could I—do else—with Mine?

---

I like to see it lap the Miles,
And lick the valleys up,
And stop to feed itself at tanks;
And then, prodigious, step

Around a pile of mountains,
And, supercilious, peer
In shanties by the sides of roads;
And then a quarry pare

To fit its sides, and crawl between,
Complaining all the while
In horrid, hooting stanza;
Then chase itself down hill

And neigh like Boanerges;
Then, punctual as a star,
Stop—docile and omnipotent—
At its own stable door.

---

One Sister have I in our house –
And one a hedge away.
There’s only one recorded,
But both belong to me.

One came the way that I came –
And wore my past year’s gown –
The other as a bird her nest,
Builded our hearts among.

She did not sing as we did –
It was a different tune-
Herself to her a Music
As Bumble-bee of June.

Today is far from Childhood –
But up and down the hills
I held her hand the tighter –
Which shortened all the miles –

And still her hum
The years among,
Deceives the Butterfly;
Still in her Eye
The Violets lie
Mouldered this many May.

I spilt the dew –
But took the morn, –
I chose this single star
From out the wide night’s numbers –
Sue – forevermore!

---

A Man may make a Remark –
In itself – a quiet thing
That may furnish the Fuse unto a Spark
In dormant nature – lain –

Let us divide – with skill –
Let us discourse – with care –
Powder exists in Charcoal –
Before it exists in Fire –

---

It sifts from Leaden Sieves –
It powders all the Wood.
It fills with Alabaster Wool
The Wrinkles of the Road –

It makes an Even Face
Of Mountain, and of Plain –
Unbroken Forehead from the East
Unto the East again –

It reaches to the Fence –
It wraps it Rail by Rail
Till it is lost in Fleeces –
It deals Celestial Vail

To Stump, and Stack – and Stem –
A Summer’s empty Room –
Acres of Joints, where Harvests were,
Recordless, but for them –

It Ruffles Wrists of Posts
As Ankles of a Queen –
Then stills its Artisans – like Ghosts –
Denying they have been –

---

The Soul selects her own Society —
Then — shuts the Door —
To her divine Majority —
Present no more —

Unmoved — she notes the Chariots — pausing —
At her low Gate —
Unmoved — an Emperor be kneeling
Upon her Mat —

I’ve known her — from an ample nation —
Choose One —
Then — close the Valves of her attention —
Like Stone —

---

We never know how high we are
Till we are called to rise;
And then, if we are true to plan,
Our statures touch the skies—

The Heroism we recite
Would be a daily thing,
Did not ourselves the Cubits warp
For fear to be a King—

---

Luck is not chance—
It’s Toil—
Fortune’s expensive smile
Is earned—
The Father of the Mine
Is that old-fashioned Coin
We spurned—

---

Come slowly—Eden
Lips unused to Thee—
Bashful—sip thy Jessamines
As the fainting Bee—

Reaching late his flower,
Round her chamber hums—
Counts his nectars—
Enters—and is lost in Balms.

---

The Savior must have been
A docile Gentleman—
To come so far so cold a Day
For little Fellowmen—

The Road to Bethlehem
Since He and I were Boys
Was leveled, but for that’t would be
A rugged Billion Miles—

---

One day is there of the series
Termed “Thanksgiving Day”
Celebrated part at table
Part in memory –
Neither Ancestor nor Urchin
I review the Play –
Seems it to my Hooded thinking
Reflex Holiday
Had There been no sharp subtraction
From the early Sum –
Not an acre or a Caption
Where was once a Room
Not a mention whose small Pebble
Wrinkled any Sea,
Unto such, were such Assembly,
‘Twere “Thanksgiving day” –

---

Knows how to forget!
But could It teach it?
Easiest of Arts, they say
When one learn how

Dull Hearts have died
In the Acquisition
Sacrificed for Science
Is common, though, now —

I went to School
But was not wiser
Globe did not teach it
Nor Logarithm Show

“How to forget”!
Say — some — Philosopher!
Ah, to be erudite
Enough to know!

Is it in a Book?
So, I could buy it —
Is it like a Planet?
Telescopes would know —

If it be invention
It must have a Patent.
Rabbi of the Wise Book
Don’t you know?

---

I tie my Hat—I crease my Shawl—
Life’s little duties do—precisely—
As the very least
Were infinite—to me—

I put new Blossoms in the Glass—
And throw the old—away—
I push a petal from my gown
That anchored there—I weigh
The time ‘twill be till six o’clock
I have so much to do—
And yet—Existence—some way back—
Stopped—struck—my ticking—through—
We cannot put Ourself away
As a completed Man
Or Woman—When the Errand’s done
We came to Flesh—upon—
There may be—Miles on Miles of Nought—
Of Action—sicker far—
To simulate—is stinging work—
To cover what we are
From Science—and from Surgery—
Too Telescopic Eyes
To bear on us unshaded—
For their—sake—not for Ours—
Twould start them—
We—could tremble—
But since we got a Bomb—
And held it in our Bosom—
Nay—Hold it—it is calm—

Therefore—we do life’s labor—
Though life’s Reward—be done—
With scrupulous exactness—
To hold our Senses—on—

---

Like Brooms of Steel
The Snow and Wind
Had swept the Winter Street –
The House was hooked
The Sun sent out
Faint Deputies of Heat –
Where rode the Bird
The Silence tied
His ample – plodding Steed
The Apple in the Cellar snug
Was all the one that played.

---

Winter is good – his Hoar Delights
Italic flavor yield –
To Intellects inebriate
With Summer, or the World –

Generic as a Quarry
And hearty – as a Rose –
Invited with asperity
But welcome when he goes.

---

Wild nights – Wild nights!
Were I with thee
Wild nights should be
Our luxury!

Futile – the winds –
To a Heart in port –
Done with the Compass –
Done with the Chart!

Rowing in Eden –
Ah – the Sea!
Might I but moor – tonight –
In thee!

---

If I should die,
And you should live,
And time should gurgle on,
And morn should beam,
And noon should burn,
As it has usual done;
If birds should build as early,
And bees as bustling go,—
One might depart at option
From enterprise below!
’T is sweet to know that stocks will stand
When we with daisies lie,
That commerce will continue,
And trades as briskly fly.
It makes the parting tranquil
And keeps the soul serene,
That gentlemen so sprightly
Conduct the pleasing scene!

---

Before I got my eye put out –
I liked as well to see
As other creatures, that have eyes –
And know no other way –

But were it told to me, Today,
That I might have the Sky
For mine, I tell you that my Heart
Would split, for size of me –

The Meadows – mine –
The Mountains – mine –
All Forests – Stintless stars –
As much of noon, as I could take –
Between my finite eyes –

The Motions of the Dipping Birds –
The Morning’s Amber Road –
For mine – to look at when I liked,
The news would strike me dead –

So safer – guess – with just my soul
Upon the window pane
Where other creatures put their eyes –
Incautious – of the Sun –

---

Crumbling is not an instant’s Act
A fundamental pause
Dilapidation’s processes
Are organized Decays —

‘Tis first a Cobweb on the Soul
A Cuticle of Dust
A Borer in the Axis
An Elemental Rust —

Ruin is formal — Devil’s work
Consecutive and slow —
Fail in an instant, no man did
Slipping — is Crashe’s law —

---

All overgrown by cunning moss,
All interspersed with weed,
The little cage of “Currer Bell”
In quiet “Haworth” laid.

This Bird – observing others
When frosts too sharp became
Retire to other latitudes –
Quietly did the same –

But differed in returning –
Since Yorkshire hills are green –
Yet not in all the nests I meet –
Can Nightingale be seen –

---

A Bird, came down the Walk – 
He did not know I saw –
He bit an Angle Worm in halves 
And ate the fellow, raw, 
 
And then, he drank a Dew
From a convenient Grass –
And then hopped sidewise to the Wall 
To let a Beetle pass –
 
He glanced with rapid eyes,
That hurried all abroad –
They looked like frightened Beads, I thought,
He stirred his Velvet Head. – 
 
Like one in danger, Cautious,
I offered him a Crumb,
And he unrolled his feathers, 
And rowed him softer Home –
 
Than Oars divide the Ocean,
Too silver for a seam,
Or Butterflies, off Banks of Noon, 
Leap, plashless as they swim. 

---

“Faith” is a fine invention
For Gentlemen who see!
But Microscopes are prudent
In an Emergency!

---

Banish Air from Air –
Divide Light if you dare –
They’ll meet
While Cubes in a Drop
Or Pellets of Shape
Fit –
Films cannot annul
Odors return whole
Force Flame
And with a Blonde push
Over your impotence
Flits Steam.

---

Fame is a bee.
It has a song—
It has a sting—
Ah, too, it has a wing.

---

Come slowly – Eden!
Lips unused to Thee –
Bashful – sip thy Jessamines –
As the fainting Bee –

Reaching late his flower,
Round her chamber hums –
Counts his nectars –
Enters – and is lost in Balms.

---

Fame is a fickle food
Upon a shifting plate
Whose table once a
Guest but not
The second time is set
Whose crumbs the crows inspect
And with ironic caw
Flap past it to the
Farmer’s corn
Men eat of it and die

---

Fame is the one that does not stay —
It’s occupant must die
Or out of sight of estimate
Ascend incessantly —
Or be that most insolvent thing
A Lightning in the Germ —
Electrical the embryo
But we demand the Flame

---

Forever – is composed of Nows –
‘Tis not a different time –
Except for Infiniteness –
And Latitude of Home –

From this – experienced Here –
Remove the Dates – to These –
Let Months dissolve in further Months –
And Years – exhale in Years –

Without Debate – or Pause –
Or Celebrated Days –
No different Our Years would be
From Anno Dominies –

---

Glass was the Street – in Tinsel Peril
Tree and Traveller stood.
Filled was the Air with merry venture
Hearty with Boys the Road.

Shot the lithe Sleds like Shod vibrations
Emphacized and gone
It is the Past’s supreme italic
Makes the Present mean –

---

I know that He exists.
Somewhere – in silence –
He has hid his rare life
From our gross eyes.

’Tis an instant’s play –
’Tis a fond Ambush –
Just to make Bliss
Earn her own surprise!

But – should the play
Prove piercing earnest –
Should the glee – glaze –
In Death’s – stiff – stare –

Would not the fun
Look too expensive!
Would not the jest –
Have crawled too far!

---

I like to see it lap the Miles -

And lick the Valleys up – 
And stop to feed itself at Tanks – 
And then – prodigious step

Around a Pile of Mountains – 
And supercilious peer
In Shanties – by the sides of Roads – 
And then a Quarry pare

To fit it’s sides
And crawl between
Complaining all the while
In horrid – hooting stanza – 
Then chase itself down Hill – 

And neigh like Boanerges – 
Then – prompter than a Star
Stop – docile and omnipotent
At it’s own stable door – 

---

I never hear the word “Escape”
Without a quicker blood,
A sudden expectation –
A flying attitude!

I never hear of prisons broad
By soldiers battered down,
But I tug childish at my bars
Only to fail again!

---

I started Early – Took my Dog –
And visited the Sea –
The Mermaids in the Basement
Came out to look at me –

And Frigates – in the Upper Floor
Extended Hempen Hands –
Presuming Me to be a Mouse –
Aground – opon the Sands –

But no Man moved Me – till the Tide
Went past my simple Shoe –
And past my Apron – and my Belt
And past my Boddice – too –

And made as He would eat me up –
As wholly as a Dew
Opon a Dandelion’s Sleeve –
And then – I started – too –

And He – He followed – close behind –
I felt His Silver Heel
Opon my Ancle – Then My Shoes
Would overflow with Pearl –

Until We met the Solid Town –
No One He seemed to know –
And bowing – with a Mighty look –
At me – The Sea withdrew –

---

I would not paint — a picture —
I’d rather be the One
It’s bright impossibility
To dwell — delicious — on —
And wonder how the fingers feel
Whose rare — celestial — stir —
Evokes so sweet a torment —
Such sumptuous — Despair —

I would not talk, like Cornets —
I’d rather be the One
Raised softly to the Ceilings —
And out, and easy on —
Through Villages of Ether —
Myself endued Balloon
By but a lip of Metal —
The pier to my Pontoon —

Nor would I be a Poet —
It’s finer — Own the Ear —
Enamored — impotent — content —
The License to revere,
A privilege so awful
What would the Dower be,
Had I the Art to stun myself
With Bolts — of Melody!

---

In this short Life that only lasts an hour
How much – how little – is within our power

---

Let me not thirst with this Hock at my Lip, 
Nor beg, with domains in my pocket—

---

Mine – by the Right of the White Election!
Mine – by the Royal Seal!
Mine – by the sign in the Scarlet prison – 
Bars – cannot conceal!

Mine – here – in Vision – and in Veto!
Mine – by the Grave’s Repeal – 
Titled – Confirmed – 
Delirious Charter! 
Mine – long as Ages steal!

---

The Moon is distant from the Sea –
And yet, with Amber Hands –
She leads Him – docile as a Boy –
Along appointed Sands –

He never misses a Degree –
Obedient to Her eye –
He comes just so far – toward the Town –
Just so far – goes away –

Oh, Signor, Thine, the Amber Hand –
And mine – the distant Sea –
Obedient to the least command
Thine eye impose on me –

---

The morns are meeker than they were – 
The nuts are getting brown –
The berry’s cheek is plumper –
The rose is out of town. 
 
The maple wears a gayer scarf –
The field a scarlet gown –
Lest I sh’d be old-fashioned 
I’ll put a trinket on. 

---

Much Madness is divinest Sense –
To a discerning Eye –
Much Sense – the starkest Madness –
’Tis the Majority
In this, as all, prevail –
Assent – and you are sane –
Demur – you’re straightway dangerous –
And handled with a Chain –

---

The Mushroom is the Elf of Plants –
At Evening, it is not
At Morning, in a Truffled Hut
It stop opon a Spot

As if it tarried always
And yet it’s whole Career
Is shorter than a Snake’s Delay –
And fleeter than a Tare –

’Tis Vegetation’s Juggler –
The Germ of Alibi –
Doth like a Bubble antedate
And like a Bubble, hie –

I feel as if the Grass was pleased
To have it intermit –
This surreptitious Scion
Of Summer’s circumspect.

Had Nature any supple Face
Or could she one contemn –
Had Nature an Apostate –
That Mushroom – it is Him!

---

A narrow Fellow in the Grass
Occasionally rides –
You may have met him? Did you not
His notice instant is –

The Grass divides as with a Comb,
A spotted Shaft is seen,
And then it closes at your Feet
And opens further on –

He likes a Boggy Acre –  
A Floor too cool for Corn –
But when a Boy and Barefoot
I more than once at Noon

Have passed I thought a Whip Lash
Unbraiding in the Sun
When stooping to secure it
It wrinkled And was gone –

Several of Nature’s People
I know, and they know me
I feel for them a transport
Of Cordiality

But never met this Fellow
Attended or alone
Without a tighter Breathing
And Zero at the Bone.

---

A not admitting of the wound
Until it grew so wide
That all my Life had entered it
And there were troughs beside –

A closing of the simple lid that opened to the sun
Until the tender Carpenter
Perpetual nail it down –

---

Now I knew I lost her —
Not that she was gone —
But Remoteness travelled
On her Face and Tongue.

Alien, though adjoining
As a Foreign Race —
Traversed she though pausing
Latitudeless Place.

Elements Unaltered —
Universe the same
But Love’s transmigration —
Somehow this had come —

Henceforth to remember
Nature took the Day
I had paid so much for —
His is Penury
Not who toils for Freedom
Or for Family
But the Restitution
Of Idolatry.

---

The Poets light but Lamps —
Themselves — go out —
The Wicks they stimulate
If vital Light

Inhere as do the Suns —
Each Age a Lens
Disseminating their
Circumference —

---

The Props assist the House
Until the House is built
And then the Props withdraw
And adequate, erect,
The House support itself
And cease to recollect
The Augur and the Carpenter –
Just such a retrospect
Hath the perfected Life –
A Past of Plank and Nail
And slowness – then the scaffolds drop
Affirming it a Soul –

---

Publication – is the Auction
Of the Mind of Man –
Poverty – be justifying
For so foul a thing

Possibly – but We – would rather
From Our Garret go
White – unto the White Creator –
Than invest – Our Snow –

Thought belong to Him who gave it –
Then – to Him Who bear
It’s Corporeal illustration – sell
The Royal Air –

In the Parcel – Be the Merchant
Of the Heavenly Grace –
But reduce no Human Spirit
To Disgrace of Price –

---

A Route of Evanescence,
With a revolving Wheel –
A Resonance of Emerald
A Rush of Cochineal –
And every Blossom on the Bush
Adjusts it’s tumbled Head –
The Mail from Tunis – probably,
An easy Morning’s Ride –

---

Snow flakes. (45)

I counted till they danced so
Their slippers leaped the town –
And then I took a pencil
To note the rebels down –
And then they grew so jolly
I did resign the prig –
And ten of my once stately toes
Are marshalled for a jig!

---

Some keep the Sabbath going to Church –
I keep it, staying at Home –
With a Bobolink for a Chorister –
And an Orchard, for a Dome –

Some keep the Sabbath in Surplice –
I, just wear my Wings –
And instead of tolling the Bell, for Church,
Our little Sexton – sings.

God preaches, a noted Clergyman –
And the sermon is never long,
So instead of getting to Heaven, at last –
I’m going, all along.

---

The Soul has Bandaged moments –
When too appalled to stir –
She feels some ghastly Fright come up
And stop to look at her –

Salute her, with long fingers –
Caress her freezing hair –
Sip, Goblin, from the very lips
The Lover – hovered – o’er –
Unworthy, that a thought so mean
Accost a Theme – so – fair –

The soul has moments of escape –
When bursting all the doors –
She dances like a Bomb, abroad,
And swings opon the Hours,

As do the Bee – delirious borne –
Long Dungeoned from his Rose –
Touch Liberty – then know no more –
But Noon, and Paradise

The Soul’s retaken moments –
When, Felon led along,
With shackles on the plumed feet,
And staples, in the song,

The Horror welcomes her, again,
These, are not brayed of Tongue –

---

Surgeons must be very careful
When they take the knife!
Underneath their fine incisions
Stirs the Culprit – Life!

---

This World is not Conclusion.
A Species stands beyond – 
Invisible, as Music –
But positive, as Sound –
It beckons, and it baffles – 
Philosophy, dont know – 
And through a Riddle, at the last – 
Sagacity, must go –
To guess it, puzzles scholars –
To gain it, Men have borne
Contempt of Generations
And Crucifixion, shown –
Faith slips – and laughs, and rallies – 
Blushes, if any see – 
Plucks at a twig of Evidence – 
And asks a Vane, the way – 
Much Gesture, from the Pulpit –
Strong Hallelujahs roll – 
Narcotics cannot still the Tooth
That nibbles at the soul –

---

To fight aloud, is very brave – 
But gallanter, I know
Who charge within the bosom
The Calvalry of Wo – 

Who win, and nations do not see – 
Who fall – and none observe – 
Whose dying eyes, no Country
Regards with patriot love – 

We trust, in plumed procession
For such, the Angels go –
Rank after Rank, with even feet –
And Uniforms of snow.

You left me – Sire – two Legacies – (713)
BY EMILY DICKINSON
You left me – Sire – two Legacies –
A Legacy of Love
A Heavenly Father would suffice
Had He the offer of –

You left me Boundaries of Pain –
Capacious as the Sea –
Between Eternity and Time –
Your Consciousness – and me –

---

You left me – Sire – two Legacies –
A Legacy of Love
A Heavenly Father would suffice
Had He the offer of –

You left me Boundaries of Pain –
Capacious as the Sea –
Between Eternity and Time –
Your Consciousness – and me –

---

They shut me up in Prose
As when a little Girl
They put me in the Closet –
Because they liked me “still” –

Still! Could themselves have peeped –
And seen my Brain – go round –
They might as wise have lodged a Bird
For Treason – in the Pound –

Himself has but to will
And easy as a Star
Abolish his Captivity –
And laugh – No more have I –

---

Sie schlossen mich in Prosa ein –
Wie sie als kleines Kind
Mich in den Wandschrank sperrten
Denn sie wollten mich ,still’ –

Still! Ein Blick – in mein Wirbelhirn –
Hatte sie schnell belehrt –
Grad so schlau setzt man für Hochverrat
Einen Vogel – in den Pferch –

Er braucht es nur zu wollen
Und einfach wie ein Stern
Hat er den Kerker abgeschafft
Und lacht – Ich machs wie er –

---

I dwell in Possibility –
A fairer House than Prose
More numerous of Windows
Superior – for Doors –

Of Chambers as the Cedars –
Impregnable of Eye –
And for an Everlasting Roof
The Gambrels of the Sky –

Of Visitors – the fairest –
For Occupation – This –
The spreading wide my narrow Hands
To gather Paradise

---

Ich wohne in der Möglichkeit –
Ein schöneres Haus als Prosa
Besser bestückt mit Fenstern
An Türen – unerreichbar –

An Zimmern hoch wie Zedern –
Von Augen undurchdrungen –
Und als ein Dach das Ewig währt
Des Himmels Giebelschwung –

An Gästen – nur die schönsten –
Als Beschäftigung – nur Dies –
Die schmalen Hände weit gespreizt
Zum Griff ins Paradies

---

To see the Summer Sky
Is Poetry, though never in a Book it lie –
True Poems flee –

---

Den Sommerhimmel sehn,
Und steht es auch in keinem Buch, ist Poesie
Wahre Gedichte fliehn –

---

To make a prairie it takes a clover and one bee,
One clover, and a bee,
And revery.
The revery alone wiU do,
If bees are few.

---

Für eine Prairie braucht man eine Biene, einen Klee,
Eine Biene, einen Klee,
Und Träumerei.
Wenn Bienen knapp sind, tut es auch
Träumerei allein.

---

I shall keep singing!
Birds will pass me
On their way to Yellower dimes
Each – with a Robins expectation
I – with my Redbreast –
And my Rhymes –

Late – when I take my place in summer
But – I shall bring a fuller tune
Vespers – are sweeter than Matins – Signer
Morning – only the seed of Noon

---

Ich will weiter singen!
Vogel werden mich überholen
Nach Gelberen Gegenden reisend
Jeder – mit seinem Drosselhoffen –
Ich – mit meinem Rotkehlchen –
Und meinen Reimen –

Spat – find ich meinen Platz im Sommer –
Doch – ich bringe volleren Klang –
Vesper – ist süsser – Signor – als das Frühlied
Morgen – nur des Mittags Saat

---

Split the Lark – and you’ll find the Music –
Bulb after Bulb. in Silver rolled –
Scantily dealt to the Summer Morning
Saved for your Ear when Lutes be old.

Loose the Flood – you shall. find it patent –
Gush after Gush, reserved for you –
Scarlet Experiment! Sceptic Thomas!
Now, do you doubt that your Bird was true?

---

Spalte die Lerche – du findest die Tone
Knolle um Knolle, Silbern geballt
Sparsam verteilt an die Sommermorgen
Bewahrt für dein Ohr wenn die Laute verhallt.

Löse die Flut – klaffend siehst du sie liegen –
Schwall um Schwall, nur für dich reserviert –
Purpurne Probe! Ungläubiger Thomas!
Der Vogel war echt, ist dein Zweifel kuriert?

---

The Poets light but Lamps
Themselves – go out –
The Wicks they stimulate
If vital Light

Inhere as do the Suns –
Each Age a Lens
Disseminating their
Circumference –

---

Dichter zünden Lampen an
Sie selbst – vergehn –
Dochte die sie entflammen
Wenn ihr Licht lebt

Bestehn wie Sonnen –
Linse wird jede Zeit
Die überallhin
Ihren Lichtkreis streut

---

He ate and drank the precious Words
His Spirit grew robust –
He knew no more that he was poor,
Nor that his frame was Dust –

He danced along the dingy Days
And this Bequest of Wings
Was but a Book – What Liberty
A loosened spirit brings

---

Er ass und trank kostbares Wort –
Seine Seele wuchs sich stark –
Er vergass wie karg sein Leben war,
Und dass sein Leib aus Staub –

Er tanzte durch den trüben Tag
Dies Geflügelte Vermächtnis
War bloss ein Buch – Wie Frei macht uns
Ein freigelassener Geist

---

There is no Frigate like a Book
To take us Lands away
Nor any Coursers like a Page
Of prancing Poetry –
This Traverse may the poorest take
Without oppress of Toll –
How frugal is the Chariot
That bears the Human soul.

---

Keine Fregatte wie ein Buch
Entführt uns Länderweit
Kein Rennpferd springt und prunkt
Wie ein Blatt Poesie –
Den Ärmsten ohne schwere Maut
Steht die Passage frei –
Wahrhaft frugal ist das Gefährt
Das des Menschen Seele tragt.

---

Could mortal lip divine
The undeveloped Freight
Of a delivered syllable
‘Twould crumble with the weight.

---

Ahnte je sterbliche Lippe
Die zukünftige Wucht
Einer entbundenen Silbe
Sie zerbräche an dem Gewicht.

---

The words the happy say
Are paltry melody
But those the silent feel
Are beautiful

---

Worte von Glücklichen gesagt
Dürftige Melodien
Doch Worte von Schweigenden gefühlt
Sind schön –

---

Embarrassment of one another
And God
Is Revelation’s limit,
Aloud
Is nothing that is chief,
But still,
Divinity dwells under seal.

---

Befangenheit vor einander
Und Gott
Ist die Grenze der Offenbarung,
Laut
Ist nichts Höchstes,
Sondern still,
Gottheit lebt unterm Siegel.

---

Silence is all we dread.
There’s Ransom in a Voice
But Silence is Infinity.
Himself have not a face.

---

Nur Stille macht uns Angst.
Ein einziges Wort Erlöst –
Doch Stille ist Unendlichkeit.
Sie Selbst hat kein Gesicht

---

Tell all the Truth but tell it slant –
Success in Circuit lies
Too bright for our infirm Delight
The Truth’s superb surprise

As Lightening to the Children eased
With explanation kind
The Truth must dazzle gradually
Or every man be blind –

---

Sag Wahrheit ganz doch sag sie schief
Der Umweg bringt Gewinn
Zu hell reisst unsere schwache Lust
Ihr prächtiger Ausbruch hin

Wie man den Blitzschlag Kindern
Besänftigend erklärt
Schön sacht muss Wahrheit blenden
Blind wird sonst alle Welt –

---

Essential Oils – are wrung –
The Attar from the Rose
Be not expressed by Suns – alone
It is the gift of Screws –

The General Rose – decay –
But this – in Lady’s Drawer
Make Summer – When the Lady lie
In Ceaseless Rosemary

---

Ätherische Öle – sind gepresst –
Ist doch Essenz der Rosen
Ausdruck von Sonnen – nicht allein
Auch ein Geschenk van Schrauben –

Die Allgemeine Rose – welkt –
Doch sie – im Boudoir
Macht Sommer – Wenn die Dame la4ngst
Auf Rosmarin gebahrt –

---

Fame of Myself, to justify,
All other Plaudit be
Superfluous – An Incense
Beyond Necessity –

Fame of Myself to lack – Although
My Name be else Supreme –
This were an Honor honorless
A futile Diadem –

---

Ruhm aus Mir Selbst, als Rechenschaft,
Sonstiger Beifall wäre
Mir ein Zuviel – Ein Weihrauch
Weit über den Bedarf –

Ruhmlos in Mir – Und stünde auch
Mein Name Eminent –
Wär eine Ehrung die entehrt
Nichtiges Diadem –

---

Some – Work for Immortality –
The Chiefer part, for Time –
He – Compensates – immediately
The former – Checks – on Fame

Slow Gold – but Everlasting –
The Bullion of Today –
Contrasted with the Currency
Of Immortality –

A Beggar – Here and There –
Is gifted to discern
Beyond the Broker’s insight
One’s – Money – One’s – the Mine –

---

Manche – Dienen für Unsterblichkeit
Die Meisten. nur für Zeit –
Denn die – Vergütet – augenblicks –
Jene – prüft Ruhm – und Geizt –

Langsames Gold – hat Ewig Wert –
Kleingeld der Heutigen Zeit
Im Gegensatz zur Wahrung
Der Unsterblichkeit –

Ein Bettler – Hier wie Dort –
Vermag wohl zu erkennen
Mehr als ein Spekulant begreift
Was – Geld ist – und was Mine

---

I saw no Way – The Heavens were stitched
I felt the Columns close –
The Earth reversed her Hemispheres –
I touched the Universe –

And back it slid – and I alone
A Speck upon a Ball –
Went out upon Circumference –
Beyond the Dip of Bell –

---

Kein Weg – Die Himmel warn vernäht
Die Pfeiler fühlt ich schliessen –
Erde tauschte die Hemisphärn
Ans Universum stiess ich –

Es glitt zurück – und ich allein –
Auf der Kugel nur ein Punkt –
Trat hinaus auf die Peripherie –
Wo keine Glocke Schwingt –

---

What Inn is this
Where for the night
Peculiar Traveller comes?
Who is the Landlord?
Where the maids?
Behold, what curious rooms!
No ruddy fires on the hearth –
No brimming Tankards flow
Necromancer! Landlord!
Who are these below?

---

Was ist das für ein Gasthaus
Wo spät zur Nacht
Merkwürdiges Reisevolk einkehrt?
Wer ist hier der Wirt?
Wo sind die Mägde?
Zimmer von eigener Art!
Kein rotes Feuer wärmt den Herd
Es schäumen keine Humpen
Schwarzkünstler! Gastwirt!
Wer sind die da unten?

---

No Passenger was known to flee
That lodged a night in memory –
That wily – subterranean Inn
Contrives that none go out again –

---

Kein Reisender soweit bekannt entkam –
Der dort für eine Nacht ein Zimmer nahm
Der pfiffige – unterirdische Wirt
Sorgt schon dafür dass keiner geht –

---

A Clock stopped –
Not the Mantel’s –
Geneva’s farthest skill
Can’t put the puppet bowing –
That just now dangled still –

An awe came on the Trinket!
The Figures hunched, with pain –
Then quivered out of Decimals –
Into Degreeless Noon –

It will not stir for Doctors –
This Pendulum of snow –
This Shopman importunes it –
While cool – concernless No –

Nods from the Gilded pointers –
Nods from the Seconds slim –
Decades of Arrogance between
The Dial life –
And Him –

---

Eine Uhr stand still –
Nicht die auf dem Kamin –
Aus Genf der beste Spezialist
Setzt nicht die Drahtpuppe in Gang –
Die grad verzappelt ist –

Eine Furcht befiel den Plunder!
Die Ziffern krümmte – Pein –
Sie bebten aus dem Zwölferrund –
Zum Mittag Gradlos hin –

Es rührt sich keinem Arzt zulieb –
Dies Pendelchen aus Eis –
Der Händler drangt vergebens –
Nur kühl – gleichgültiges Nein –

Nickt van den Güldenen Zeigern –
Von den Sekunden dünn –
Arroganz von Dekaden trennt
Das Uhrblatt Sein
Von Ihm –

---

I read my sentence – steadily –
Reviewed it with my eyes,
To see that I made no mistake
In its extremest clause –
The Date, and manner, of the shame –
And then the Pious Form
That “God have mercy” on the Soul
The Jury voted Him –
I made my soul familiar – with her extremity –
That at the last, it should not be a novel Agony –
But she, and Death, acquainted –
Meet tranquilly, as friends –
Salute, and pass, without a Hint –
And there, the Matter ends –

---

Ich las mein Urteil – ganz gefasst –
Und prüfte mit den Augen,
Dass ich es ja nicht missverstand
In der extremsten Klausel –
Den Zeitpunkt, und die Art, der Schmach –
Und dann die Fromme Formel
Dass ,Gott der Seele gnädig’ sei
Nach Willen der Geschwornen –
Gewohnte meine Seele – bald an ihr Äusserstes –
Dass ihr die eigene Agonie nicht neu ist, dann zuletzt –
Dass sie und Tod, so altbekannt –
Sich treffen, ruhig wie Freunde –
Sich grüssen, nickend, en passant –
Und so – die Sache endet –

---

I’ve seen a Dying Eye
Run round and round a Room –
In search of Something – as it seemed –
Then Cloudier become –
And then – obscure with Fog –
And then – be soldered down
Without disclosing what it be
‘Twere blessed to have seen –

---

Ich sah ein Auge um und um
Den Raum durchlaufen Sterbend –
Und Etwas suchen – wie es schien –
Und dann Umwölkter werden –
Und dann – von Nebel trüb –
Dann – sah ich es verlöten
Ohne zu sagen was zu sehn
Ihm Segen bringen könnte –

---

I breathed enough to take the Trick –
And now – removed from Air –
I simulate the Breath, so well –
That One, to be quite sure –

The Lungs are stirless – must descend
Among the Cunning Cells –
And touch the Pantomime – Himself,
How numb, the Bellows feels!

---

Einst atmend lernte ich den Trick –
Kann darum jetzt – der Luft entwöhnt
So gut – das Atmen simuliern –
Dass Einer, will er sicher gehn –

Die Lungen liegen unbewegt –
Hinab muss in das Zellgeweb –
Dass er die Puppe – Selbst berührt,
Und so des Blasbalgs – Starre spürt!

---

Dropped into the Ether Acre –
Wearing the Sod Gown –
Bonnet of Everlasting Laces –
Broach – frozen on –

Horses of Blonde – and Coach of Silver –
Baggage a strapped Pearl –
Journey of Down – and Whip of Diamond –
Riding to meet the Earl –

---

Versenkt in den Äther-Acker
Gehüllt in die Rasen-Robe –
Haube aus Unvergänglicher Spitze –
Brosche – angefroren –

Blond die Pferde – die Kutsche van Silber –
Gepäck eine Perle, aufgeschnallt –
Daunenreise – Diamantene Peitsche –
So geht dem Grafen entgegen die Fahrt

---

‘Twas just this time, last year, I died.
I know I heard the Corn,
When I was carried by the Farms –
It had the Tassels on –

I thought how yellow it would look –
When Richard went to mill –
And then, I wanted to get out,
But something held my will.

I thought just how Red – Apples wedged
The Stubble’s joints between –
And the Carts stooping round the fields
To take the Pumpkins in –

I wondered which would miss me, least,
And when Thanksgiving, came,
If Father’d multiply the plates –
To make an even Sum –

And would it blur the Christmas glee
My Stocking hang too high
For any Santa Claus to reach
The Altitude of me –

But this sort, grieved myself,
And so, I thought the other way,
How just this time, some perfect year –
Themself, should come to me –

---

Letztes Jahr starb ich, um diese Zeit.
Ich weiss ich hörte noch das Korn,
Als man mich trug die Scheunen lang –
Es hatte seine Quasten an –

Ich dachte mir wie gelb es glänzt –
Bald bringt Richard es zur Mühle –
Und dann – wollte ich gleich hinaus,
Doch etwas hielt den Willen.

Ich dachte mir wie Rot – verkeilt
In den Stoppeln Apfel liegen –
Bei der Kürbisernte rings im Feld
Wie sich die Karren bücken –

Wem fehlte ich – am wenigsten?
Und dann, beim Erntedank,
Nahm Vater einen Teller mehr –
Für die volle Zahl?

Und trübte wohl den Weihnachtsspass
Mein Strumpf so hoch gehängt
Dass ihn kein Weihnachtsmann erreicht
So Erhöht ist jetzt mein Stand –

Solche Gedanken – grämten mich,
Drum wollt ich anders denken,
Wie um diese Zeit, eines schonen Jahrs –
Sie selber – zu mir kämen –

---

How many times these low feet staggered –
Only the soldered mouth can tell –
Try – can you stir the awful rivet –
Try – can you lift the hasps of steel!

Stroke the cool forehead – hot so often –
Lift – if you care -the listless hair –
Handle the adamantine fingers
Never a thimble – more – shall wear

Buzz the dull flies – on the chamber window –
Brave – shines the sun through the freckled pane –
Fearless – the cobwebs swing from the ceiling –
Indolent Housewife – in Daisies – lain!

---

Wie oft diese armen Füsse wankten –
Weiss die verlötete Lippe allein –
Versuchs – die schrecklichen Nieten zu sprengen –
Versuchs – die Stahlspangen aufzuzwingen!

Streich über die kühle Stirn – oft so heiss –
Heb – wenn du magst – das gleichültige Haar –
Befühl die Finger so hart wie Eisen –
Legen den Fingerhut – nie mehr – an –

Dumpf summen Fliegen – am Kammerfenster –
Dreist – scheint die Sonne durch fleckiges Glas –
Furchtlos – schwingt Spinngeweb von der Decke
Träge Hausfrau – liegt drunten – im Gras!

---

The Bustle in a House
The Morning after Death
Is solemnest of industries
Enacted upon Earth –

The Sweeping up the Heart
And putting Love away
We shall not want to use again
Until Eternity.

---

Es Tut sich was im Hause
Am Tag nach einem Tod
Der feierlichste Hausputz
Auf Erden findet statt –

Das Herz wird Ausgekehrt
Und Liebe Fortgeräumt
Die wir nicht mehr benützen
Bis zur Ewigkeit.

---

Drowning is not so pitiful
As the attempt to rise.
Three times, ‘tis said, a sinking man
Comes up to face the skies,
And then declines forever
To that abhorred abode,
Where hope and he part company –
For he is grasped of God.
The Maker’s cordial visage,
However good to see,
Is shunned, we must admit it,
Like an adversity.

---

Ertrinken selbst ist nicht so schlimm
Wie der Drang noch aufzutauchen.
Es muss, sagt man, der Sinkende
Dreimal den Himmel schauen,
Neigt sich erst dann für immer
Zur verhassten Wohnstatt heim,
Wo Hoffnung ihm den Rücken kehrt –
Weil Gott ihn an sich reisst.
Des Schöpfers holdes Angesicht,
So tröstlich sonst, wird leider
In diesem Fall ungern gesehn,
Wie eine Widrigkeit.

---

The waters chased him as he fled,
Not daring look behind –
A billow whispered in his Ear,
“Come home with me, my friend –
My parlor is of shriven glass,
My pantry has a fish
For every palate in the Year” –
To this revolting bliss
The object floating at his side
Made no distinct reply.

---

Die Wasser jagten ihn, er floh,
Wagte keinen Blick zurück –
,Komm heim zu mir, mein Freund’ sang ihm
Eine Welle leis ins Ohr –
,Meine Stube ist aus feinstem Glas,
Meine Küche bietet Fisch
Für jeden Gaumen, durch das Jahr’ –
Doch was an ihrer Seite trieb
Gab auf so üble Seligkeit
Nur undeutlich Bescheid.

---

Het water achtervolgde hem terwijl hij vluchtte,
Hij durfde niet achterom te kijken –
Een golf fluisterde in zijn oor:
“Kom met me mee naar huis, mijn vriend –
Mijn salon is van verschrompeld glas,
Mijn voorraadkast heeft een vis
voor elke smaak het hele jaar door” –
Op deze weerzinwekkende zaligheid
gaf het object dat naast hem dreef
geen duidelijk antwoord.

---

Water makes many Beds
For those averse to sleep –
Its awful chamber open stands
Its Curtains blandly sweep –
Abhorrent is the Rest
In undulating Rooms
Whose Amplitude no end invades –
Whose Axis never comes.

---

Wasser bereitet manch ein Bett
Für die gar nicht Schlafbereiten –
Seine Schreckenskammern stehen weit
Vorhänge wogen schmeichelnd –
Doch zu abscheulich ist die Past
In den gewellten Räumen
Deren Ausmass nie an Grenzen stösst –
Deren Achsen niemals kommen

---

Water geeft velen een bed
Voor wie niet wil slapen –
Haar afschuwelijke kamer staat open
De gordijnen glijden onverschillig voorbij –
De rust is afschuwelijk
In golvende kamers
Waarvan de omvang geen einde kent –
Waarvan de as nooit komt.

---

Fortitude incarnate
Here is laid away
In the swift Partitions
Of the awful Sea –

Babble of the Happy
Cavil of the Bold
Hoary the Fruition
But the Sea is old

Edifice of Ocean
Thy tumultuous Rooms
Suit me at a venture
Better than the Tombs

---

Eingefleischte Tapferkeit
Wird hier abgelegt
In den flinken Verschlägen
Der furchtbaren See –

Geplapper der Glücklichen
Gekrittel der Kühnen
Eisgrau die Erfüllung
Alt ist die Dünung

Du Bauwerk des Ozeans
Deiner Kammern Tumult
Bettet mich wenn es sein muss
Besser als die Gruft

---

Ample make this Bed –
Make this Bed with Awe –
In it wait till Judgment break
Excellent and Fair.

Be its Mattress straight –
Be its Pillow round –
Let no Sunrise’ yellow noise
Interrupt this Ground –

---

Geräumig mach dies Bett –
Mach es mit Heiliger Scheu –
Lieg drin bis das Gericht anbricht
Makellos und Schön.

Es sei das Lager grad –
Es sei das Kissen rund –
Dass keiner Sonne gelber Lärm
Einbricht in diesen Grund

---

Safe in their Alabaster Chambers –
Untouched by Morning
And untouched by Noon –
Sleep the meek members of the Resurrection –
Rafter of satin,
And Roof of stone.

Light laughs the breeze
In her Castle above them –
Babbles the Bee in a stolid Ear,
Pipe the Sweet Birds in ignorant cadence –
Ah, what sagacity perished here!

Version of 1859

---

Verwahrt in ihren Alabaster-Kammern –
Wo Frühe nicht hinrührt
Und Mittag nicht scheint –
Ruhn fromm die Mitglieder der Auferstehung
Sparren von Atlas,
Und Dach von Stein.

Hell lacht der Wind
Auf der Zinne droben –
Plappert die Biene ins dumpfe Ohr,
Zwitschern Vögel unwissend in Süsser Kadenz –
Ach, wieviel Scharfsinn scheiterte hier!

---

Safe in their Alabaster Chambers –
Untouched by Morning –
And untouched by Noon –
Lie the meek members of the Resurrection –
Rafter of Satin—and Roof of Stone!

Grand go the Years—in the Crescent—above them –
Worlds scoop their Arcs –
And Firmaments—row –
Diadems—drop—and Doges—surrender –
Soundless as dots—on a Disc of Snow –

Version of 1861

---

Water, is taught by thirst.
Land – by Oceans passed.
Transport – by throe –
Peace – by its battles told
Love, by Memorial Mold
Birds, by the Snow.

---

Wasser – wird durch Durst gelehrt.
Land – durch überquertes Meer.
Verzückung – durch Weh –
Frieden – durch Schlachtgedenken
Liebe, durch Grabes Erde –
Vögel, durch Schnee.

---

(974)
Die klare Verknüpfung der Seele
Mit der Unsterblichkeit
Zeigt sich am besten in Gefahr
Oder Kalamität –

Wie Blitz in einer Landschaft
Schichten von Raum aufdeckt
Die keiner wahrnahm – bis der Strahl
Und Schlag – sie Jäh Durchzuckt.

---

(1225)
Seine Stunde mit sich selbst
Verrat der Geist nie.
Welcher Schrecken schlüge die Strasse in Bann
Enthüllte das Angesicht

Die Unterirdische Fracht
Die Kellergewölbe der Seele –
Gott sei Dank hat der lauteste Ort den Er schuf
Privileg der Stille.

---

(559)
Es sprach nicht an auf Medizin
Konnte drum – nicht Krankheit sein
Brauchte auch keine Chirurgie
War demnach – keine Pein –

Es ass die Wangen weg –
Mit jedem Mal ein Grübchen –
Ebnete – das Profil –
Und anstatt der Blüte

Liess es eine Färbung zurück
So klein und Namenlos –
Als wärs ein Gipsabdruck –
Trug Schuld – das Paradies –

Das kurz halboffen stand –
Und Kühnheit – kam ihm nah
Und siechte – seit der Zeit
Um Etwas das es sah?

---

(584)
Die Trauer nicht – die schmiegte sich
Wie Nadeln an – van Damenhand
Gepresst in Kissen-Wangen sacht –
Dass keine ihren Platz verlässt –

Woher Trost kam, ich fand es nicht
Nur. vorher war es Wildnis
Jetzt besser – Friede fast

---

(739)
Oft schien mir Frieden kehrte ein
Als Frieden ferne war
Schiffbrüchige – sehn so das Land –
Mitten im Meer –

Und ringen schwächer – und erfahrn
So hoffnungslos wie ich –
Wie oft doch ein fiktiver Strand
Weit vor dem Hafen liegt –

---

I cannot dance upon my Toes –
No Man instructed me –
But oftentimes, among my mind,
A Glee possesseth me,

That had I Ballet knowledge –
Would put itself abroad
In Pirouette to blanch a Troupe –
Or lay a Prima, mad,

And though I had no Gown of Gauze –
No Ringlet, to my Hair,
Nor hopped to Audiences – like Birds,
One Claw upon the Air,

Nor tossed my shape in Eider Balls,
Nor rolled on wheels of snow
Till I was out of sight, in sound,
The House encore me so –

Nor any know I know the Art
I mention – easy – Here –
Nor any Placard boast me –
It’s full as Opera –

Emily Dickinson

---

Op Spitsen kan Ik niet dansen –
Geen Mens heeft me dat geleerd –
Maar vaak, in mijn gedachten,
Neemt een Vrolijkheid van me bezit,

Dat had ik verstand van Ballet –
Mezelf te buiten zou gaan met een Pirouette
Die een Troupe doet verschieten –
Of een Prima Donna gek maakt.

En al had ik geen Rok van Tule –
Geen Krullen, in mijn Haar,
En sprong ik niet voor Publiek – als ‘n Vogel,
Met een Poot, hoog in de Lucht,

En hees ik mijn figuur niet in Eenden Dons,
Of wentelde ik lichtvoetig
Op muziek, tot ik uit beeld was
Het Theater zou vast om een toegift vragen –

Niemand weet dat ik de Kunst versta
Die ik Hier – zomaar – te berde breng –
Geen Affiche schept over mij op –
Het is uitverkocht als bij de Opera –

Emily Dickinson

---

Mine Enemy is growing old –
I have at last Revenge –
The Palate of the Hate departs –
If any would avenge

Let him be quick –
The Viand flits –
It is a faded Meat –
Anger as soon as fed – is dead –
‘Tis Starving makes it fat –

Emily Dickinson

---

Mijn Vijand is oud aan het worden –
Eindelijk neem ik Wraak –
De Smaak van Haat trekt weg –
Als iemand wraak wil

Laat hem haast maken –
Het Vlees gaat er vandoor –
Het is smakeloze Kost –
Zodra Woede gegeten wordt – is ze dood –
Het is de Honger die haar vet maakt –

Emily Dickinson

---

The Things that never can come back,
——–are several –
Childhood – some forms of Hope –
——–the Dead –
Though Joys – like Men –
——–may sometimes make a Journey –
And still abide –
We do not mourn for Traveler, or Sailor,
Their Routes are fair –
But think enlarged of all
——–that they will tell us
Returning here –
“Here!” There are typic “Heres” –
Foretold Locations –
The Spirit does not stand –
Himself – at whatsoever Fathom
His Native Land –

Emily Dickinson

---

Er zijn diverse Dingen,
——–die nooit meer terugkomen –
Kindertijd – bepaalde vormen van Hoop –
——–de Doden –
Alhoewel Vreugde – net als Mensen –
——–soms op Reis gaat –
En nog steeds blijft bestaan –
We treuren niet om de Reiziger, of de Zeeman,
Hun Wegen zijn prachtig –
Maar denk uitgebreid na over alles
——–wat ze ons te vertellen hebben
Bij hun terugkeer hier –
“Hier!” Er zijn typische “Hieren” –
Voorspelbare Plekken –
De Geest heeft geen voetstuk –
Hij – in welk Bereik ook
Wordt zijn Eigen Land –

Emily Dickinson

---

Of Glory not a Beam is left
But her Eternal House –
The Asterisk is for the Dead,
The Living, for the Stars –

Van Roem blijft geen Straaltje over
Alleen haar Eeuwige Huis –
Het Sterretje is voor de Doden,
De Levenden, voor de Sterren –
Emily Dickinson

---

Not any sunny tone
From any fervent zone
Find entrance there
Better a grave of Balm
Toward human nature’s home
And Robins near
Than a stupendous Tomb
Proclaiming to the gloom
How dead we are –

Emily Dickinson

---

Geen enkel zonnige gloed
Uit welk vurige sfeer ook
Komt erbinnen
Beter een graf van Balsem
Als woning voor een mensenwezen
En Roodborsten in de buurt
Dan een kolossale Graftombe
Die mistroostig verkondigt
Hoe dood we zijn –

Emily Dickinson

---

The saddest noise, the sweetest noise,
The maddest noise that grows, –
The birds, they make it in the spring,
At night’s delicious close,

Between the March and April line –
That magical frontier
Beyond which summer hesitates,
Almost too heavenly near.

It makes us think of all the dead
That sauntered with us here,
By separation’s sorcery
Made cruelly more dear.

It makes us think of what we had,
And what we now deplore.
We almost wish those siren throats
Would go and sing no more.

An ear can break a human heart
As quickly as a spear.
We wish the ear had not a heart
So dangerously near.

Emily Dickinson

---

Het treurigste geluid, het zoetste geluid,
Het gekste geluid dat opkomt, –
De vogels, zij maken het in de lente,
Aan het heerlijke einde van de avond,

Op het scheiden van Maart en April –
Die magische grens
Waarachter de zomer aarzelt,
Bijna te hemels dichtbij.

Het doet ons denken aan alle doden
Die hier met ons meeliepen,
Door de toverij van de scheiding
Op wrede wijze nog dierbaarder gemaakt.

Het doet ons denken aan wat we hadden,
En waar we nu verdrietig om zijn.
Bijna willen we dat die bekoorlijke kelen
Niet meer zouden gaan zingen.

Emily Dickinson

---

Revolution is the Pod
Systems rattle from
When the Winds of Will are stirred
Excellent is Bloom

But except its Russet Base
Every Summer be
The Entomber of itself,
So of Liberty –

Left inactive on the Stalk
All its Purple fled
Revolution shakes it for
Test if it be dead.

Emily Dickinson

---

Revolutie is de Knop
Waaruit Systemen losbarsten
Wanneer de Stormen van de Wil oplaaien
Is de Groei Fantastisch

Maar buiten zijn Rossige Finale
Is elke Zomer
Zijn eigen Doodgraver
Zo ook de Vrijheid –

Blijft ze levenloos op de Stengel
Vervliegt al haar Purper
Revolutie schudt haar door elkaar
Om te zien of ze dood is.

Emily Dickinson

---

Under the Light, yet under,
Under the Grass and the Dirt,
Under the Beetle’s Cellar
Under the Clover’s Root,

Further than Arm could stretch
Were it Giant long,
Further than Sunshine could
Were the Day Year long,

Over the Light, yet over,
Over the Arc of the Bird –
Over the Comet’s chimney –
Over the Cubit’s Head,

Further than Guess can gallop
Further than Riddle ride –
Oh for a Disc to the Distance
Between Ourselves and the Dead!

Emily Dickinson

---

Onder het Licht, ver eronder,
Onder het Gras en de Modder,
Onder de Kelder van de Kever,
Onder de Wortels van de Klaver,

Verder dan een Arm kan strekken
Al was hij Reuzelang,
Verder dan het Zonlicht komt
Al duurt de Dag een Jaar lang,

Voorbij het Licht, ver voorbij,
Voorbij de Vlucht van een Vogel –
Voorbij de Staart van een Komeet –
Voorbij het Menselijk Begrijpen,

Verder dan Fantasie kan vliegen
Verder dan het Mysterie voert –
Och, wat voor een Onmetelijke Verte
Tussen Ons en de Doden!

Emily Dickinson

---

Unter dem Licht, noch drunter,
Unter dem. Klee und Schmutz,
Unter des Käfers Keller
Unter des Grashalms Wurzel,

Weiter als Arme sich recken
Und wären sie Riesenlang,
Weiter als Sonnentage
Wahrten sie Jahrelang,

Über dem Licht, noch drüber,
Über des Vogels Schwung –
Über dem Schlot des Kometen
Über der Elle Stirn,

Weiter als Rätsel reiten
Weiter als Taumel tanzt –
O für die Fährte der Ferne
Zwischen den Toten und Uns!

Emily Dickinson

---

The last Night that She lived
It was a Common Night
Except the Dying – this to Us
Made Nature different

We noticed smallest things –
Things overlooked before
By this great light upon our minds
Italicized – as ’twere.

As We went out and in
Between Her final Room
And Rooms where Those to be alive
Tomorrow, were, a Blame

That Others could exist
While She must finish quite
A Jealousy for Her arose
So nearly infinite –

We waited while She passed –
It was a narrow time –
Too jostled were Our Souls to speak
At length the notice came.

She mentioned, and forgot –
Then lightly as a Reed
Bent to the Water, struggled scarce –
Consented, and was dead –

And We – We placed the Hair –
And drew the Head erect –
And then an awful leisure was
Belief to regulate.

Emily Dickinson

---

Haar Laatste Levensavond
Was een Gewone Avond
Behalve het Sterven – dit maakte
Voor Ons de Natuur anders

We merkten de kleinste dingen op –
Die eerder over het hoofd waren gezien
Vanuit dit grote licht op onze geest
Vetgedrukt – als het ware.

Zoals Wij in- en uitliepen
Tussen Haar laatste Vertrek
En Kamers waar Wie morgen
In leven zou blijven, gaf een Schuldgevoel

Dat Anderen mochten leven
Terwijl Haar einde snel moest komen
Jaloezie kwam boven naar Haar
Zo dichtbij het oneindige was ze –

We wachtten tot Zij heenging –
Het duurde een krappe tijd –
Onze Zielen, te geschokt om iets te zeggen
Eindelijk kondigde het zich aan.

Zij zei wat, en vergat –
Dan zoals een Riet lichtjes gebogen
Naar het Water, voerde ze amper strijd –
Was er klaar voor, en stierf –

En Wij – Wij deden het Haar –
Trokken het hoofd recht –
En toen kwam een ontzettende leegte
Voor het op orde brengen van het geloof.

Emily Dickinson

---

After a hundred years
Nobody knows the Place
Agony that enacted there
Motionless as Peace

Weeds triumphant ranged
Strangers strolled and spelled
At the lone Orthography
Of the Elder Dead

Winds of Summer Fields
Recollect the way –
Instinct picking up the Key
Dropped by memory –

Emily Dickinson

---

Over honderd jaar
Weet niemand de Plek meer
De Doodsstrijd die er plaatsvond
Is dan doodstil als Vrede

Onkruid staat er triomfantelijk in het gelid
Vreemden hangen rond en spellen
De eenzame Letters
Van de Doden van weleer

De Winden van de Zomervelden
Vinden alweer hun weg –
De Drift van de Natuur pakt de Sleutel op
Die het geheugen liet vallen –

Emily Dickinson

---

Somehow
———myself survived the Night
And entered with the Day –
That it be saved the Saved suffice
Without the Formula.

Henceforth I take my living place
As one commuted led –
A Candidate for Morning Chance
But dated with the Dead.

Emily Dickinson

---

Op de een of andere manier
———heb ik de Nacht overleefd
En ging de Dag in –
Dat je gered bent, volstaat voor wie gered is
Zonder Recept.

Vanaf nu neem ik mijn plaats in het leven in
Als iemand die een ander leven leidde –
Een kandidaat voor Nieuwe Kansen
Maar verweven met de Dood.

Emily Dickinson

---

My Triumph lasted till the Drums
Had left the Dead alone
And then I dropped my Victory
And chastened stole along
To where the finished Faces
Conclusion turned on me
And then I hated Glory
And wished myself were They.

What is to be is best descried
When it has also been –
Could Prospect taste of Retrospect
The Tyrannies of Men
Were Tenderer, diviner
The Transitive toward –
A Bayonet’s contrition
Is nothing to the Dead –

Emily Dickinson

---

Mijn Triomf duurde tot de Trommels
De Doden met rust hadden gelaten
En toen gaf ik mijn Overwinning op
En verslagen dwaalde ik langs de plek
Waar de gestorven Gezichten
De Conclusie omkeerde voor mij
Toen haatte ik de Glorie
En wenste dat ik Hen was.

Wat zal zijn is het beste te ontwaren
Aan wat al geweest is –
Kon Toekomst zich aan Verleden toetsen
De Menselijke Tirannie
Zou Liefdevoller, goddelijker zijn
Op weg naar het Heengaan –
Stelt voor de Doden
Het berouw van een Bajonet niets voor –

Emily Dickinson

---

Lain in Nature –
———so suffice us
The enchantless Pod
When we advertise existence
For the missing Seed –

Maddest Heart that God created
Cannot move a sod
Pasted by the simple summer
On the Longed for Dead –

Te ruste gelegd in de Natuur –
———dus neem genoegen met
De levenloze Peulenschil
Als we leven aanprijzen
Voor het afwezige Zaad –

Het Gekste Hart dat God schiep
Kan nog geen zode verzetten
Die een gewone zomer hecht
Aan de Doden die we zo Missen –

Emily Dickinson

---

My Life had stood – a Loaded Gun –
In Corners – till a Day
The Owner passed – identified –
And carried Me away –

And now We roam in Sovereign Woods –
And now We hunt the Doe –
And every time I speak for Him –
The Mountains straight reply –

And do I smile, such cordial light
Upon the Valley glow –
It is as a Vesuvian face
Had let its pleasure through –

And when at Night – Our good Day done –
I guard My Master’s Head –
‘Tis better than the Eider–Duck’s
Deep Pillow – to have shared –

To foe of His – I’m deadly foe –
None stir the second time –
On whom I lay a Yellow Eye –
Or an emphatic Thumb –

Though I than He – may longer live
He longer must – than I –
For I have but the power to kill,
Without – the power to die –

Emily Dickinson

---

Mijn Leven had – als een Geladen Geweer –
In de Hoek gestaan – tot op een Dag
De Eigenaar kwam – Mij herkende –
En met zich meenam –

En nu zwerven Wij door Machtige Bossen –
Jagen Wij op de Hinde –
En telkens wanneer ik voor Hem spreek –
Geven de Bergen gelijk antwoord –

Als ik glimlach, gloeit het Dal
Van zo’n hartverwarmend licht –
Het is alsof een Vulkaan haar vreugde
Laat doorbreken op mijn gezicht –

En ’s Nachts – na een mooie Dag voor Ons –
Als ik over Mijn Meesters Hoofd waak –
Voelt het beter dan wat het met Dons
Gevulde Kussen – te bieden heeft.

Voor Zijn vijand – ben ik een dodelijke –
Niemand verroert zich een tweede keer –
Op wie ik mijn Vizier richt –
Of het delicate Duimgebaar maak –
Al leef ik misschien langer – dan Hij –

Hij moet nog langer – dan Ik –
Want ik heb de kracht om te doden,
Zonder – de kracht om dood te gaan –

Emily Dickinson

---

The Birds reported from the South –
A News express to Me –
A spicy Charge, My little Posts –
But I am deaf – Today –

The Flowers – appealed – a timid Throng –
I reinforced the Door –
Go blossom to the Bees – I said –
And trouble Me – no More –

The Summer Grace, for notice strove –
Remote – Her best Array –
The Heart – to stimulate the Eye
Refused too utterly –

At length, a Mourner, like Myself,
She drew away austere –
Her frosts to ponder – then it was
I recollected Her –

She suffered Me, for I had mourned –
I offered Her no word –
My Witness – was the Crape I bore –
Her – Witness – was Her Dead –

Thenceforward – We – together dwelt –
She – never questioned Me –
Nor I – Herself –
Our Contract
A Wiser Sympathy

Emily Dickinson

---

Vogels brachten uit het Zuiden –
Nieuws mee, speciaal voor Mij –
Een pittige Lading, Mijn kleine Postbodes –
Maar Vandaag – ben ik er doof voor –

Een verlegen Stoet Bloemen – reclameerde –
Ik deed de Deur goed dicht –
Ga bloeien bij de Bijen – zei ik –
En stoor Me – niet Meer –

De Zomerse Gratie, deed haar best –
Om buiten – haar mooiste Collectie te tonen –
Het Hart – weigerde absoluut
Om de Ogen te prikkelen –

Op het einde, in Rouw, net als Ik,
Trok Zij zich ascetisch terug –
Om haar kou te overdenken – pas toen
Dacht ik aan Haar –

Zij leed om Mij, vanwege mijn rouw –
Ik sprak geen woord tegen Haar –
Mijn Getuige – was de Rouwband die ik droeg –
Haar – Getuige – was Haar Dood –

Vanaf die dag – bleven Wij – bij elkaar –
Zij – twijfelde nooit aan Mij –
En ik niet – aan Haar –
Ons Pact
Een Begripvolle Sympathie

Emily Dickinson

---

“I want” – it pleaded – All it’s life –
I want – was chief it said
When Skill entreated it – the last –
And when so newly dead –

I could not deem it late – to hear
That single – steadfast sigh –
The lips had placed as with a “Please”
Toward Eternity –

“Ik wil” – smeekte zij – haar Hele leven –
Ik wil – was het belangrijkste wat ze zei
Toen ze om de Dood verzocht – op ‘t laatst –
En toen ze pas gestorven was –

Vond ik het niet te laat – om te horen
Die ene – standvastige zucht –
Op de lippen gelegd als een “Alstublieft”
Aan de Eeuwigheid –

Emily Dickinson

---

The Sun is gay or stark
According to our Deed.
If Merry, He is merrier –
If eager for the Dead

Or an expended Day
He helped to make too bright
His mighty pleasure suits Us not
It magnifies Our Freight

De Zon is vrolijk of laaiend
Naargelang ons Doen en Laten.
Zijn we Vrolijk, is Hij nog vrolijker –
Verlangen we naar de Dood

Of dat er een einde komt aan de Dag
Die Hij te blakend had gemaakt
Dan zint Ons zijn machtig plezier niet
Het verergert Onze Zwaarte

Emily Dickinson

---

Superfluous were the Sun
When Excellence be dead
He were superfluous every Day
For every Day be said

That syllable whose Faith
Just saves it from Despair
And whose “I’ll meet You” hesitates
If Love inquire “Where”?

Upon His dateless Fame
Our Periods may lie
As Stars that drop anonymous
From an abundant sky.

Emily Dickinson

---

De Zon zou van geen nut zijn
Wanneer de Allerbeste gestorven is
Elke Dag zou ze geen nut hebben
Want elke Dag wordt die lettergreep

Uitgesproken waarvan het Geloof
Het net redt van de Wanhoop
En waarvan “Ik zal je terugzien” aarzelt
Als de Liefde vraagt “Waar”?

Op Haar tijdloze Roem
Kunnen onze Tijden tot rust komen
Als Sterren die naamloos vallen
Uit een overvolle hemel.

Emily Dickinson

---

Too scanty ’twas to die for you,
The merest Greek could that.
The living, Sweet, is costlier –
I offer even that –

The Dying, is a trifle, past,
But living, this include
The dying multifold – without
The Respite to be dead.

---

Het was te gering om voor jou te sterven,
Zelfs de meest eenvoudige Griek zou dat kunnen.
Het leven, lieverd, is kostbaarder –
Ik bied zelfs dat aan –

Het sterven is een kleinigheid, voorbij,
Maar het leven, dat omvat
Het sterven in veelvoud – zonder
De verademing van de dood.

Emily Dickinson

---

A Dying Tiger –
———moaned for Drink –
I hunted all the Sand –

I caught the Dripping of a Rock
And bore it in my Hand –

His Mighty Balls –
———in death were thick –
But searching – I could see
A Vision on the Retina
Of Water – and of me –
‘
Twas not my blame – who sped too slow –
‘Twas not his blame – who died
While I was reaching him –
But ’twas – the fact that He was dead –

Emily Dickinson

---

Een Stervende Tijgerkikker –
———kermde van de Dorst –
Al het Zand heb ik doorzocht –
Ik ving Druppels van een Rots
En droeg ze in mijn Hand –

Zijn Machtige Oogballen –
———waren dik van de dood –
Maar toen ik goed keek – kon ik
Op het Netvlies een Beeld zien
Van Water – en van mij –

Niet mijn schuld – dat ik te langzaam rende –
Niet zijn schuld – dat hij stierf
Toen ik bij hem kwam –
Maar het was – het feit dat Hij dood was –

Emily Dickinson

---

Unit, like Death, for Whom?
True, like the Tomb,
Who tells no secret
Told to Him –
The Grave is strict –
Tickets admit
Just two – the Bearer –
And the Borne –
And seat – just One –
The Living – tell –
The Dying – but a Syllable –
The Coy Dead – None –
No Chatter – here – no tea –
So Babbler, and Bohea – stay there –
But Gravity – and Expectation – and Fear –
A tremor just, that All’s not sure.

Emily Dickinson

---

Een Wooneenheid, zoiets als de Dood, voor Wie?
Klopt, net als de Grafsteen,
Dat geen geheim prijsgeeft
Wat aan Hem verteld is –
Het Graf is streng –
De Kaartjes laten
Slechts twee toe – de Drager –
En Wie Gedragen wordt –
En slechts – Eén plaats –
De Levenden – spreken –
De Stervenden – een enkel Woord –
De Stille Doden – Niets –
Hier – geen Geklets – geen thee –
Dus Babbelkous, en Bohea – blijf weg –
Alleen Zwaarte – Vooruitzicht – en Angst –
Gewoon een huivering, dat Alles niet zeker is.

Emily Dickinson

---

Eenheid, zoals de Dood, voor wie?
Inderdaad, zoals het Graf,
Die geen geheim vertelt
Aan Hem verteld –
Het Graf is streng –
Kaartjes geven toegang
Slechts twee – de Drager –
En de Gedragene –
En plaats – slechts één –
De Levenden – vertellen –
De Stervenden – slechts een lettergreep –
De Schuchtere Doden – Geen –
Geen geklets – hier – geen thee –
Dus Babbelaar en Bohea – blijf daar –
Maar Zwaartekracht – en Verwachting – en Angst –
Een lichte rilling, dat alles onzeker is.

Emily Dickinson

---

A House upon the Height –
That Wagon never reached –
No Dead, were ever carried down –
No Peddler’s Cart – approached –

Whose Chimney never smoked –
Whose Windows – Night and Morn –
Caught Sunrise first –
———and Sunset – last –
Then – held an Empty Pane –

Whose fate – Conjecture knew –
No other neighbor – did –
And what it was – we never lisped –
Because He – never told –

Emily Dickinson

---

Een Huis de Hoogte in –
Waar nooit een Wagen kwam –
Geen Dode, werd er ooit omlaag gedragen –
Geen Marktkar – kwam in de buurt –

Zijn Schoorsteen rookte nooit –
Zijn Vensters – in de Nacht en Morgen –
Vingen het eerst de Zonsopgang het eerst –
———en zijn Ondergaan het laatst –
Daarna – bleef een Lege Ruit over –

Wat er gebeurde – moest je Raden –
Geen ander in de buurt – wist het –
En over wat het was – brabbelden we nooit –
Omdat Hij – het nooit verklapte –

Emily Dickinson

---

We dream – it is good we are dreaming –
It would hurt us – were we awake –
But since it is playing – kill us,
And we are playing – shriek –

What harm? Men die – externally –
It is a truth – of Blood –
But we – are dying in Drama –
And Drama – is never dead –

Cautious – We jar each other –
And either – open the eyes –
Lest the Phantasm – prove the Mistake –
And the livid Surprise

Cool us to Shafts of Granite –
With just an age – and name –
And perhaps a phrase in Egyptian –
It’s prudenter – to dream –

Emily Dickinson

---

We dromen – maar goed dat we dromen –
Het zou ons pijn doen – bleven we wakker –
Maar aangezien het spel is – gaan we dood,
En wij erin spelen – gillen we –

Kan het kwaad? Mensen sterven – heus –
Het is een waarheid – van het Bloed –
Maar wij – sterven op het Toneel –
En Toneel – is nooit dood –

Voorzichtig – schudden We elkaar wakker –
En allebei – openen we de ogen –
Bang dat de Nachtmerrie – Echt is –
En de vreselijke Verrassing

Ons bevriest in Zuilen van Graniet –
Met slechts leeftijd – en naam –
En misschien een spreuk in het Egyptisch –
Het is verstandiger – te dromen –

Emily Dickinson

---

The Heart asks Pleasure – first –
And then – Excuse from Pain –
And then – those little Anodynes
That deaden suffering –

And then – to go to sleep –
And then – if it should be
The will of its Inquisitor,
The privilege to die –

Eerst – vraagt het Hart om Geluk –
En dan – Vrij te zijn van Pijn –
En dan – die kleine Middeltjes
Om het lijden te verzachten –

En dan – te mogen slapen
En dan – als het de wil
Van zijn Inquisiteur mag zijn,
Het voorrecht om te sterven –

Emily Dickinson

---

Endow the Living – with the Tears –
You squander on the Dead,
And They were Men and Women – now,
Around Your Fireside –

Instead of Passive Creatures,
Denied the Cherishing
Till They – the Cherishing deny –
With Death’s Ethereal Scorn –

Schenk Levenden – de Tranen –
Die je aan de Doden verspilt,
En Zij waren – nu – de Mannen en Vrouwen
Rond Jouw Haardvuur –

In plaats van de Lijdzame Wezens
Aan wie Liefde werd ontzegd
Tot Ze zelf – Liefde weigerden –
Met een Etherische Grijns van de Dood –

Emily Dickinson

---

If He were living – dare I ask –
And how if He be dead –
And so around the Words I went –
Of meeting them – afraid –

I hinted Changes –
———Lapse of Time –
The Surfaces of Years –
I touched with Caution –
———lest they crack –
And show me to my fears –

Reverted to adjoining Lives –
Adroitly turning out
Wherever I suspected Graves –
‘Twas prudenter – I thought –

And He – I pushed – with sudden force –
In face of the Suspense –
“Was buried” – “Buried”! “He!”
My Life just holds the Trench –

Emily Dickinson

---

Of Hij nog in leven was – durf ik het te vragen –
En wat als Hij dood was –
Dus draaide ik om de Woorden heen –
Bang – om ze uit te spreken –

Ik zinspeelde op Veranderingen –
———Verloop van Tijd –
De Oppervlakkigheden van Jaren –
Stipte ik Voorzichtig aan –
———bang dat ze zouden barsten –
En mij mijn angsten zouden tonen –

Ik viel terug op het Leven in de buurt –
Vermeed handig alle plekken
Waar ik ook maar Graven vermoedde –
Dat was tactvoller – dacht ik –

En Hij – ik explodeerde – plotsklaps –
Geconfronteerd met de Spanning –
“Was begraven” – “Begraven”! “Hij!”
Mijn Leven blijft gewoon een Loopgraaf –

Emily Dickinson

---

Do People moulder equally,
They bury, in the Grave?
I do believe a Species
As positively live

As I, who testify it
Deny that I – am dead –
And fill my Lungs, for Witness –
From Tanks – above my Head –

I say to you, said Jesus –
That there be standing here –
A Sort, that shall not taste of Death –
If Jesus was sincere –

I need no further Argue –
That statement of the Lord
Is not a controvertible –
He told me, Death was dead –

Emily Dickinson

---

Vergaan alle Mensen hetzelfde tot stof,
Die men in het Graf, begraaft?
Ik geloof echt dat er een Soort
Even zeker blijft leven

Als ik, die hiervan getuigt,
Ontken dat ik – dood ben –
En als Bewijs, mijn Longen vul –
Uit Reservoirs – boven mijn Hoofd –

Ik zeg jullie, zei Jezus –
Er zijn er hier onder ons,
Een Soort, die de Dood niet zal smaken –
Als Jezus oprecht was –

Heb ik niet meer Argumenten nodig –
Die verklaring van de Heer
Is onweerlegbaar –
Hij zei me, dat de Dood dood was –

Emily Dickinson

---

I cried at Pity – not at Pain –
I heard a Woman say
“Poor Child” – and something in her voice
Convicted me – of me –

So long I fainted, to myself
It seemed the common way,
And Health, and Laughter, Curious things –
To look at, like a Toy –

To sometimes hear “Rich people” buy –
And see the Parcel rolled –
And carried, I supposed – to Heaven,
For children, made of Gold –

But not to touch, or wish for,
Or think of, with a sigh –
And so and so – had been to me,
Had God willed differently.

I wish I knew that Woman’s name –
So when she comes this way,
To hold my life, and hold my ears
For fear I hear her say

She’s “sorry I am dead” – again –
Just when the Grave and I –
Have sobbed ourselves almost to sleep,
Our only Lullaby –

Emily Dickinson

---

Ik huilde van Medelijden – niet van Pijn –
Ik hoorde een Vrouw zeggen
“Arm kind” – en iets in haar stem
Overtuigde mij dat ik dat was –

Al die tijd dat ik verzwakte, leek het
Voor mijzelf heel normaal,
Om Gezondheid, en Lachen, als iets vreemds –
Te zien, als een stuk Speelgoed –

Soms hoorde ik dat “Rijken” het kopen –
En ervoor zorgen dat het Pakje verzonden wordt –
Vervoerd, denken Wij – naar de Hemel,
Voor kinderen, gemaakt van Goud –

Zonder het aan te raken, te verlangen,
Of eraan te denken, met een zucht –
En hoe het dan – voor ons was geweest,
Als God anders had gewild.

Ik wou dat ik de naam van die Vrouw wist –
Voor als ze deze kant opkomt,
Ik houd mijn adem in, en mijn oren dicht
Uit angst dat ik haar hoor zeggen

Dat ze “spijt heeft dat ik dood ben” – alweer –
Precies op het moment dat het Graf en ik –
Onszelf bijna in slaap hebben gesnikt,
Ons enige Slaapliedje –

Emily Dickinson

---

‘Twas like a Maelstrom, with a notch,
That nearer, every Day,
Kept narrowing its boiling Wheel
Until the Agony

Toyed coolly with the final inch
Of your delirious Hem –
And you dropt, lost,
When something broke –
And let you from a Dream –

As if a Goblin with a Gauge –
Kept measuring the Hours –
Until you felt your Second
Weigh, helpless, in his Paws –

And not a Sinew – stirred – could help,
And sense was setting numb –
When God – remembered – and the Fiend
Let go, then, Overcome –

As if your Sentence stood – pronounced –
And you were frozen led
From Dungeon’s luxury of Doubt
To Gibbets, and the Dead –

And when the Film had stitched your eyes
A Creature gasped “Reprieve”!
Which Anguish was the utterest – then –
To perish, or to live?

Emily Dickinson

---

Een Draaikolk leek het wel, met een gat,
Die elke Dag, dichterbij kwam,
Haar kokende Wiel werd alsmaar enger
Tot de Doodsangst

Koeltjes speelde met het laatste eindje
Van jouw uiterste Waanzin –
En je viel, verloren,
Toen iets dat brak –
En jou uit de Droom hielp –

Alsof een Enge Geest met een Duimstok –
Steeds de Uren bleef opmeten –
Tot jij aanvoelde hoe jouw Seconde
Machteloos, in zijn Klauwen, woog –

Geen Zenuw – gespannen – kon helpen,
Zintuigen waren verdoofd –
Toen het God – heugde – en de Duivel

Op dat moment, losliet, Overwonnen –
Alsof jouw Vonnis was – vastgesteld –
En je ijskoud geleid werd
Van de luxueuze Kerker van de Twijfel
Naar de Galg, en de Dood –

En toen de Sluier je ogen had dichtgestikt
Snakte een Schepsel naar adem: “Genade”!
Welke angst was – toen – het allergrootste –
Voor omkomen, of voor leven?

Emily Dickinson

---

I – Years – had been – from Home –
And now – before the Door –
I dared not open – lest a Face
I never saw before

Stare vacant into mine
And ask my Business there –
My Business – just a Life I left –
Was such – still dwelling there?

I fumbled at my nerve –
I scanned the Window o’er –
The Silence – like an Ocean rolled –
And broke against my Ear –

I laughed a Wooden laugh –
That I – could fear a Door –

Who Danger – and the Dead – had faced –
But never shook – before –

I fitted to the Latch – my Hand –
With trembling Care –
Lest back the Awful Door should spring –
And leave me – in the Floor –

I moved my Fingers off,
———-as cautiously as Glass –
And held my Ears – and like a Thief
Stole – gasping – from the House –

Emily Dickinson

---

Jaren – was ik – van Huis geweest –
En nu – voor de Deur –
Durfde Ik niet open te doen – bang
Dat een volkomen onbekend Gezicht

Wezenloos in het mijne zou staren
En vragen wat ik daar te maken had –
Ik heb enkel – een Leven achtergelaten –
Was zoiets – daar nog blijven wonen?

Ik graaide mijn moed bij elkaar –
Ik keek nog vluchtig langs het Raam –
De Stilte – rolde als een Golf uit –
En brak op mijn Oor –

Ik lachte Houterig –
Dat ik – bang kon zijn voor een Deur –
Ik, die van Gevaar – en Dood – aandurfde –
En nooit beefde – voordien –

Ik omvatte de Klink – met mijn Hand –
Trillend van Voorzichtigheid –
Dat de Vreselijke Deur maar niet opensprong –
En mij – door de Grond deed zakken –

Ik trok mijn Vingers ervan af,
———-voorzichtig als was ze van Glas –
Hield mijn Oren dicht – en als een Dief
Nam ik hijgend de vlucht – weg van het Huis –

Emily Dickinson

---

Our journey had advanced –
Our feet were almost come
To that odd Fork in Being’s Road –
Eternity – by Term –

Our pace took sudden awe –
Our feet – reluctant – led –
Before – were Cities – but Between –
The Forest of the Dead –

Retreat – was out of Hope –
Behind – a Sealed Route –
Eternity’s White Flag – Before –
And God – at every Gate –

Emily Dickinson

---

Onze reis schoot op –
Onze voeten brachten ons bijna
Bij die rare Splitsing in het Pad des Levens –
Eeuwigheid – van Naam –

Onze tred kreeg plots gewicht –
Schoorvoetend – stapten we – verder
Vóór ons – lagen Steden – maar Tussenin –
Het Bos van de Doden

Teruggaan – was Hopeloos –
Achter ons – de Weg afgesloten –
Vóór ons – de Witte Vlag van de Eeuwigheid –
En God – bij elke Poort –

---

Unsre Reise war schon weit voran –
Unser Fuss erreichte gleich
Jene Gabelung am Weg des Seins –
Mit Namen – Ewigkeit –

Unser Schritt wurde auf einmal scheu –
Unser Fuss – zögerte – bang –
Vor uns – die Städte – doch Davor –
Lag noch der Totenwald –

Rückzug – war Hoffnungslos –
Hinten – der Weg Versperrt –
Vorn – Fahnenweiss der Ewigkeit
Und Gott – an jedem Tor

Emily Dickinson

---

We pray – to Heaven –
We prate – of Heaven –
Relate – when Neighbors die –
At what o’clock to heaven – they fled –
Who saw them – Wherefore fly?

Is Heaven a Place – a Sky – a Tree?
Location’s narrow way is for Ourselves –
Unto the Dead
There’s no Geography –
But State – Endowal – Focus –
Where – Omnipresence – fly?

We bidden – tot de Hemel –
We kletsen – over de Hemel –
Vragen ons af – als Buren sterven –
Hoe laat ze naar de hemel – zijn gevlucht –
Wie zag ze vliegen – en Waarom?

Is de Hemel een Plek – Lucht – een Boom?
De smalle weg naar de Plaats is voor Ons –
Voor de Doden
Geldt geen Aardrijkskunde –
Maar Vrede – Gave van de Geest – Focus –
Waar vliegt – de Alomtegenwoordige God?

Emily Dickinson

---

It feels a shame to be Alive –
When Men so brave – are dead –
One envies the Distinguished Dust –
Permitted – such a Head –

The Stone – that tells defending Whom
This Spartan put away
What little of Him we – possessed
In Pawn for Liberty –

The price is great – Sublimely paid –
Do we deserve – a Thing –
That lives – like Dollars –
———must be piled
Before we may obtain?

Are we that wait – sufficient worth –
That such Enormous Pearl
As life – dissolved be – for Us –
In Battle’s – horrid Bowl?

It may be – a Renown to live –
I think the Men who die –
Those unsustained – Saviors –
Present Divinity –

Emily Dickinson

---

Het voelt beschamend te Leven –
Als Mensen die zo dapper zijn – stierven –
We benijden het Eerbiedwaardige Stof –
Vergund – aan zo’n Hoofd –

De Steen – die vertelt Wie deze Spartaan
Verdedigde en er zijn leven voor gaf
Zo weinig van Hem – bezaten wij
Als Onderpand voor de Vrijheid –

De Prijs is hoog – Groots betaald –
Verdienen wij – dat Iets –
Wat leeft – gelijk Dollars –
———opgestapeld moet worden
Voor we het kunnen verkrijgen?

Zijn wij die wachten – het voldoende waard –
Dat zo’n Enorme Parel
Als het leven – voor ons – opgelost wordt –
In de gruwelijke Kelk – van de Veldslag?

Misschien – is het een Eer om te leven –
Ik denk wel dat de Mensen die sterven –
Die omgekomen – Bevrijders –
God laten zien –

Emily Dickinson

---

This heart that broke so long –
These feet that never flagged –
This faith that watched for star in vain,
Give gently to the dead –

Hound cannot overtake the Hare
That fluttered panting, here –
Nor any schoolboy rob the nest
Tenderness builded there.

Dit hart dat zo lang brak –
Deze voeten, die nooit opgaven –
Dit geloof dat tevergeefs op een ster wachtte,
Geef ze zacht aan de doden –

Een Jachthond kan de Haas niet inhalen
Die hier hijgend voorbijflitste –
Geen schooljongen het nest roven
Dat tederheid daar heeft gebouwd.

Emily Dickinson

---

Talk with prudence to a Beggar
Of “Potose,” and the mines!
Reverently, to the Hungry
Of your viands, and your wines!

Cautious, hint to any Captive
You have passed enfranchised feet!
Anecdotes of air in Dungeons
Have sometimes proved deadly sweet!

Spreek behoedzaam met een Bedelaar
Over “Potosi,” en de mijnen!
Tactvol, tot de Hongerigen
Over uw spijzen, en uw wijnen!

Voorzichtig, met raad aan een Gevangene
Die je met vrije voeten bent tegengekomen!
Anekdotes over open lucht zijn in Kerkers
Soms dodelijk zoet gebleken!

Emily Dickinson

---

We – Bee and I – live by the quaffing –
‘Tisn’t all Hock – with us –
Life has its Ale –
But it’s many a lay of the Dim Burgundy –
We chant – for cheer –
———when the Wines – fail –

Do we “get drunk”?
Ask the jolly Clovers!
Do we “beat” our “Wife”?
I – never wed –
Bee – pledges his – in minute flagons –
Dainty – as the tress – on her deft Head –

While runs the Rhine –
He and I – revel –
First – at the vat – and latest at the Vine –
Noon – our last Cup –
“Found dead” – “of Nectar” –
By a humming Coroner –
In a By-Thyme!

Emily Dickinson

---

Wij – Bij en ik – leven voor het zuipen –
En het is niet allemaal Rijnwijn – bij ons –
Het Leven heeft zijn Bier –
Maar veelal een lied over Oude Bourgogne –
Dat we zingen – ter opbeuring –
———als Wijn – ontbreekt –

Worden we “dronken”?
Vraag het de vrolijke Klavertjes!
“Slaan” we onze “Vrouw”?
Ik – ben nooit getrouwd –
Bij – toost op de zijne – met kleine kruikjes –
Sierlijk – als de krul – op haar elegante Kop –

Zolang de Rijn stroomt –
Genieten – Hij en ik –
Eerst – bij het vat – en later aan de Wijnstok –
Al op de Middag – onze laatste Beker –
“Dood gevonden” – “van Nectar” –
Door een zoemende Lijkschouwer –
In een Kruidentuin!

Emily Dickinson

---

It can’t be “Summer”!
That – got through!
It’s early – yet – for “Spring”!
There’s that long town of White – to cross –
Before the Blackbirds sing!
It can’t be “Dying”!

It’s too Rouge –
The Dead shall go in White –
So Sunset shuts my question down
With Cuffs of Chrysolite!

Het kan toch geen “Zomer” zijn!
Die – is al voorbij!
Te vroeg – nog – voor de “Lente”!
We trekken die lange stad van Wit – door –
Voor de Kraaien gaan krijsen!

Het kan geen “Sterven” zijn!
Het is te Rouge –
Doden gaan in ‘t Wit –
Dus sluit de Zonsondergang mijn vraag af
Met Manchetten van Chrysoliet!

Emily Dickinson

---

Before I got my eye put out
I liked as well to see –
As other creatures, that have eyes –
And know no other way –

But were it told to me, Today –
That I might have the Sky
For mine, I tell you that my Heart
Would split, for size of me –

The Meadows – mine –
The Mountains – mine –
All Forests – Stintless Stars –
As much of Noon as I could take
Between my finite eyes –

The Motions of the Dipping Birds –
The Lightning’s jointed Road –
For mine – to look at when I liked –
The News would strike me dead –

So safer – guess – with just my soul
Upon the Window pane –
Where other Creatures put their eyes –
Incautious – of the Sun –

Emily Dickinson

---

Voordat mijn oog blind werd –
Hield ik erg van kijken –
Zoals elk ander schepsel, dat ogen heeft –
En niet anders weet –

Maar werd mij Vandaag nog verteld –
Dat ik de Hemel mocht hebben –
Voor mijn oog, ik zeg je dat mijn Hart
Zou splijten, vanwege mijn formaat –

De Weiden – van mij –
De Bergen – van mij –
Alle Bossen – Eindeloze Sterren –
Zoveel van de Middag als ik aankan –
Voor mijn begrensde blik –

De Bewegingen van Vogels in Duikvlucht –
Het zigzaggend Pad van de Bliksem –
Voor mijn oog – kunnen kijken als ik het wil –
Zo’n Nieuws werd zeker mijn dood –

‘t Is veiliger – wellicht – gewoon met mijn ziel
Tegen het Vensterraam –
Waar andere Schepselen hun ogen
Onbekommerd – van de Zon af richten –

Emily Dickinson

---

It don’t sound so terrible – quite – as it did –
I run it over – “Dead”,
———Brain – “Dead.”
Put it in Latin – left of my school –
Seems it don’t shriek so – under rule.
Turn it, a little –
———full in the face
A Trouble looks bitterest –
Shift it – just –
Say “When Tomorrow comes this way –
I shall have waded down one Day.”
I suppose it will interrupt me some
Till I get accustomed – but then the Tomb
Like other new Things –
———shows largest – then –
And smaller, by Habit –
It’s shrewder then
Put the Thought in advance – a Year –
How like “a fit” – then –
Murder – wear!

Emily Dickinson

---

Het klinkt niet zo vreselijk – meer – als het deed –
Ik herhaal het steeds – “Dood”,
———in mijn Hoofd – “Dood.”
Zet het in Latijn – nog over van school –
Dan schreeuwt het niet zo – onder contrôle.
Geef er een draai aan, een beetje –
———recht in ’t gezicht
Ziet Narigheid er het pijnlijkst uit –
Verschuif het – gewoon –
Zeg “Als Morgen deze kant op komt –
Ben ik al één Dag doorgekomen.”
Ik denk dat het me even zal opbreken
Tot ik eraan gewend ben – maar het Graf ziet
Er net zoals elke Nieuwigheid
———groter uit – en dan –
Wordt het kleiner, door Gewenning.
Daarom is het slimmer om
De Gedachten – een Jaar – vooruit te zetten
Hoe “goed passend” – je dan –
De Moord – kan dragen!

Emily Dickinson

---

That odd old man is dead a year –
We miss his stated Hat –
‘Twas such an evening bright and stiff
His faded lamp went out –

Who miss his antiquated Wick –
Are any hoar for him?
Waits any indurated mate
His wrinkled coming Home?

Oh Life, begun in fluent Blood
And consummated dull –
Achievement, contemplating thee –
Feels transitive and cool.

Emily Dickinson

---

Die vreemde, oude man is een jaar dood –
We missen zijn bekende Hoed –
Het was zo’n heldere, grimmige avond
Dat zijn flauw lampje uitging –

Wie mist zijn ouderwetse Pit –
Is er een grijze bejaarde voor hem?
Wacht er een taai maatje
Op zijn rimpelige Thuiskomst?

Och leven, begonnen in vloeiend bloed
En uitgeblust volbracht –
Het resultaat, kijken we naar jou –
Voelt vluchtig en kil aan.

Emily Dickinson

---

I never hear that one is dead
Without the chance of Life
Afresh annihilating me
That mightiest Belief,

Too mighty for the Daily mind
That tilling it’s abyss,
Had Madness, had it once or, Twice
The yawning Consciousness,

Beliefs are Bandaged, like the Tongue
When Terror were it told
In any Tone commensurate
Would strike us instant Dead –

I do not know the man so bold
He dare in lonely Place
That awful stranger – Consciousness
Deliberately face –

Emily Dickinson

---

Ik hoor nooit dat er iemand dood is
Of de loterij van het Leven
Verspeelt opnieuw bij mij
Dat allemachtige Geloof,

Te machtig voor de Simpele geest
Die zijn afgrond cultiveert,
En Gek wordt, als hij zich één of, Twee keer
Het gapend Bewustzijn kreeg,

Geloof is omzwachteld, als de Tong
Kreeg het Verschrikking verteld
Op elke evenredige Toon,
Had het ons meteen neergeveld –

Ik ken geen mens zo dapper
Die op een eenzame Plek het aandurft
Om die geduchte vreemdeling – van het te Weten
Moedwillig het hoofd te bieden –

Emily Dickinson

---

Praise it – ’tis dead –
It cannot glow –
Warm this inclement Ear
With the encomium it earned
Since it was gathered here –
Invest this alabaster Zest
In the Delights of Dust –
Remitted – since it flitted it
In recusance august.

Loof haar – ze is dood –
Kan niet meer stralen –
Verwarm dit koude Oor
Met de lof die ze verdiende
Nu ze hier werd binnengebracht –
Breng eer aan deze albasten Energie
Van de Aardse Genoegens –
Vrijgekomen – nu ze vertrok
In verheven vrijheid.

Emily Dickinson

---

‘Tis easier
———to pity those when dead
That which pity previous
Would have saved
A Tragedy enacted
Secures applause
That Tragedy enacting
Too seldom does

Het is makkelijker
———meelij te hebben met wie dood zijn
Terwijl eerder medelijden
Hen gered zou hebben.
Een uitgevoerde Tragedie
Is verzekerd van applaus
Wat een Tragedie die bezig is
Bijna nooit krijgt

Emily Dickinson

---

Love can do all but raise the Dead
I doubt if even that
From such a giant were withheld
Were flesh equivalent

But love is tired and must sleep,
And hungry and must graze
And so abets the shining Fleet
Till it is out of gaze.

Liefde vermag alles behalve de Doden opwekken
Ik betwijfel of zelfs dat
Zo’n reus zou weerhouden
Als het vlees even krachtig zou zijn

Maar liefde is moe en moet gaan slapen,
En hongerig en moet schrokken
En staat dus de schitterende Vloot bij
Tot die uit het zicht is.

Emily Dickinson

---

The distance that the dead have gone
Does not at first appear;
Their coming back seems possible
That first abandoned year.

And then, that we have followed them,
We more than half suspect,
So intimate have we become
With their dear retrospect.

De afstand die de doden hebben afgelegd
Dringt niet meteen door;
Hun terugkeer lijkt mogelijk
In dat eerste verlaten jaar.

En daarna, gaan we goeddeels vermoeden
Dat we achter hen zijn aangegaan
Zo innig zijn we verbonden geworden
Met hun dierbare herinnering.

Emily Dickinson

---

There’s something quieter than sleep
Within this inner room!
It wears a sprig upon its breast –
And will not tell its name.

Some touch it, and some kiss it –
Some chafe its idle hand –
It has a simple gravity
I do not understand!

I would not weep if I were they –
How rude in one to sob!
Might scare the quiet fairy
Back to her native wood!

While simple–hearted neighbors
Chat of the “Early dead” –
We – prone to periphrasis,
Remark that Birds have fled!

Emily Dickinson

---

Er ligt iets stiller nog dan slaap
In deze binnenkamer!
Ze draagt een takje op haar borst.
En wil haar naam niet zeggen.

Er zijn er die haar aanraken, of kussen –
Of strelen haar roerloze hand –
Ze heeft een eenvoudige waardigheid
Die ik niet begrijp!

Als ik hen was, huilde ik niet –
Gesnotter is zo onbeleefd!
Het zou de stille fee wegjagen
Terug naar haar geboortebos!

Terwijl buren met een simpel hart
Praten over de “Te Vroeg gestorvene” –
Verwoorden wij – gevoelig voor beeldtaal,

Emily Dickinson

---

As by the dead we love to sit –
Become so wondrous dear –
As for the lost we grapple
Tho’ all the rest are here –

In broken mathematics
We estimate our prize
Vast – in its fading ration
To our penurious eyes!

Omdat we graag bij de doden zitten –
Worden ze zo ongelooflijk dierbaar –
Omdat we worstelen met het verlies
Terwijl alle anderen nog hier zijn –

Met gebrekkig rekenwerk
Schatten we onze beloning
Omvangrijk – naarmate het verlies
In onze armoedige ogen!

Emily Dickinson

---

A word is dead, when it is said,
Some say –
I say it just begins to live
That day

Een woord is dood, als het uitgesproken wordt,
Zegt men –
Ik zeg dat het juist begint te leven
Die dag

Gesagtes Wort
Stirbt sofort
Sagt man.

Ich sag an jenem Tag
Fängt erst
Sein Leben an.

Emily Dickinson

---

If anybody’s friend be dead
It’s sharpest of the theme
The thinking how they walked alive –
At such and such a time –

Their costume, of a Sunday,
Some manner of the Hair –
A prank nobody knew but them
Lost, in the Sepulchre –

How warm, they were, on such a day,
You almost feel the date –
So short way off it seems –
And now – they’re Centuries from that –

How pleased they were, at what you said –
You try to touch the smile
And dip your fingers in the frost –
When was it – Can you tell –

You asked the Company to tea –
Acquaintance – just a few –
And chatted close with this Grand Thing
That don’t remember you –

Past Bows, and Invitations –
Past Interview, and Vow –
Past what Ourself can estimate –
That – makes the Quick of Woe!

Emily Dickinson

---

Als iemands vriendin gestorven is
Is het meest schrijnende punt
Te denken hoe ze door het leven gingen –
Toen en toen –

Hun Zondagse kleding,
Een bepaalde Kapsel –
Een geintje dat niemand anders uithaalde
Nu verloren, in het Graf –

Hoe warmt, ze waren, op die dag,
Je voelt haast de datum nog –
Zo kortgeleden lijkt het –
En nu – zijn ze Eeuwen daarvandaan –

Hoe blij ze waren, met wat je zei –
Je wilt de glimlach nog aanraken
En doopt je vingers in de vorst –
Wanneer was het? – Weet je het nog –

Je vroeg het Gezelschap op de thee –
De Goede Vrienden – slechts een paar –
En praatte intiem met dit Geweldige Wezen
Dat geen weet meer heeft van jou –

Voorbij Beleefdheden, en Uitnodigingen –
Voorbij een Gesprek, en afspraken –
Voorbij wat Wijzelf kunnen bepalen –
Dat – maakt de Pijn het Ergste!

Emily Dickinson

---

If I may have it, when it’s dead,
I’ll be contented – so –
If just as soon as Breath is out
It shall belong to me –

Until they lock it in the Grave,
‘Tis Bliss I cannot weigh –
For tho’ they lock Thee in the Grave,
Myself – can own the key –

Think of it Lover! I and Thee
Permitted – face to face to be –
After a Life – a Death – We’ll say –
For Death was That –
And this – is Thee –

I’ll tell Thee All – how Bald it grew –
How Midnight felt, at first –
———to me –
How all the Clocks stopped in the World –
And Sunshine pinched me – ‘Twas so cold –

Then how the Grief got sleepy – some –
As if my Soul were deaf and dumb –
Just making signs – across – to Thee –
That this way – thou could’st notice me –

I’ll tell you how I tried to keep
A smile, to show you,
———when this Deep
All Waded –
———We look back for Play,
At those Old Times – in Calvary.

Forgive me, if the Grave come slow –
For Coveting to look at Thee –
Forgive me, if to stroke thy frost
Outvisions Paradise!

Emily Dickinson

---

Als ik haar mag hebben, als ze dood is,
Zal ik – zo – blij zijn –
Als meteen na de laatste Ademtocht
Ze aan mij zal behoren –

Tot ze haar opsluiten in het Graf,
Kan mijn Geluk niet op –
Want al sluiten zij Jou op in het Graf,
Ik – de sleutel maar kan hebben –

Denk daaraan, Geliefde! Jij en Ik
Vergund – oog in oog te staan –
Na een Leven – zeg maar – een Dood –
Want Dood was Dat –
En dit – ben Jij –

Ik ga Je Alles zeggen – hoe Kaal het werd –
Hoe Middernacht in ’t begin aanvoelde –
———voor mij –
Hoe alle Klokken op Aarde stil stonden –
En Zonlicht me verkleumde – ‘t Was zo koud –

Hoe daarna het Verdriet – wat – wegdoezelde –

Alsof mijn Ziel doofstom werd –
En alleen gebaren maakte – tegen – Jou –
Op zo’n manier – dat jij me kon herkennen –

Ik zeg je dat ik probeerde te blijven
Glimlachen, om jou te laten zien,
———voor als deze Diepte
Helemaal doorwaad was –
———dat We luchthartig terugkijken
Op die Oude Tijd – van Golgotha.

Vergeef me, als het Graf op zich laat wachten –
Want ik verlang zo naar Jou te kijken –
Vergeef me, als het strelen van jouw koude
Het Paradijs in de schaduw stelt!

Emily Dickinson

---

Is it dead – Find it –
Out of sound – Out of sight –
“Happy”? Which is wiser –
You, or the Wind?
“Conscious”? Won’t you ask that –
Of the low Ground?

“Homesick”? Many met it –
Even through them – This cannot testify –
Themself – as dumb –

Is zij dood – Ga haar zoeken –
Niet meer te horen – Uit het zicht –
“Gelukkig”? Wie weet er meer van –
Jij, of de Wind?
“Bij Bewustzijn”? Zou je dat niet vragen –
Aan de diepte in de Grond?

“Heeft ze Heimwee”? Velen treffen haar –
Ook door hen – wordt Dit niet bevestigd –
Zij – zijn al net zo stil –

Emily Dickinson

---

I’m sorry for the Dead – Today –
It’s such congenial times
Old Neighbors have at fences –
It’s time o’ year for Hay,

And Broad – Sunburned Acquaintance
Discourse between the Toil –
And laugh, a homely species
That makes the Fences smile –

It seems so straight to lie away
From all of the noise of Fields –
The Busy Carts – the fragrant Cocks –
The Mower’s Metre – Steals

A Trouble lest they’re homesick –
Those Farmers – and their Wives –
Set separate from the Farming –
And all the Neighbors’ lives –

A Wonder if the Sepulchre
Don’t feel a lonesome way –
When Men – and Boys – and Carts – and June,
Go down the Fields to “Hay” –

Emily Dickinson

---

Ik heb te doen met de Doden – Vandaag –
Het zijn zulke gezellige dagen
Met oude Buren aan het hek –
In deze tijd van het jaar om te Hooien,

En met Forse – Gebruinde Kennissen
Praten onder het Werk –
En lachen, die eenvoudige types
Die het Hek doen glimlachen –

Het lijkt zo logisch om ver
Van alle lawaai van de velden te liggen –
De Bedrijvige Karren – de geurige Schoven –
Het Ritme van de Maaier – Neemt

Het Ongemak weg dat ze heimwee hebben –
Die Boeren – en hun Vrouwen –
Gescheiden van het Boerenwerk –
En van alle levens uit de Buurt –

Een Wonder dat het Graf
Zich niet wat eenzaam voelt –
Wanneer Mannen – Jongens – Karren – en Juni,
De Velden afgaan om te “Hooien” –

Emily Dickinson

---

What care the Dead, for Chanticleer –
What care the Dead for Day?
‘Tis late your Sunrise
———vex their face –
And Purple Ribaldry – of Morning

Pour as blank on them
As on the Tier of Wall
The Mason builded, yesterday,
And equally as cool –

What care the Dead for Summer?
The Solstice had no Sun
Could waste the Snow before their Gate –
And knew One Bird a Tune –

Could thrill their Mortised Ear
Of all the Birds that be –
This One – beloved of Mankind
Henceforward cherished be –

What care the Dead for Winter?
Themselves as easy freeze –
June Noon – as January Night –
As soon the South – her Breeze
Of Sycamore – or Cinnamon –
Deposit in a Stone
And put a Stone to keep it Warm –
Give Spices – unto Men –

Emily Dickinson

---

Wat geven de Doden, om de Haan –
Wat geven de Doden om de Dag?
Jouw Dageraad is te laat
———om hun gezicht te prikkelen –
En de Paarse Vrolijkheid – van de Ochtend

Stroomt zonder kleur over hen
Zoals op de Rand van de Muur
Die de Metselaar gisteren bouwde,
En net zo onverschillig –

Wat geven de Doden om de Zomer?
De Zonnewende had geen Zon
Die de Sneeuw kon smelten voor hun Poort –
En kende ook maar één Vogel een Lied –

Die hun Potdichte Oren kon ontroeren
Onder alle Vogels die bestaan –
Dan zal die Ene – lieveling van de Mensheid
Van nu af aan gekoesterd worden –

Wat geven de Doden om de Winter?
Zelf bevriezen ze net zo makkelijk –
Op een Junimiddag – als een Januarinacht –
Zodra het Zuiden – haar Briesje
Van Plataan – of Kaneel –
In Steen gestort
Met een Steen om het Warm te houden,
De mensen – geur gaat geven. –

Emily Dickinson

---

Bereaved of all, I went abroad –
No less bereaved was I
Upon a New Peninsula –
The Grave preceded me –

Obtained my Lodgings, ere myself –
And when I sought my Bed –
The Grave it was reposed upon
The Pillow for my Head –

I waked to find it first awake –
I rose – It followed me –
I tried to drop it in the Crowd –
To lose it in the Sea –

In Cups of artificial Drowse
To steep it’s shape away –
The Grave – was finished – but the Spade
Remained in Memory

Emily Dickinson

---

Van alles beroofd, ging ik ver weg –
Voelde me niet minder beroofd
In een Nieuw Toevluchtsoord –
Het Graf was me voorgegaan –

Vond mijn Onderkomen, nog voor ikzelf –
En toen ik mijn Bed opzocht –
Was het Graf waarop het rustte
Het Kussen voor mijn Hoofd –

Ik werd wakker en zag dat het al wakker was –
Ik stond op – het volgde mij –
Ik wilde het kwijtraken in de Drukte –
Het in de Zee verliezen –

In Kopjes met kunstmatige Verdoving
Zijn vorm oplossen –
Het Graf – was klaar – maar de Spade
Bleef in mijn Herinnering –

Emily Dickinson

---

It was a Grave – yet bore no Stone –
Enclosed ’twas not – of Rail –
A Consciousness – it’s Acre – And
It held a Human Soul –

Entombed by whom – for what offence –
If Home or foreign – born –
Had I the Curiosity –
‘Twere not appeased of Man –

Till Resurrection, I must guess –
Denied the small desire
A Rose upon it’s Ridge – to sow –
Or sacrificial Flower –

Het was een Graf – maar droeg geen Steen –
Niet omheind – door een Hek –
Het Bewustzijn – zijn Dodenakker – En
Het bood plaats aan een Menselijke Ziel –

Begraven door wie – voor welk misdrijf –
In Eigen of het buitenland – geboren –
Was ik daar Nieuwsgierig naar –
Geen Mens zou me tevredenstellen –

Tot aan de Verrijzenis, schat ik –
Wordt de bescheiden wens geweigerd
Een Roos op zijn Heuvel – te planten –
Of een Herdenkingsbloem –

Emily Dickinson

---

Sweet, to have had them lost

Good, to have had them lost
For News that they be saved!
The nearer they departed Us
The nearer they, restored,

Shall stand to Our Right Hand –
Most precious – are the Dead –
Next precious,
———those that rose to go –
Then thought of Us, and stayed.

---

Goed, om ze verloren te hebben,
Vanwege het Bericht dat ze gered zijn!
Hoe dichter hun vertrek bij het Onze ligt,
Hoe dichter zij, als ze herleven,

Aan Onze Rechterhand moeten staan –
Het meest dierbaar – zijn de Doden –
Bijna net zo dierbaar,
———zijn zij die opstonden om te gaan –
Toen aan Ons dachten, en bleven.

Emily Dickinson

---

This World is not Conclusion.
A Species stands beyond – 
Invisible, as Music –
But positive, as Sound –
It beckons, and it baffles – 
Philosophy, dont know – 
And through a Riddle, at the last – 
Sagacity, must go –
To guess it, puzzles scholars –
To gain it, Men have borne
Contempt of Generations
And Crucifixion, shown –
Faith slips – and laughs, and rallies – 
Blushes, if any see – 
Plucks at a twig of Evidence – 
And asks a Vane, the way – 
Much Gesture, from the Pulpit –
Strong Hallelujahs roll – 
Narcotics cannot still the Tooth
That nibbles at the soul –

Emily Dickinson

---

Deze Wereld is niet het Einde.
Er komt nog een Gedaante achteraan –
Onzichtbaar, als Muziek –
Maar net zo echt, als Geluid –
Het wenkt, en wekt verbijstering –
Filosofie – heeft er geen weet van –
En het Raadsel, aan het einde –
Zal om Scherpzinnigheid vragen –
Om het te raden, raken geleerden in de war –
Om het op te lossen, hebben Mensen
Eeuwenlang Minachting doorstaan
En de Kruisiging, tentoongesteld –
Geloof struikelt – en lacht, en herpakt zich –
Bloost, voor wie het ziet –
Klampt zich vast aan een takje Bewijs –
En vraagt aan een Windwijzer, de richting –
Grote Gebaren, van de Preekstoel –
Krachtige Hallelujahs stampen er –
Narcotica kunnen de Tand niet kalmeren
Die knaagt aan de ziel –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

There’s a certain Slant of light,
Winter Afternoons – 
That oppresses, like the Heft
Of Cathedral Tunes – 

Heavenly Hurt, it gives us – 
We can find no scar,
But internal difference,
Where the Meanings, are – 

None may teach it – Any – 
‘Tis the Seal Despair – 
An imperial affliction
Sent us of the Air – 

When it comes, the Landscape listens – 
Shadows – hold their breath – 
When it goes, ‘tis like the Distance
On the look of Death – 

Emily Dickinson

---

Er is een bepaalde Lichtinval
Op de Middag, in de Winter –
Die ons bedrukt, als de Zwaarte
Van Gezangen in de Kerk –

Hemelse Pijn, geeft het ons –
Een litteken laat het niet achter bij ons,
Wel een verandering vanbinnen
Waar de Zingeving is –

Geen kan het ons leren – Niemand
Het is het Zegel Wanhoop –
Een overweldiging van verdriet
Vanuit de Lucht naar ons gestuurd –

Als het komt, luistert het Landschap –
Schaduwen – houden hun adem in –
Als het wegtrekt, is het als de Verte
In de blik van de Dood –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

After great pain, a formal feeling comes
The Nerves sit ceremonious, like Tombs –
The stiff Heart questions was it He, that bore,
And Yesterday, or Centuries before?

The Feet, mechanical, go round –
Of Ground, or Air, or Ought –
A Wooden way
Regardless grown,
A Quartz contentment, like a stone –

This is the Hour of Lead –
Remembered, if outlived,
As Freezing persons, recollect the Snow –
First – Chill – then Stupor – then the letting go –

Emily Dickinson

---

Na heftige pijn, voelt het stijf aan –
Zenuwen staan versteend, als Graven –
Het stramme Hart vraagt zich af
———“was Hij het, die leed,”
En “was het Gisteren, of Eeuwen geleden?”

De Voeten, gaan mechanisch door –
Het is een Houterige gang
Over de Grond, in de Lucht of Waar dan ook –
Die wezenloos in beweging komt
Een Kristallen voldoening, als van steen –

Dit is het Uur van Lood –
Bekend, aan wie het overleefd heeft,
Zoals Bevroren mensen, Sneeuw herinneren –
Eerst – de Kilte – dan Gevoelloosheid –
———en dan het loslaten –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Nach Qual – befällt ein förmliches Gefühl –
Die Nerven sitzen Grabgleich, steif und still –
Das Herz fragt starr: war Ichs, der dies erfuhr,
Wars Gestern, ist es Hundertjahre her?

Die Füsse gehn, mechanisch, ihre Runde –
Auf Grund, auf Luft, auf lrgendwas –
Hölzernes Gehn
Achtlos im Sein,
Ein Quartz-Genügen, gleich dem Stein –

Dies ist die Stunde Blei –
Erinnert, wenn durchlebt,
So wie Erfrierende – den Schnee erfassen
Erst – Frösteln – Lähmung dann – dann Gehenlassen –

Emily Dickinson

---

Nach grossem Schmerz kommt eine leere Stimmung auf –
Die Nerven ruhen feierlich wie Mausoleen-
Das starre Herz fragt, war das Er, das lästige Mensch,
Und war es gestern oder Jahrhunderte vorher?

Die Füsse gehn mechanisch im Kreis –
Füsse aus Erde oder Luft oder aus Nichts-
Auf einem stumpfen Pfad,
Gewachsen unbeachtet-
Zufriedenheit, kristallisch, wie ein Stein –

Das ist die Stunde der Erneuerung –
Unvergesslich, wenn überlebt
Wie fröstelnde Menschen sich des Schrecks erinnern-
Erst Kälte – dann Erstarrung – dann das Loslassen.

Emily Dickinson

---

‘Tis not that
hurts us so –
‘Tis Living – hurts us more –
But Dying – is a different way –
A Kind behind the Door –

The Southern Custom – of the Bird
That ere the Frosts are due –
Accepts a better Latitude –
We – are the Birds – that stay.

The Shiverers round Farmers’ doors
For whose reluctant Crumb –
We stipulate – till pitying Snows
Persuade our Feathers Home.

Emily Dickinson

---

‘t Is niet dat Sterven ons zo pijn doet –
Leven – doet ons het meeste pijn –
Maar Sterven – is een andere route –
Van het soort achter de Deur –

De Zuidelijke Gewoonte – van Vogels –
Om voor de Vorst inzet –
Een betere Breedtegraad op te zoeken –
Wij – zijn de Vogels – die achterblijven.

Die Bevend aan de deur van de Boer staan –
Op wiens zuinige Kruimel –
We aandringen – tot Meelevende Sneeuw
Ons Verenhuis overhaalt.

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Nicht dass das Sterben uns so schmerzt
Das Leben – schmerzt weit mehr –
Doch Tod – hat eine andere Art
Eine Art hinter der Tür –

Südlicher Brauch – des Vogels –
Ehe die Fröste reifen –
Wählt er den besseren Breitengrad
Wir – sind Vögel – die bleiben.

Zittervolk um des Bauern Tür –
Das widerwillige Krume –
Erbettelt – bis barmherziger Schnee
Unsere Federn Heim gerufen.

Emily Dickinson

---

’t Is niet dat Doodgaan ons zo smart –
Het Leven – smart ons meer –
Maar Doodgaan – is iets anders –
Een soort achter de Deur –

Het Zuidelijk Gebruik brengt – eer
De Kou komt – Vogels naar
Een betere Breedtegraad – maar wij
Zijn – Overwinteraars.

Wij Huiveren aan de Boer zijn deur –
Diens Kruim – bedingen wij –
Tot Sneeuw ons Verenkleed naar Huis
Toe praat uit medelij.

Emily Dickinson

Vertaling Peter. Verstegen

---

The overtakelessness of those
Who have accomplished Death
Majestic is to me beyond
The majesties of Earth.

The soul her “Not at Home”
Inscribes upon the flesh –
And takes her fair aerial gait
Beyond the hope of touch.

Emily Dickinson

---

Dat je Ze niet kunt Inhalen
Die de Dood hebben bereikt –
Doet voor mij majestueuzer aan
Dan Aardse Pracht –

Haar “Niet Thuis” schrijft
De Ziel op het Vlees,
En zet een mooie, luchtige gang in
Voorbij het Recht op Contact.

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

In ihrer Uneinholbarkeit
Sind die den Tod vollbrachten
Mir über die Erhabenheit
Der Welt erhaben.

Die Seele schreibt ihr ,Nicht Daheim’
Scheidend aufs Fleisch –
Geht ihren lieblich luftigen Gang
Van Berührung unerreicht.

---

I heard a Fly buzz – when I died –
The Stillness in the Room
Was like the Stillness in the Air
Between the Heaves of Storm –

The Eyes around – had wrung them dry –
And Breaths were gathering firm
For that last Onset – when the King
Be witnessed – in the Room –

I willed my Keepsakes – Signed away
What portion of me be
Assignable – and then it was
There interposed a Fly –

With Blue – uncertain stumbling Buzz –
Between the light – and me –
And then the Windows failed – and then
I could not see to see –

Emily Dickinson

---

Ik hoorde een Vlieg zoemen – toen ik stierf –
De Stilte in de Kamer
Was als de Stilte in de Lucht –
Tussen Stormvlagen door –

Rond de Ogen – was het al drooggewreven –
En Adem verzamelde haar kracht
Voor dat laatste Optreden – als de Vorst
Zich laat zien – in de Kamer –

Ik liet mijn Herinneringen na – Vermaakte
Dat deel van mij dat
Van waarde was – en toen gebeurde het
Dat een Vlieg tussenbeide kwam –

Met Blauw – onzeker – stamelend Gezoem –
Tussen het licht – en mij –
En toen weigerden de Vensters – en toen
Kon ik het zien niet meer zien –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Eine Fliege summte – als ich starb –
Im Raum die Still schwoll
So wie die Stille in der Luft –
Wenn ein Sturm Atem holt –

Die Augen rings – schon ausgepresst –
Der Puls harrte gefasst
Des letzten Akts – da Er im Raum
Sich Fürstlich – offenbart –

Andenken hatte ich – vermacht
Und von mir überschrieben
Was übertragbar war – da schob
Die Fliege sich dazwischen –

Mit Blauem – taumelndem Gebrumm –
Zwischen das Licht – und mich –
Die Fenster schwanden mir – und dann
Verlor mein Sehn die Sicht –

Emily Dickinson

---

Death is the supple Suitor
That wins at last –
It is a stealthy Wooing
Conducted first
By pallid innuendoes
And dim approach
But brave at last with Bugles
And a bisected Coach
It bears away in triumph
To Troth unknown
And Kindred as responsive
As Porcelain.

Emily Dickinson

---

De Dood is de soepele Minnaar
Die uiteindelijk wint –
Het is een heimelijke Vrijage
Eerst uitgevoerd
Met zwakke toespelingen
En vage advances
Maar stoer op ‘t laatst met Trompetgeschal
En een tweedelige Koets
Triomfantelijk brengt het ons weg
Naar een onbekende Reunie
Met Verwanten zo ongrijpbaar
Als Stapels Dons –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Tod ist ein wendiger Freier
Gewinnt zu guter Letzt –
Sein Werben ist verstohlen
Zunächst betreibt er es
Mit blassen Suggestionen
Und matter Liebelei
Trumpft zuletzt auf mit Trompeten
Einer Kutsche zweigeteilt
Die triumphal davonträgt
Zur Treue unbekannt
Und zur Sippe so empfänglich
Wie Porzellan.

Emily Dickinson

---

Because I could not stop for Death –
He kindly stopped for me –
The Carriage held but just Ourselves –
And Immortality.

We slowly drove – He knew no haste
And I had put away
My labor and my leisure too,
For His Civility –

We passed the School, where Children strove
At Recess – in the Ring –
We passed the Fields of Gazing Grain –
We passed the Setting Sun –

Or rather – He passed Us –
The Dews drew quivering and Chill –
For only Gossamer, my Gown –
My Tippet – only Tulle –

We paused before a House that seemed
A Swelling of the Ground –
The Roof was scarcely visible –
The Cornice – in the Ground –

Since then – ‘tis Centuries – and yet
Feels shorter than the Day
I first surmised the Horses’ Heads
Were toward Eternity –

Emily Dickinson

---

Omdat ik niet voor de Dood kon stoppen –
Stopte hij vriendelijk voor mij –
De Koets bood alleen voor Ons plaats –
En voor Onsterfelijkheid.

We reden langzaam – Hij had geen haast
En ik had al mijn werk
En ook mijn vrije tijd opzijgezet
Voor Zijn Beleefdheid –

We passeerden de School, waar kinderen stoeiden
Het was Pauze – op het Strijdtoneel –
We passeerden Korenvelden
———die naar ons staarden –
We passeerden de Ondergaande Zon –

Of eigenlijk – Hij passeerde Ons –
De Dauw bezorgde me koude rillingen –
Want mijn Jurk, was enkel Chiffon –
Mijn Schoudermantel – slechts Tule –

Wij hielden stil voor een Huis dat leek
Op een Bult op de Grond –
Het Dak was nauwelijks te zien –
De Dakrand – in de Grond –

’t Is alweer eeuwen geleden – en toch
Voelt het korter dan een Dag
Dat Ik voor het eerst doorhad
———dat de Paardenhoofden
Richting Eeuwigheid gingen –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Daar ik voor de dood niet stoppen kon —
Deed hij ’t attent voor mij
Wij pasten samen in de koets —
Onsterfelijkheid ging mee.

We reden traag – Hij had geen haast
Terwijl ik afstand deed
Van vrije tijd en van mijn werk,
Om Zijn Wellevendheid –

We gingen langs de School, gewoel
Van Kinderen – in de Kring-
Langs Velden Starend Graan – en langs
De Zon die Onderging-

Of nee – Die ging langs Ons –
Toen Dauw Koude en huiver bracht –
Want enkel Tule – was mijn Sjaal –
Mijn Jurk, maar Spinnerag –

We stopten voor een Huis dat leek
Te Zwellen uit de Grond –
Het Dak was nauwelijks te zien –
Het Lijstwerk – in de Grond –

’t Is Eeuwen her – en toch voelt het
Nog korter dan de Dag
Dat ik voor’t eerst die Paarden wist
Naar Eeuwigheid op weg-

Emily Dickinson

Vertaling Peter Verstegen

---

It was not Death, for I stood up,
And all the Dead, lie down—
It was not Night, for all the Bells
Put out their Tongues, for Noon.

It was not Frost, for on my Flesh
I felt Sirocos—crawl—
Nor Fire—for just my Marble feet
Could keep a Chancel, cool—

And yet, it tasted, like them all,
The Figures I have seen
Set orderly, for Burial,
Reminded me, of mine—

As if my life were shaven,
And fitted to a frame,
And could not breathe without a key,
And ‘twas like Midnight, some—

When everything that ticked—has stopped—
And Space stares all around—
Or Grisly frosts—first Autumn morns,
Repeal the Beating Ground—

But, most, like Chaos—Stopless—cool—
Without a Chance, or Spar—
Or even a Report of Land—
To justify—Despair.

Emily Dickinson

---

Het was niet de Dood, want ik stond rechtop,
En alle Doden, liggen plat –
Het was niet Nacht, want alle Klokken
Staken hun Tong uit, voor het Middaguur.

Het was niet de Vorst, want op mijn Huid
Voelde Ik de hete wind – huiveren –
Ook geen Vuur – want enkel
———mijn voeten van Marmer
Hielden het Koor koud –

En toch, had het de smaak, van dat alles,
De Gedaanten die ik zag
Keurig op een rij, voor een Begrafenis,
Deden me denken, aan die van mij –

Alsof mijn leven afgeschoren was,
Passend gemaakt voor een kist,
En zonder sleutel niet kon ademen,
Het leek wel wat, op Middernacht –

Waar alles wat tikte – is gestopt –
En Ruimte overal om zich heen staart –
Of Griezelige vorstkou –
———op een eerste Herfstmorgen,
Die het Kloppen van de Grond stopzet.

Maar, het meest, leek het op Chaos –
———Niet te stoppen – koud –
Zonder een schijn van Kans, of Mast –
Of zelfs een Bericht van Land in Zicht –
Om Wanhoop – te rechtvaardigen.

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Het was geen Dood, want ik stond op,
En Doden, liggen plat –
Het was geen Nacht, want elke Klok
Klepelde, Middagtijd.

Geen Vrieskou was’t, want op mijn Vlees
Sirocco’s – voelde ik –
Geen Vuur – want met mijn marmervoet
Verkoelde ik, een Kerk-

En toch, het smaakte, naar dat al,
Gestalten die ik zag
Voor Uitvaart, in ’t gelid, waardoor
Ik aan de mijne, dacht-

Als was mijn leven bijgeschaafd,
En in een vorm gevat,
En zonder sleutel ademloos,
‘tLeek wat, op Middernacht –

Als al wat tikte – is gestopt-
De ruimte – staart in ’t rond –
Of kou die IJselijk – ’t werd net Herfst-
Kloppende Grond Herroept-

Maar, ;t meest, als Chaos – Tomeloos – koel –
Kansloos, of zonder mast –
Of zelf Bericht van – Land in zicht –
Voor Wanhoop – een excuus

Emily Dickinson

Vertaling Peter Verstegen

---

Hope is the thing with feathers
That perches in the soul,
And sings the tune without the words,
And never stops at all,

And sweetest in the gale is heard;
And sore must be the storm
That could abash the little bird
That kept so many warm.

I’ve heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity,
It asked a crumb of me.

Emily Dickinson

---

“Hoop” is het ding met veren –
Dat neerstrijkt in de ziel –
En er het wijsje zonder woorden zingt –
En nooit – helemaal ophoudt –

En het liefst – klinkt – bij harde Wind –
Zwaar moet de storm zijn –
Die het Vogeltje het zwijgen oplegt
Dat zovelen warm hield –

Ik hoorde het in de koudste streken –
En op de verste Zee –
Toch, nooit, ook niet in hoogste Nood,
Vroeg het een kruimel – van Mij.

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

I never hear that one is dead
Without the chance of Life
Afresh annihilating me
That mightiest Belief,

Too mighty for the Daily mind
That tilling it’s abyss,
Had Madness, had it once or, Twice
The yawning Consciousness,

Beliefs are Bandaged, like the Tongue
When Terror were it told
In any Tone commensurate
Would strike us instant Dead –

I do not know the man so bold
He dare in lonely Place
That awful stranger – Consciousness
Deliberately face –

---

I felt a Funeral, in my Brain,
And Mourners to and fro
Kept treading – treading – till it seemed
That Sense was breaking through – 

And when they all were seated,
A Service, like a Drum – 
Kept beating – beating – till I thought
My Mind was going numb – 

And then I heard them lift a Box
And creak across my Soul
With those same Boots of Lead, again,
Then Space – began to toll,

As all the Heavens were a Bell,
And Being, but an Ear,
And I, and Silence, some strange Race
Wrecked, solitary, here – 

And then a Plank in Reason, broke,
And I dropped down, and down – 
And hit a World, at every plunge,
And Finished knowing – then – 

Emily Dickinson

---

Ik voelde een Uitvaart, in mijn Hoofd,
Met Rouwenden, af en aan
Die bleven komen – komen – tot het leek
Alsof het Besef doorbrak –

En toen iedereen eenmaal zat,
Was er een Dienst, als een Trom –
Die maar bleef bonzen – bonzen – tot ik dacht
Dat mijn Geest gevoelloos werd –

En toen hoorde ik ze een Kist optillen
Het kraakte dwars door mijn Ziel
Met weer, diezelfde Loden Laarzen,
Toen begon de Ruimte – te galmen,

Alsof de gehele Hemel een grote Klok was,
En het Bestaan, niets dan Oor,
En ik, en Stilte, ‘n vreemd Ras,
Gingen te gronde, verlaten, hier –

En toen brak het Verstand als een Plank,
En ik viel neer, en neer –
En botste tegen een Wereld, bij elke buiteling,
En toen – was ik Klaar met het weten –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Wait till the Majesty of Death
Invests so mean a brow!
Almost a powdered Footman
Might dare to touch it now!

Wait till in Everlasting Robes
That Democrat is dressed,
Then prate about “Preferment” –
And “Station,” and the rest!

Around this quiet Courtier
Obsequious Angels wait!
Full royal is his Retinue!
Full purple is his state!

A Lord – might dare to lift the Hat
To such a Modest Clay –
Since that My Lord – “the Lord of Lords”
Receives unblushingly!

Emily Dickinson

---

Wacht maar tot de Majesteit des Doods
Zo’n armzalig voorhoofd siert!
Een gepoederde Lakei
Zou het nu bijna durven aanraken!

Wacht tot die Gewone Man
In Eeuwige Gewaden is gekleed,
Zeur dan nog eens over “Promotie” –
En “Status,” en al het andere!

Rond deze stille Hoveling
Staan onderdanige Engelen te wachten!
Gans koninklijk is zijn Gevolg!
Diep paars is zijn staat!

Een Heer – zou zelfs zijn Hoed afnemen
Voor zo’n Bescheiden Aardling –
Aangezien Mijn Heer – “de Heer der Heren”
Ontvangt zonder blikken of blozen!

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

To make One’s Toilette – after Death
Has made the Toilette cool
Of only Taste we cared to please
Is difficult, and still –

That’s easier – than Braid the Hair –
And make the Bodice gay –
When eyes that fondled it are wrenched
By Decalogues – away –

Emily Dickinson

---

Jezelf stijlvol Kleden – nadat de Dood
De Kleding heeft koud gemaakt
Van de enige Stijl waarmee we willen behagen
Is moeilijk, en toch –

Dat is makkelijker – dan je Haar Vlechten –
En je topje verfraaien –
Wanneer de ogen die het liefkoosden
Door Goddelijke Wetten – zijn weggerukt –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Toilette machen – nachdem Tod
Die Toilette kühl gemacht
Für den Geschmack den man umwarb
Ein schweres Amt, und doch –

Leichter – als Haare Flechten –
Als das Mieder bunt besteckt –
Und die Augen es zu streicheln
Rissen Zehn Gebote – weg –

Emily Dickinson

---

The Test of Love – is Death –
Our Lord – “so loved” – it saith –
What Largest Lover – hath
Another – doth –

If smaller Patience – be –
Through less Infinity –
If Bravo, sometimes swerve –
Through fainter Nerve –

Accept its Most –
And overlook – the Dust –
Last – Least –
The Cross’ – Request –

Emily Dickinson

---

De Toets van Liefde – is de Dood –
Onze Heer – “had zo lief” – zegt men –
Wat de Grootste Minnaar – heeft gedaan
Kan een Ander – ook –

Als ons Geduld – minder is –
Vanwege een beperkter Oneindigheid –
Als onze Moed soms wegzinkt –
Vanwege zwakker Zenuwen –

Accepteer dan het Meeste ervan –
En vergeet – het Stof –
Het Laatste – Verzoek –
Aan het Kruis – voor de Minsten –

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

Unit, like Death, for Whom?
True, like the Tomb,
Who tells no secret
Told to Him –
The Grave is strict –
Tickets admit
Just two – the Bearer –
And the Borne –
And seat – just One –
The Living – tell –
The Dying – but a Syllable –
The Coy Dead – None –
No Chatter – here – no tea –
So Babbler, and Bohea – stay there –
But Gravity – and Expectation – and Fear –
A tremor just, that All’s not sure.

Emily Dickinson

---

Een Wooneenheid, zoiets als de Dood, voor Wie?
Klopt, net als de Grafsteen,
Dat geen geheim prijsgeeft
Wat aan Hem verteld is –
Het Graf is streng –
De Kaartjes laten
Slechts twee toe – de Drager –
En Wie Gedragen wordt –
En slechts – Eén plaats –
De Levenden – spreken –
De Stervenden – een enkel Woord –
De Stille Doden – Niets –
Hier – geen Geklets – geen thee –
Dus Babbelkous, en Bohea – blijf weg –
Alleen Zwaarte – Vooruitzicht – en Angst –
Gewoon een huivering, dat Alles niet zeker is.

Emily Dickinson

---

Einheit, wie Tod, für Wen?
Treu, wie das Grab,
Das nichts was Ihm vertraut
Je weitersagt –
Das Grab ist genau –
Eintritt gilt nur für Zwei – den Träger
Und den der Getragen Wird –
Platz – nur für Einen –
Die Lebenden – reden –
Die Sterbenden – eine Silbe nur
Die Spröden Toten – Keine
Kein Tee – dort – keine Plauderei –
Tassenklapperer, Plapperer -bleibt ruhig hier –
Nur Ernst – und Erwartung – und Scheu
Und Schauer, dass Alles nicht sicher sei.

Emily Dickinson

---

There’s been a Death, in the Opposite House,
As lately as Today –
I know it, by the numb look
Such Houses have – alway –

The Neighbors rustle in and out –
The Doctor – drives away –
A Window opens like a Pod –
Abrupt – mechanically –

Somebody flings a Mattress out –
The Children hurry by –
They wonder if it died – on that –
I used to – when a Boy –

The Minister – goes stiffly in –
As if the House were His –
And He owned all the Mourners – now –
And little Boys – besides –

And then the Milliner – and the Man
Of the Appalling Trade –
To take the measure of the House –
There’ll be that Dark Parade –

Of Tassels – and of Coaches – soon –
It’s easy as a Sign –
The Intuition of the News –
In just a Country Town –

Emily Dickinson

---

Er is iemand Dood, in het Huis Hiertegenover
Het is pas Vandaag gebeurd –
Weet ik, vanwege de doodse aanblik
Die zulke huizen – altijd – bieden

Buren schuifelen in en uit –
De Dokter – rijdt weg –
Een raam springt open als een Peul –
Plotsklaps – als vanzelf –

Iemand gooit een Matras naar buiten –
Kinderen hollen voorbij –
Vragen zich af of ‘t – daarop doodging –
Dat deed ik ook – als Jochie –

De Predikant – gaat plechtstatig naar binnen –
Als was het Huis –
En waren alle Rouwenden – nu van Hem –
Kleine Kinderen – incluis –

En dan de Naaister – en de Man
Met dat afgrijselijk Beroep –
Om de maten van het Huis op te nemen –
Spoedig – zal die Zwarte Stoet komen –

Van Kwastjes – en Koetsen –
Het is zo’n eenvoudige Teken –
Het Nieuws voel je aan –
In een Provinciestadje –

Emily Dickinson

---

The Manner of its Death
When Certain it must die –
‘Tis deemed a privilege to choose –
‘Twas Major Andre’s Way –

When Choice of Life – is past –
There yet remains a Love
Its little Fate to stipulate –

How small in those who live –
The Miracle to tease
With Bable of the styles –
How “they are Dying mostly – now” –
And Customs at “St. James”!

---

De Wijze van je Sterven kiezen
Als je Zeker weet dat je sterven moet –
Geldt als een goed recht –
Het is wat Majoor André deed –

Wanneer de Keuze te Leven – voorbij is –
Rest nog Liefde
Om je eigen kleine Lot te bepalen –

Hoe kleinzielig ook onder de levenden –
Om het Wonder lastig te vallen
Met praatjes over de trends –
Hoe “ze meestal sterven – tegenwoordig” –
En de Mode aan het Engelse Hof!

Emily Dickinson

---

Death sets a Thing significant
The Eye had hurried by
Except a perished Creature
Entreat us tenderly

To ponder little Workmanships
In Crayon, or in Wool,
With “This was last Her fingers did” –
Industrious until –

The Thimble weighed too heavy –
The stitches stopped – by themselves –
And then ’twas put among the Dust
Upon the Closet shelves –

A Book I have – a friend gave –
Whose Pencil – here and there –
Had notched the place that pleased Him –
At Rest – His fingers are –

Now – when I read – I read not –
For interrupting Tears –
Obliterate the Etchings
Too Costly for Repairs.

Emily Dickinson

---

De Dood geeft betekenis aan Dingen
Waar het Oog aan was voorbijgegaan
Als niet een overleden Persoon
Ons liefdevol had gevraagd

De Handwerkjes aandachtig te bekijken
Van Kleurpotlood, of van Wol,
“Dit was het laatste wat Haar vingers deden” –
Daar altijd mee bezig tot –

De Vingerhoed te zwaar werd –
De steken stopten – als vanzelf –.
En toen werd het opgeborgen tussen het Stof
Op de planken van de Kast –

Ik heb een Boek – een vriend gaf het –
Wiens Potlood – hier en daar –
Streepjes had gezet bij wat hij mooi vond –
Te Ruste – liggen Zijn vingers –

Nu – bij het lezen – ik kan het niet –
Want de Tranen onderbreken me –
En wissen de Markeringen uit
Te kostbaar om te Herstellen.

Emily Dickinson

---

For Death – or rather
For the Things ’twould buy –
This – put away
Life’s Opportunity –

The Things that Death will buy
Are Room –
Escape from Circumstances –
And a Name –

With Gifts of Life
How Death’s Gifts may compare –
We know not –
For the Rates – lie Here –

---

Voor de Dood – of liever
Voor Wat het te koop heeft –
Daarvoor – moet je opzij leggen
Het Aanbod van het Leven –

Wat de Dood te koop heeft
Zijn Ruimte –
Ontsnappen aan Problemen –
En een Naam –

Hoe de Kadootjes van het Leven met
De Kadootjes van de Dood te vergelijken zijn –
Weten we niet –
Want de Tarieven – liggen Hier –

Emily Dickinson

---

Death is potential to that Man
Who dies – and to his friend –
Beyond that – unconspicuous
To Anyone but God –

Of these Two – God remembers
The longest – for the friend –
Is integral – and therefore
Itself dissolved – of God –

---

De dood is belangrijk voor de Mens
Die sterft – en voor zijn vriend –
Daarbuiten – voor Niemand anders
Relevant behalve voor God –

Van deze Twee – is het God die
Het langst gedenkt – want de vriend –
Maakt deel uit van het geheel – en bijgevolg
Gaat Hijzelf op – in God –

Emily Dickinson

---

Bereavement in their death to feel
Whom We have never seen –
A Vital Kinsmanship import

Our Soul and their’s between –
For Stranger – Strangers do not mourn –
There be Immortal friends
Whom Death see first – ’tis news of this
That paralyze Ourselves –

Who – vital only to Our Thought –
Such Presence bear away
In dying – ’tis as if Our souls
Absconded – suddenly –

---

De dood als een verlies voelen
Van wie We nooit hebben ontmoet –
Duidt op een Vitale Verwantschap
Tussen onze Ziel en die van hen –

Voor ‘n Vreemde – rouwen Vreemden niet –
Waar de Dood Onsterfelijke Vrienden
Het eerste treft – zal het bericht daarvan
Ons verlammen –

Wie – slechts in Onze Gedachten onmisbaar –
Een dergelijke Aanwezigheid wegnemen
Door te sterven – dan is ’t alsof Onze zielen
Plots – ervandoor gingen –

Emily Dickinson

---

Suspense – is Hostiler than Death –
Death – tho’soever Broad,
Is Just Death, and cannot increase –
Suspense – does not conclude –

But perishes – to live anew –
But just anew to die –
Annihilation – plated fresh
With Immortality –

---

Onzekerheid – is Vijandiger dan Dood –
Dood – hoe Oneindig het ook moge zijn,
Is Gewoon Dood, en kan niet erger worden –
Onzekerheid – houdt niet op –

Gaat slechts weg – om weer op te leven –
Maar alleen om opnieuw te sterven –
Vernietiging is het – mooi verguld
Met Onsterfelijkheid –

Emily Dickinson

---

Life, and Death, and Giants –
Such as These – are still –
Minor – Apparatus –
————Hopper of the Mill –
Beetle at the Candle –
Or a Fife’s Fame –
Maintain – by Accident that they proclaim –

---

Leven, en Dood, en Grootsheid –
Ze zijn er altijd wel – net als Deze –
Kleinere – Apparaten –
————een Trechter voor de Molen –
Een Kever bij de Kaars –
Of de Pracht van een Fluitje –
Ze blijven – Onverwacht gaan ze spreken –

Emily Dickinson

---

All but Death, Can be Adjusted
Dynasties repaired –
Systems – settled in their Sockets –
Citadels – dissolved –

Wastes of Lives –
————resown with Colors
By Succeeding Springs –
Death – unto itself – Exception –
Is exempt from Change –

---

Alles behalve de dood,
Kan worden Rechtgezet
Dynastieën hersteld –
Systemen – verankerd in hun Basis –
Bolwerken – ontmanteld –

Troosteloze Levens –
————opnieuw bezaaid met Kleuren
Van Glorieuze Lentes –
De Dood – de unieke – Uitzondering –
Is vrijgesteld van Verandering –

Emily Dickinson

---

Till Death – is narrow Loving –
The scantest Heart extant
Will hold you till your privilege
Of Finiteness – be spent –

But He whose loss procures you
Such Destitution that
Your Life too abject for itself
Thenceforward imitate –

Until – Resemblance perfect –
Yourself, for His pursuit
Delight of Nature – abdicate –
Exhibit Love – somewhat –

Emily Dickinson

---

Tot de dood – Liefhebben is pover –
Het kleinste Hart dat bestaat
Zal je bij zich houden tot je voorrecht
Op Eindigheid – is verbruikt –

Maar Hij wiens verlies jou
Zo’n Ellende bezorgt dat
Je leven op zichzelf te verachtelijk wordt
En Hem voortaan gaat navolgen ¬–

Totdat – bij volledige Gelijkenis –
Jijzelf, om Hem na te volgen
De Geneugten van de Natuur – opgeeft –
Liefde toont – min of meer –

Emily Dickinson

---

Robbed by Death –
———but that was easy –
To the failing Eye
I could hold the latest Glowing –
Robbed by Liberty

For Her Jugular Defences –
This, too, I endured –
Hint of Glory – it afforded –
For the Brave Beloved –

Fraud of Distance – Fraud of Danger,
Fraud of Death – to bear –
It is Bounty – to Suspense’s
Vague Calamity –

Staking our entire Possession
On a Hair’s result –
Then – seesawing – coolly – on it –
Trying if it split –

Emily Dickinson

---

Beroofd door de Dood –
———maar dat was geen probleem –
Voor het stervende Oog
Kon ik nog een laatste Lichtje vasthouden –
Beroofd door de Vrijheid

Om Haar met Bloed te Verdedigen –
Ook dit, heb ik doorstaan –
Het verleent – een Vleugje Glorie –
Aan de Dappere Geliefde –

De Bedriegerij met Afstand – met Gevaar,
En met Dood – verdragen –
Het blijft een Bonus – bij het vage Onheil
Geen Zekerheid te hebben –

Om ons hele Bezit op het spel te zetten
Voor een uitkomst zo dun als een Haar –
Waaraan je dan – kalm – touwtrekt –
Om te zien of het gaat splijten –

Emily Dickinson

---

Love – is that later Thing than Death –
More previous – than Life –
Confirms it at it’s entrance – And
Usurps it – of itself –

Tastes Death – the first – to hand the sting
The Second – to it’s friend –
Disarms the little interval –
Deposits Him with God –

Then hovers – an inferior Guard –
Lest this Beloved Charge
Need – once in an Eternity –
A smaller than the Large –

---

Liefde – is Iets dat verder gaat dan Dood –
Wat voorafgaat aan – Leven –
Bevestigt het bij haar binnenkomst – En
Eigent het ¬– zichzelf toe –

Proeft de Dood – als eerste – om de angel
Daarna – aan haar vriend te overhandigen –
Schakelt het kleine interval uit –
Legt Hem bij God neer –

Waakt dan – als een inferieure Beschermer –
Opdat haar Geliefde Last
In de Eeuwigheid ¬ nog eens nood heeft –
Aan een kleinere in plaats van de Grote –

Emily Dickinson

---

Absence disembodies –
———-so does Death
Hiding individuals from the Earth
Superstition helps, as well as love –
Tenderness decreases as we prove –

Afwezigheid onttrekt het lichaam aan ons –
———-net als de Dood doet
Door individuen te verbergen voor de Aarde
Een sterk geloof heeft baat, net als liefde –
De Tederheid neemt af zoals we merken –

Emily Dickinson

---

A Death blow – is a Life blow
–———to Some –
till they died,
Did not alive – become –
Who had they lived,
Had died, but when
hey died, Vitality begun –

---

Een Dodelijk klap – blaast Leven in –
———voor Sommigen –
Die tot aan hun dood,
Niet tot leven – kwamen –
Die als ze geleefd hadden,
Gestorven waren, maar toen
Zij stierven, ving de Vitaliteit aan.

Emily Dickinson

---

Death is a Dialogue – between
The Spirit and the Dust.
“Dissolve,” says Death –
The Spirit, “Sir,
I have another trust.”–

Death doubts it –
Argues from the Ground –
The Spirit turns away,
Just laying off for evidence,
An Overcoat of Clay.

---

Dood is een Dialoog – tussen
De Geest en het Stof.
“Ontbind” zegt de Dood –
De Geest, “Meneer,
Ik geloof in iets anders” –

De Dood heeft daar twijfels bij –
Redeneert vanuit de Grond –
De Geest gaat ervandoor
En legt als bewijs gewoon
Een Overjas van Klei af.

---

Tod ist ein Zwiegespräch geführt
Von Geist und Staub.
Tod spricht ‘Vergeh’ – Der Geist sagt ‘Herr
Andres verbürgt mein Glauben’ –

Tod widerspricht – und schliesst vom Grund –
Geist wendet sich zum Gehn
Und legt als einziges Zeugnis ab
Den Überwurf aus Lehm.

Emily Dickinson

---

Said Death to Passion
“Give of thine an Acre unto me.”
Said Passion, through contracting Breaths
“A Thousand Times Thee Nay.”

Bore Death from Passion
All His East
He – sovreign as the Sun
Resituated in the West
And the Debate was done

---

Zei Dood tot Hartstocht
“Geef een stuk Land van u aan mij.”
Zei Hartstocht, met snikkende Adem
“Niet voor Jou, geen Duizend Keer.”

Dood nam van Hartstocht
Heel Zijn Oosten in beslag
Hij – machtig als de Zon
Vestigde zich weer in het Westen
En de Onenigheid was voorbij

Emily Dickinson

---

The first We knew of Him was Death –
The second, was Renown –
Except the first had justified
The second had not been –

Het eerste wat we van Hem wisten was Dood –
Het tweede, was Roem –
Als het eerste niet aangetoond was
Was het tweede er niet geweest –

Emily Dickinson

---

Death leaves Us homesick,
———-who behind,
Except that it is gone
Are ignorant of it’s Concern
As if it were not born.

Through all their former Places, we
like Individuals go
Who something lost, the seeking for
Is all that’s left them, now –

---

De Dood laat Ons die achterblijven
———-met Heimwee achter,
Behalve dat ze heengegaan is
Weten we niet wat haar Bezighoudt
Alsof ze niet geboren was.

Door al die Plaatsen van vroeger,
Gaan we als individuen
Die iets kwijt zijn, ernaar zoeken
Is alles wat hen nog rest, nu –

Emily Dickinson

---

Let down the Bars, Oh Death –
The tired Flocks come in
Whose bleating ceases to repeat
Whose wandering is done –

Thine is the stillest night
Thine the securest Fold
Too near Thou art for seeking Thee
Too tender, to be told.

---

Haal de Hekken neer, O Dood –
De vermoeide Kudden komen binnen
Hun blaten weerklinkt niet langer
Hun dolen is gedaan –

Van Jou is de stilste nacht
Van Jou de veiligste Schaapskooi
Te dichtbij ben Je om Jou te hoeven zoeken
Te gevoelig, om van te spreken.

Emily Dickinson

---

The Frost of Death was on the Pane –
“Secure your Flower” said he.
Like Sailors fighting with a Leak
We fought Mortality –

Our passive Flower we held to Sea –
To mountain – to the Sun –
Yet even on his Scarlet shelf
To crawl the Frost begun –

We pried him back
Ourselves we wedged
Himself and her between –
Yet easy as the narrow Snake
He forked his way along

Till all her helpless beauty bent
And then our wrath begun –
We hunted him to his Ravine
We chased him to his Den –

We hated Death and hated Life
And nowhere was to go –
Than Sea and continent there is
A larger – it is Woe –

Emily Dickinson

---

De Vorst des Doods stond op het Raam –
“Beschut je Bloem” zei hij.
Zoals Zeilers worstelen met een Lek
Vochten wij met Sterfelijkheid –

Onze stille Bloem gaven we Zee
Zetten haar hoog – gaven we Zon
Maar zelfs op haar Rode Bloemblaadjes
Begon de Vorst te kruipen –

We probeerden hem los te peuteren
We zaten klem
Tussen Hem en haar –
Maar even gemakkelijk als een dunne Slang
Baande de Kou zijn weg erlangs

Tot al haar weerloze schoonheid omknakte
En toen kwam onze woede –
We joegen hem in zijn Spelonk
We dreven hem naar zijn Hol.

We verafschuwden Dood én Leven
En er was geen plek om heen te gaan –
Er is iets groters dan Zee en alle land
Het is – Pijn –

Emily Dickinson

---

That this should feel the need of Death
The same as those that lived
Is such a Feat of Irony
As never was achieved –

Not satisfied to ape the Great
————in his simplicity
The small must die, the same as he –
Oh the audacity –

---

Dat dit behoefte aan Dood zou voelen
Net als zij die geleefd hebben
Is zo’n Knap Staaltje Ironie
Nog nooit vertoond –

Ontevreden om in zijn eenvoud
————de Grote na te apen
Moet ook de kleine sterven, net als hij –
O, wat een brutaliteit –

Emily Dickinson

---

It came at last but prompter Death
Had occupied the House –
His pallid Furniture arranged
And his metallic Peace –

Oh faithful Frost that kept the Date
Had Love as punctual been
Delight had aggrandized the Gate
And blocked the coming in.

---

Ze kwam uiteindelijk, maar de dood
Had het Huis al sneller bezet –
Zijn bleke Meubilair neergezet
En zijn stalen Vrede –

O trouwe Vorst die zich aan de Datum hield
Was de Liefde even stipt geweest
Had Vreugde het Hek verhoogd
En de Toegang geblokkeerd.

Emily Dickinson

---

Death’s Waylaying not the sharpest
Of the Thefts of Time –
There marauds a sorer Robber –
Silence – is his name –
No Assault, nor any menace
Doth betoken him.
But from Life’s consummate Cluster,
He supplants the Balm.

---

Dood die op de Loer ligt is niet de pijnlijkste
Manier van Tijdroven –
Een veel brutaler Rover overvalt ons –
Stilte – is zijn naam –
Geen Aanval, noch minste dreiging
Verraadt hem.
Maar de gehele Volheid van het Leven,
Ontneemt hij de Balsem.

Emily Dickinson

---

Death warrants are supposed to be
An enginery of equity
A merciful mistake
A pencil in an Idol’s Hand
A Devotee has oft consigned
To Crucifix or Block

---

Doodvonnissen worden geacht
Een instrument van gerechtigheid te zijn
Een barmhartige vergissing
Een pen in de Hand van een Afgod
Een Fanaat heeft vaak verwezen
Naar Kruis of Guillotine

Emily Dickinson

---

Of Death I try to think like this,
The Well in which they lay us
Is but the Likeness of the Brook
That menaced not to slay us,
to invite by that Dismay
Which is the Zest of sweetness
To the same Flower Hesperian,
Decoying but to greet us –

I do remember when a Child
With bolder Playmates straying
To where a Brook that seemed a Sea
Withheld us by it’s roaring
From just a Purple Flower beyond
Until constrained to clutch it
If Doom itself were the result,
The boldest leaped, and clutched it –

Emily Dickinson

---

Over de dood denk ik zo,
De Put waarin ze ons leggen
Is slechts een Gelijkenis voor de Rivier
Die niet dreigt om ons te doden,
Maar ons welkom heet met zo’n Ontsteltenis
Dat het een Smaak van zoetheid geeft
Aan de Hemelse Bloem zelf,
Enkel om ons te lokken en te begroeten –

Ik herinner me nog dat ik als Kind
Met stoere Speelkameraadjes afdwaalde
Naar waar de Rivier op een Zee leek
En die ons met zijn geruis tegenhield
Van een Paarse Bloem net aan de overkant
Tot verbeten om haar te grijpen
Al zou het uitdraaien op het Noodlot zelf,
Met de stoerste sprong, en haar beetpakte –

Emily Dickinson

---

So give me back to Death –
The Death I never feared
Except that it deprived of thee –
And now, by Life deprived,
In my own Grave I breathe
And estimate its size –
Its size is all that Hell can guess –
And all that Heaven was –

---

Geef me maar terug aan de Dood –
De Dood waar ik nooit bang voor was
Behalve dat hij jou van mij afnam –
En nu, van het Leven beroofd,
Haal ik adem in mijn eigen Graf
En schat zijn omvang –
Zijn omvang is alles wat de Hel doet vermoeden –
En alles wat de Hemel was –

Emily Dickinson

---

Death is like the insect
Menacing the tree,
Competent to kill it,
But decoyed may be.

Bait it with the balsam,
Seek it with the saw,
Baffle, if it cost you
Everything you are.

Then, if it have burrowed
Out of reach of skill –
Wring the tree and leave it,
‘Tis the vermin’s will.

---

De dood lijkt op het insect
Dat de boom bedreigt,
En In staat is hem te doden,
Maar het kan verleid worden.

Lok het met zalf,
Zoek het op met de zaag,
Tart het, al kost het jou
Alles wat je bent.

Dan, als het zich heeft ingegraven
Buiten bereik van de techniek –
Ring de boom en laat hem staan,
Is de wil van het ongedierte.

Emily Dickinson

---

I died for Beauty – but was scarce
Adjusted in the Tomb
When One who died for Truth, was lain
In an adjoining Room –

He questioned softly “Why I failed”?
“For beauty”, I replied –
“And I – for Truth – Themselves are One –
We Brethren, are”, He said –

And so, as Kinsmen, met a Night –
We talked between the rooms –
Until the Moss had reached our lips,
covered up – Our names

---

Ik stierf voor Schoonheid – maar was amper
In het Graf bijgezet,
Toen Iemand die voor Waarheid stierf
In een aangrenzend Vertrek werd gelegd –

Zachtjes vroeg Hij “Waarom ik stierf?”
“Om Schoonheid.” antwoordde ik –
“En Ik – om Waarheid – Zij zijn Een –
Makkers, zijn wij.” zei Hij –

En zo, als Verwanten, ’s Nachts bijeen –
Spraken wij tussen onze vertrekken –
Tot het Mos ons aan de lippen stond
En Onze namen – had bedekt –

---

Ich starb um Schönheit – und war kaum
Recht eingelegt ins Grab
Als einer der um Wahrheit starb
Den Nebenraum bezog –

Er fragte leis ,Den Todesgrund’
,Schönheit’ gab ich Bescheid –
,Um Wahrheit – ich – Beide sind Eins –
Geschwister sind – wir zwei’ –

Wie Brüderrede, abendlich –
Gings zwischen unseren Räumen –
Bis das Moos uns an die Lippen stieg –
Und deckte – unsere Namen –

Emily Dickinson

---

Awake ye muses nine,
———sing me a strain divine,
unwind the solemn twine,
———and tie my Valentine!
——————– – –
Oh the Earth was made for lovers,
———for damsel, and hopeless swain,
for sighing, and gentle whispering,
———and unity made of twain,
all things do go a courting,
———in earth, or sea, or air,
God hath made nothing single
———but thee in His world so fair!
The bride, and then the bridegroom,
———the two, and then the one,
Adam, and Eve, his consort,
———the moon, and then the sun;
the life doth prove the precept,
———who obey shall happy be,
who will not serve the sovereign,
———be hanged on fatal tree.
The high do seek the lowly,
———the great do seek the small,
none cannot find who seeketh,
———on this terrestrial ball;
The bee doth court the flower,
———the flower his suit receives,
and they make merry wedding,
———whose guests are hundred leaves;
the wind doth woo the branches,
———the branches they are won,
and the father fond
———demandeth the maiden for his son.
The storm doth walk the seashore
———humming a mournful tune,
the wave with eye so pensive,
———looketh to see the moon,
their spirits meet together,
———they make their solemn vows,
no more he singeth mournful,
———her sadness she doth lose.
The worm doth woo the mortal,
———death claims a living bride,
night unto day is married,
———morn unto eventide;
Earth is a merry damsel,
———and Heaven a knight so true,
and Earth is quite coquettish,
———and he seemeth in vain to sue.
Now to the application,
———to the reading of the roll,
to bringing thee to justice,
———and marshalling thy soul;
thou art a human solo,
———a being cold, and lone,
wilt have no kind companion,
———thou reap’st what thou hast sown.
Hast never silent hours,
———and minutes all too long,
And a deal of sad reflection,
———and wailing instead of song?
There’s Sarah, and Eliza,
———and Emeline so fair,
and Harriet, and Susan,
———and she with curling hair!
Thine eyes are sadly blinded,
———but yet thou mayest see
six true, and comely maidens
———sitting opon the tree;
Approach that tree with caution,
———then up it boldly climb,
And seize the one thou lovest,
———nor care for space, or time!
Then bear her to the Greenwood,
———and build for her a bower,
And give her what she asketh,
———jewel, or bird, or flower;
And bring the fife, and trumpet,
———and beat upon the drum –
And bid the world Goodmorrow,
———and go to glory home!

Emily Dickinson

---

Ontwaakt, gij negen muzen,
———zing mij een goddelijke zang,
maak het serieuze lint los,
———en bind mijn Valentijn vast!
——————– – –
O, de Aarde is gemaakt voor minnaars,
———jonge meiden en wanhopige vrijers,
voor zuchten, zacht gefluister,
———en een stel van twee,
alles maakt elkaar het hof,
———op aarde, zee, of in de lucht,
God heeft niemand vrijgezel gemaakt,
———behalve jij in Zijn zo prachtige wereld!
De bruid, evenals de bruidegom,
———twee, en dan één,
Adam, en Eva, zijn wederhelft,
———de maan evenals de zon;
het leven bewijst de norm:
———wie gehoorzaamt zal gelukkig zijn,
wie de vorst niet wil dienen,
———moet hangen aan een fatale boom.
De hogere stand zoekt toch de lagere,
———de groten de kleinen,
wie zoekt zal vinden,
———op deze aardbol;
De bij maakt de bloem het hof,
———de bloem neemt zijn aanzoek aan,
en ze maken er een vrolijke bruiloft van,
———met honderd bladeren als gast;
de wind verleidt de takken,
———de takken geven zich gewonnen,
en de liefhebbende vader
———vraagt het meisje voor zijn zoon.
De storm flaneert langs de zeekust
———en neuriet een triest deuntje,
de golf met bedenkelijke blik,
———kijkt of hij de maan ziet,
hun geesten vinden elkaar,
———leggen plechtige geloften af,
hij zal niet meer zo triest zingen,
———zij zal haar verdriet laten varen.
De worm vrijt met de dode,
———de dood eist een levende bruid,
de nacht is getrouwd met het daglicht,
———het ochtendgloren met de schemer;
de Aarde is een vrolijke jonkvrouw,
———de Hemel zo’n echte ridder,
en de Aarde is nogal koket,
———en hij zit vergeefs achter haar aan.
Nu de praktische toepassing,
———voor de lezer van deze lijst,
om u op het rechte pad te brengen,
———en uw ziel op orde te brengen;
bent u een mens alleen,
———een koud, eenzaam wezen,
u zult geen lieve metgezel hebben,
———u oogst wat u gezaaid hebt.
Hebt u nooit vrije tijd,
———en duren minuten al te lang,
Een hoop trieste gedachten,
———en gejammer in plaats van zang?
Dan zijn daar Sarah, en Eliza,
———en mooie Emeline,
en Harriet, Susan,
———en zij met het krullend haar!
Uw ogen zijn helaas verblind,
———maar toch kunt u ze zien
zes echte, knappe meiden
———zitten daar in de boom;
Nader die boom voorzichtig,
———klim er dan dapper in,
En grijp dan die je liefhebt,
———stoor u niet aan tijd, of plaats!
Draag haar naar het houtgewas,
———bouw een prieel voor haar,
Geef haar wat ze vraagt,
———juwelen, vogels, of bloemen;
Breng de fluit, en de trompet,
———en sla op de trom –
Zeg Goedemorgen tegen de wereld,
———en ga triomfantelijk naar huis!

Emily Dickinson

---

The feet of people walking home
With gayer sandals go –
The crocus – till she rises –
The vassal of the snow –
The lips at Hallelujah
Long years of practise bore –
Till bye and bye, these Bargemen
Walked – singing – on the shore.

Pearls are the Diver’s farthings
Extorted form the sea –
Pinions – the Seraph’s wagon –
Pedestrian once – as we –
Night is the morning’s canvas
Larceny – legacy –
Death – but our rapt attention
To immortality.

My figures fail to tell me
How far the village lies –
Whose peasants are the angels –
Whose cantons dot the skies –
My Classics vail their faces –
My faith that Dark adores –
Which from it’s solemn abbeys
Such resurrection pours!

Emily Dickinson

---

De voeten van wie huiswaarts gaan
Stappen met vrolijkere sandalen –
De krokus – tot ze opkomt –
Is de vazal van de sneeuw –
De lippen voor het Halleluja
Verdroegen jarenlange oefening –
Tot uiteindelijk, deze Schippers
Zingend – aan wal – liepen.

Parels zijn kleingeld voor de Duiker,
Afgetroggeld van de zee –
Vleugels – het rijtuig van de Engel –
Ooit waren ze voetgangers – als wij –
De nacht is het doek voor de morgen
Roof – erfenis –
Dood – slechts onze fascinatie
Voor onsterfelijkheid.

Mijn cijfers vertellen me niet
Hoe ver het dorp ligt –
Waarvan de boeren engelen zijn –
Waarvan de velden de hemel bezaaien –
Mijn Klassieken verhullen hun gezichten –
Mijn geloof aanbidt dat Duister –
Dat uit zijn statige abdijen
Zo’n opstanding uitstort!

Emily Dickinson

---

If I should cease to bring a Rose
Upon a festal day,
‘Twill be because beyond the Rose
I have been called away –

If I should cease to take the names
My buds commemorate –
‘Twill be because Death’s finger
Claps my murmuring lip!

---

Als ik zou stoppen een Roos te dragen
Op een feestdag,
Dan zal het zijn omdat ik voorbij de Roos
Ben heen geroepen –

Als ik zou stoppen de namen te noemen
Die mijn knoppen herdenken –
Dan zal het zijn omdat de vinger van de Dood
Mijn mompelende lippen dichtklapt!

Emily Dickinson

---

I keep my pledge.
I was not called –
Death did not notice me.
I bring my Rose –
I plight again,
By every sainted Bee –
By Daisy called from hillside –
By Bobolink from lane –
Blossom and I –
Her oath, and mine –
Will surely come again.

---

Ik houd me aan mijn gelofte.
Ik werd niet geroepen –
De Dood zag mij niet staan.
Ik draag mijn Roos –
Hernieuw mijn belofte,
Aan elke heilig verklaarde Bij –
Aan het Madeliefje dat riep vanaf de Heuvel –
Aan de Troepiaal vanaf de dreef –
De Bloesem en ik –
Haar eed, en de mijne –
Zullen zeker weer terugkomen –

Emily Dickinson

---

Delayed till she had ceased to know –
Delayed till in it’s vest of snow
Her loving bosom lay –
An hour behind the fleeting breath –
Later by just an hour than Death –
Oh lagging Yesterday!

Could she have guessed that it w’d be –
Could but a crier of the joy
Have climbed the distant hill –

Had not the bliss so slow a pace
Who knows but this surrendered face
Were undefeated still?

Oh if there may departing be
Any forgot by Victory
In her imperial round –
Show them this meek appareled thing
That could not stop to be a king –
Doubtful if it be crowned!

Emily Dickinson

---

Vertraagd, ze was al niet meer bij kennis –
Vertraagd, in haar hemd van sneeuw –
Lag haar liefdevolle boezem al –
Een uur na de vluchtige ademhaling –
Slechts een uur later dan de Dood –
Och, het getreuzel van Gisteren!

Had ze kunnen raden dat het ging gebeuren –
Had maar een vreugdebode –
De verre heuvel beklommen –
Had de zaligheid niet zo’n traag tempo
Wie weet of dit gezicht dat zich overgaf
Dan niet zo verslagen zou zijn?

Och, als er een stervende is
Die zich vergeten weet door de Victorie
Op haar vorstelijke reis –
Laat ze dit bescheiden geklede wezen zien
Dat niet ophield koninklijk te zijn –
Vol twijfels of het gekroond zou worden!

Emily Dickinson

---

A throe opon the features –
A hurry in the breath –
An exstasy of parting
Denominated “Death” –

An anguish at the mention
Which when to patience grown –
I’ve known permission given
To rejoin its own.

Een stuiptrekking in het gelaat –
Een versnelling van de ademhaling –
Een extase van afscheid
Aangeduid als “Dood” –

Bij het noemen een intense angst
Die, als ze tot berusting uitgroeit –
Weet ik dat instemming is gegeven
Om zich weer met zichzelf te verenigen.

Emily Dickinson

---

Besides the Autumn poets sing
A few prosaic days
A little this side of the snow
And that side of the Haze –

A few incisive Mornings –
A few Ascetic Eves –
Gone – Mr. Bryant’s “Golden Rod” –
And Mr. Thomson’s “sheaves.”

Still, is the bustle in the Brook –
Sealed are the spicy valves –
Mesmeric fingers softly touch
The Eyes of many Elves –

Perhaps a squirrel may remain –
My sentiments to share –
Grant me, Oh Lord, a sunny mind –
Thy windy will to bear!

Emily Dickinson

---

De Herfst voorbij bezingen dichters
Prozaïsch enige dagen
Een paar nog voor de sneeuw komt
En vlak na de Nevelmaand –

Een paar bijtende Ochtenden –
Een paar rigide Avonden –
Weg is – hr. Bryant’s “Gulden Roede” –
En hr. Thomson’s “schoven.”

Verstild, de drukte in de Beek –
Verzegeld zijn de geurige kelken –
Hypnotiserende vingers raken zacht
De Ogen van veel Elfen –

Misschien blijft er een eekhoorn achter –
Waarmee ik mijn gevoelens kan delen –
Schenk mij, O Heer, een zonnige geest –
Om uw winderige wil te dragen!

Emily Dickinson

---

Dust is the only Secret,
Death, the only One
You cannot find out all about
In his “native town.”

Nobody know “his Father” –
Never was a Boy –
Hadn’t any playmates,
Or “Early history” –

Industrious! Laconic!
Punctual! Sedate!
Bold as a Brigand!
Stiller than a Fleet!

Builds, like a Bird, too!
Christ robs the Nest –
Robin after Robin
Smuggled to Rest!

Emily Dickinson

---

Stof is het enige Geheim,
Dood, het enige Wezen
Waar je niet alles over te weten komt
In zijn “geboorteplaats.”

Niemand kent “zijn Vader” –
Nooit was hij een Kind –
Had geen speelkameraadjes,
Of “Voorgeschiedenis” –

IJverig! Doodkalm!
Altijd op tijd! Onverstoorbaar!
Brutaal als een Bandiet!
Stiller dan een Vloot!

Bouwt ook een Nest, als een Vogel!
Christus rooft het –
Roodborst na Roodborst
Worden naar de eeuwige Rust gesmokkeld!

Emily Dickinson

---

‘Tis so much joy! ‘Tis so much joy!
If I should fail, what poverty!
And yet, as poor as I
Have ventured upon a throw!
Have gained! Yes! Hesitated so –
This side the victory!

Life is but life! And Death but Death!
Bliss is but Bliss and Breath but Breath!
And if indeed I fail,
At least, to know the worst, is sweet!
Defeat means nothing but defeat,
No drearier can befall!

And if I gain! Oh Gun at sea,
Oh Bells, that in the steeples be!
At first, repeat it slow!
For Heaven is a different thing,
Conjectured, and waked sudden in –
And might extinguish me!

Emily Dickinson

---

Wat een vreugde! Wat een vreugde!
Mocht ik falen, wat een ellende!
En toch, met het weinige wat ik heb
Heb ik alles op het spel gezet in één worp!
Heb gewonnen! Ja! Zo geaarzeld –
De overwinning aan mijn kant!

Leven is maar leven! Dood is maar Dood!
Geluk is maar Geluk en Adem is maar Adem!
En als ik werkelijk faal,
Is het tenminste zoet om het ergste te kennen!
Verlies betekent gewoon verlies,
Niets triesters kan er gebeuren!

Als ik win! O Kanon op zee,
O Klokken, die in de torens hangen!
Herhaal het eerst nog eens langzaam!
Want de Hemel is heel wat anders,
Verondersteld, dat ik daar plots ontwaakte –
Het zou me kapot maken!

Emily Dickinson

---

If I could bribe them by a Rose
I’d bring them every flower that grows
From Amherst to Cashmere!
I would not stop for night, or storm –
Or frost, or death, or anyone –
My business were so dear!

If they would linger for a Bird
My Tambourin were soonest heard
Among the April Woods!
Unwearied, all the summer long,
Only to break in wilder song
When Winter shook the boughs!

What if they hear me!
Who shall say
That such an importunity
May not at last avail?

That, weary of this Beggar’s face –
They may not finally say, Yes –
To drive her from the Hall?

Emily Dickinson

---

Kon ik ze omkopen met een Roos
Ik zou ze elke bloem brengen die groeit
Van Amherst tot Kasjmir!
Nacht, of storm zou me niet tegenhouden –
Noch vorst, of dood, of wie dan ook –
Zo dierbaar zou mijn taak zijn!

Zouden ze wachten op een Vogel
Ik liet mijn Tamboerijn heel vroeg horen
Tussen de Bossen van April.
Onvermoeibaar, de hele zomer lang,
Alleen om uit te barsten in wilder gezang
Wanneer de Winter de takken schudt!

Wat als ze me horen!
Wie zal zeggen
Dat zo’n opdringerigheid
Uiteindelijk niet kan helpen?

Dat ze, het gezicht van deze Bedelares beu –
Niet ten langen leste Ja zeggen –
Om haar uit de Hal te verdrijven?

Emily Dickinson

---

A Wounded Deer – leaps highest –
I’ve heard the Hunter tell –
‘T is but the ecstasy of death –
And then the Brake is still!

The smitten Rock that gushes!
The trampled Steel that springs!
A Cheek is always redder
Just where the Hectic stings!

Mirth is the mail of Anguish –
In which it cautions Arm,
Lest Anybody spy the blood
And “You’re hurt” exclaim!

---

Een Gewond Hert – springt het hoogst –
Heb Ik Jagers horen zeggen –
Het is gewoon de extase van de dood –
En dan is het Struikgewas stil!

De geslagen Rots die sproeit!
Het betrapte Staal dat dichtklapt!
Een Wang is altijd roder
Precies waar de Koorts prikt!

Hilariteit is het pantser van de Angst –
Waarmee hij zich waakzaam bewapent
Opdat Niemand het bloed bespeurt
En roept “Je bent gewond”!

Emily Dickinson

---

On this long storm the Rainbow rose –
On this late morn – the sun –
The Clouds – like listless Elephants –
Horizons – straggled down –

The Birds rose smiling in their nests –
The gales – indeed – were done –
Alas, how heedless were the eyes –
On whom the summer shone!

The quiet nonchalance of death –
No daybreak – can bestir –
The slow – Archangel’s syllables
Must awaken her!

---

Op deze lange storm rees de Regenboog op –
Op deze late ochtend – de zon –
De Wolken – als slome Olifanten –
De Horizon – slenterde naar beneden –

In hun nesten stonden vogels lachend op –
Voorwaar – de rukwinden – waren voorbij –
Helaas, hoe stekeblind waren de ogen –
Op wie de zomer scheen!

De stille onverschilligheid van de dood –
Geen dageraad – kan haar wekken –
De trage – woorden van de Aartsengel
Moeten haar tot leven wekken!

Emily Dickinson

---

Dying! Dying in the night!
Won’t somebody bring the light
So I can see which way to go
Into the everlasting snow?

And “Jesus”! Where is Jesus gone?
They said that Jesus – always came –
Perhaps he doesn’t know the House –
This way, Jesus, Let him pass!

Somebody run to the great gate
And see if Dollie’s coming! Wait!
I hear her feet upon the stair!
Death won’t hurt – now Dollie’s here!

---

Doodgaan! Doodgaan in de nacht!
Brengt dan niemand licht
Zodat ik kan zien welke kant ik op moet
In de eeuwige sneeuw?

En “Jezus”! Waar is Jezus gebleven?
Ze zeiden dat Jezus – altijd kwam –
Misschien kent hij het huis niet ¬–
Deze kant op, Jezus, Laat hem door!

Iemand moet naar de grote poort rennen
En zien of Dollie komt! Wacht!
Ik hoor haar voeten op de trap!
De Dood deert niet – nu Dollie er is!

Emily Dickinson

---

Two swimmers wrestled on the spar –
Until the morning sun –
When One – turned smiling to the land –
O God! the Other One!
The stray ships – passing
Spied a face –
Opon the waters borne –
With eyes in death –
———still begging raised –
And hands – beseeching – thrown!

---

Twee zwemmers worstelden om de mast –
Tot aan het ochtendgloren –
Toen de Een – glimlachend aan land kwam –
O God! die Andere!
Schepen die toevallig – voorbijvaarden
Ontwaarden een gezicht
Op water gedragen –
Met de dood in de ogen –
———wijdopen, nog altijd vragend –
En handen – smekend – uitgestrekt!

Emily Dickinson

---

For this – accepted Breath –
Through it – compete with Death –
The fellow cannot touch this Crown –
By it – my title take –
Ah, what a royal sake
To my necessity – stooped down!

No Wilderness – can be
Where this attendeth me –
No Desert Noon –
No fear of frost to come
Haunt the perennial bloom –
But Certain June!

Get Gabriel – to tell –
———the royal syllable –
Get Saints – with new – unsteady tongue –
To say what trance below
Most like their glory show –
Fittest the Crown!

Emily Dickinson

---

Hiervoor – heb ik Adem aangenomen –
Hierdoor – wedijver ik met de Dood –
De kerel kan niet tippen aan deze Kroon –
Hieraan – ontleen ik mijn titel –
Ach, wat een koninklijke bestemming
Boog zich – over mijn armoedig bestaan!

Geen Woestijn – kan er bestaan
Waar dit mij vergezelt –
Geen Eenzame Middag –
Geen angst voor vorst die
De meerjarige bloei komt verstoren –
Maar Juni verzekerd!

Haal Gabriël – om het koninklijke woord –
———uit te spreken –
Haal Heiligen – met nieuwe – onzekere stem –
Om te zeggen welke extase van beneden
Het meest op hun glorie lijken –
Het beste de Kroon past!

Emily Dickinson

---

That after Horror – that ’twas us –
That passed the mouldering Pier –
Just as the Granite Crumb let go –
Our Savior, by a Hair –

A second more, had dropped too deep
For Fisherman to plumb –
The very profile of the Thought
Puts Recollection numb –

The possibility – to pass
Without a Moment’s Bell –
Into Conjecture’s presence –
Is like a Face of Steel –
That suddenly looks into ours
With a metallic grin –
The Cordiality of Death –
Who drills his Welcome in –

Emily Dickinson

---

De Ontzetting achteraf – dat wij het waren –
Die de vervallen Pier overliepen –
Net toen het Granieten Brok losliet –
Onze Verlosser, op een haar na –

Een tel meer, en we waren te diep gevallen
Voor het peillood van een Visser –
Alleen al de Gedachte aan het beeld
Doet de Herinnering verstijven –

De mogelijkheid – om heen te gaan
Zonder Enig Klokgelui –
Naar de aanwezigheid waarop we Hopen –
Is als een Gezicht van Staal –
Dat plots in het onze kijkt
Met een metalen grijns –
De Hartelijkheid van de Dood –
Die zijn Welkom in ons boort –

Emily Dickinson

---

You’re right – “the way is narrow” –
And “difficult the Gate” –
And “few there be” – Correct again –
That “enter in – thereat” –

‘Tis Costly – So are purples!
‘Tis just the price of Breath –
With but the “Discount” of the Grave –
Termed by the Brokers – “Death”!

And after that – there’s Heaven –
The Good Man’s – “Dividend” –
And Bad Men – “go to Jail” –
I guess –

---

Je hebt gelijk – “de weg is smal” –
En “moeilijk de Poort” –
En “weinigen zijn er” – alweer Correct –
Die “daar – binnengaan” –

Het Kost wat – net als purper!
Het is gewoon de prijs van Adem –
Met slechts de “Korting” van het Graf –
Door de Makelaars – “Dood” genoemd!

En daarna – komt de Hemel –
Het “Dividend” – voor Goede Mensen –
En Slechte Mensen – “naar de Gevangenis” –
Vermoed ik –

Emily Dickinson

---

Would you like Summer? Taste of ours –
Spices? Buy – here!
Ill! We have Berries, for the parching!
Weary! Furloughs of Down!
Perplexed! Estates of Violet –
———Trouble ne’er looked on!
Captive! We bring Reprieve of Roses!
Fainting! Flasks of Air!
Even for Death – a Fairy medicine –
But, which is it – Sir?

---

Zin in de Zomer? Proef de onze –
Kruiden? Koop ze – hier!
Ziek! We hebben Bessen, tegen uitdroging!
Moe! Donzen Verlofdagen!
Gestresst! Violette Buitenhuizen –
———waar nooit een Zorg is gezien!
Gevangen! Wij schenken Gratie van Rozen!

Zwakjes! Flessen Lucht!

Zelfs voor de Dood – een Tovermiddel –
En, wat zal het zijn – Mijnheer?

Emily Dickinson

---

Perhaps you think Me stooping
I’m not ashamed of that
Christ – stooped until He touched the Grave –
Do those at Sacrament

Commemorate Dishonor
Or love annealed of love
Until it bend as low as Death
Redignified, above?

---

Misschien denk je dat Ik me verneder
Ik schaam me daar niet voor
Christus – vernederde zich tot in het Graf –
Wie bij het Sacrament buigen

Gedenken zij de Schande
Of de liefde, nog versterkt met liefde
Die zich zo diep verlaagde tot de Dood
En boven, verheerlijkt?

Emily Dickinson

---

While “it” is alive –
Until Death – touches it –
While “it” and I – lap one – Air –
Dwell in one Blood –
Under one Firmament –
Show me Division –
———could split – or pare!
“Faith” – is like – life –
Only, the longer –
Faith – is like Death –
During – the Grave –
Faith – is the Fellow of the Resurrection,
Scooping up the Dust –
And chanting – Live!

---

Zolang “zij” leeft –
Tot de dood – haar raakt –
Zolang “zij” en ik – dezelfde Lucht – inademen –
In hetzelfde Bloed wonen –
Onder dezelfde Sterrenhemel –
Laat me dan Zien wat Scheiden –
———kan splijten – of afknippen!
“Geloof” – is als – leven –
Alleen, duurt het langer –
Geloof – gaat als de Dood –
Verder – in het Graf –
Geloof – is de Vriend van de Opstanding,
Die het Stof opschept –
En zingt – Leef!

Emily Dickinson

---

While it is alive
Until Death touches it
While it and I lap one Air
Dwell in one Blood
Under one Sacrament
Show me Division
———can split or pare –

Love is like Life – merely longer
Love is like Death, during the Grave
Love is the Fellow of the Resurrection
Scooping up the Dust and chanting “Live”!

---

Zolang zij leeft
Tot de Dood haar raakt
Zolang zij en ik dezelfde Lucht inademen
In hetzelfde Bloed wonen
Onder hetzelfde Sacrament
Laat me dan zien wat Scheiden
———kan splijten – of afknippen!

Liefde is als het Leven – duurt alleen langer
Liefde gaat als de Dood, verder in het Graf
Liefde is de Vriend van de Opstanding
Die het Stof opschept en zingt “Leef”!

Emily Dickinson

---

There’s a certain Slant of light,
Winter Afternoons –
That oppresses, like the Heft
Of Cathedral Tunes –

Heavenly Hurt, it gives us –
We can find no scar,
But internal difference
Where the Meanings, are –

None may teach it – Any –
‘T is the Seal Despair –
An imperial affliction
Sent us of the Air –

When it comes, the Landscape listens –
Shadows – hold their breath –
When it goes, ’tis like the Distance
On the look of Death –

Emily Dickinson

---

Er is een bepaalde Lichtinval
Op de Middag, in de Winter –
Die ons bedrukt, als de Zwaarte
Van Gezangen in de Kerk –

Hemelse Pijn, geeft het ons –
Een litteken laat het niet achter bij ons,
Wel een verandering vanbinnen
Waar de Zingeving is –

Geen kan het ons leren – Niemand –
Het is het Zegel Wanhoop –
Een overweldiging van verdriet
Vanuit de Lucht naar ons gestuurd –

Als het komt, luistert het Landschap –
Schaduwen – houden hun adem in –
Als het wegtrekt, is het als de Verte
In de blik van de Dood –

Emily Dickinson

---

I like a look of Agony,
Because I know it’s true –
Men do not sham Convulsion,
Nor simulate, a Throe –

The Eyes glaze once – and that is Death –
Impossible to feign
The Beads upon the Forehead
By homely Anguish strung.

Ik hou van Doodsangst in de ogen,
Omdat ik besef dat het echt is –
Stuiptrekkingen speel je niet,
Je kunt geen Doodsstrijd nabootsen –

Ogen worden een keer glazig – dat is Dood –
Onmogelijk te veinzen
De Zweetkraaltjes op het Voorhoofd
Aaneengeregen door dagelijkse Angst.

Emily Dickinson

---

‘Tis so appalling – it exhilarates –
So over Horror, it half captivates –
The Soul stares after it, secure –
To know the worst, leaves no dread more –

To scan a Ghost, is faint –
But grappling, conquers it –
How easy, Torment, now –
Suspense kept sawing so –

The Truth, is Bald – and Cold –
But that will hold –
If any are not sure –
We show them – prayer –
But we, who know,
Stop hoping, now –

Looking at Death, is Dying –
Just let go the Breath –
And not the pillow at your Cheek
So slumbereth –

Others, can wrestle –
Your’s, is done –
And so of Wo,
———bleak dreaded – come,
It sets the Fright at liberty –
And Terror’s free –
Gay, Ghastly, Holiday!

Emily Dickinson

---

Het is zo eng – dat het opwindend wordt –
Zo over gruwelijk, het bekoort bijna –
Veilig, staart de Ziel er naar –
Wie ’t ergste kent, hoeft niet meer te vrezen –

Een Geest zien, blijft schimmig –
Maar ga je het gevecht aan, win je het –
Hoe licht, is de Kwelling, nu –
Onzekerheid bleef zo snijdend –

De Waarheid, is Naakt – en Koud –
Maar het geeft houvast –
Voor wie niet zeker zijn –
We wijzen hen – het gebed –
Maar wij, die de waarheid weten,
Houden op te hopen, nu–

De Dood aanzien, is Doodgaan –
Laat gewoon de Adem gaan –
En zelfs geen kussen sluimert
Dan tegen je Wang –

Anderen, gaan nog de strijd aan –
De jouwe, is gedaan –
Dus laat toch die troosteloze, gevreesde Pijn –
———komen
Het laat de Angst los
En de Paniek vrij –
Vrolijk, Griezelig, Feest!

Emily Dickinson

---

Afraid! Of whom am I afraid?
Not Death – for who is He?
The Porter of my Father’s Lodge
As much abasheth me!

Of Life? ‘Twere odd I fear a thing
That comprehendeth me
In one or two existences –
Just as the case may be –

Of Resurrection? Is the East
Afraid to trust the Morn
With her fastidious forehead?
As soon impeach my Crown!

Emily Dickinson

---

Bang! Voor wie zou ik bang zijn?
Niet voor de Dood – want wie mag Hij zijn?
De Portier van mijn Vaders Huis
Intimideert mij net zo erg!

Voor het leven? Vreemd om bang te zijn
Voor iets waar ik deel van ben
In één of twee levens –
Afhankelijk van wat het mag zijn –

Voor de Verrijzenis? Is het Oosten
Bang om de Ochtend te vertrouwen
Met haar sierlijke voorhoofd?
Dan liever mijn Kroon afzetten!

Emily Dickinson

---

I know that He exists.
Somewhere – in silence –
He has hid his rare life
From our gross eyes.

‘Tis an instant’s play –
‘Tis a fond Ambush –
Just to make Bliss
Earn her own surprise!

But – should the play
Prove piercing earnest –
Should the glee – glaze –
In Death’s – stiff – stare –

Would not the fun
Look too expensive!
Would not the jest –
Have crawled too far!

Emily Dickinson

---

Dat Hij bestaat, weet ik.
Ergens – in stilte –
Hij verborg zijn kostelijk leven
Voor onze lompe ogen.

Het is het spel van een tel –
Het liefdevolle Verstoppertje –
Gewoon om te zorgen dat Geluk
Zijn eigen verrassing verdient!

Maar – blijkt het spel
Pijnlijke ernst te zijn –
Dan zal de vreugde – bevriezen –
Bij de stijve – aanblik – van de Dood –

Zou de grap niet
Een te hoge prijs hebben!
Zou de scherts niet –
Te ver zijn gegaan!

Emily Dickinson

---

Those fair – fictitious People –
The Women – plucked away
From our familiar Lifetime –
The Men of Ivory –

Those Boys and Girls, in Canvas –
Who stay upon the Wall
In Everlasting Keepsake –
Can Anybody tell?

We trust – in places perfecter –
Inheriting Delight
Beyond our faint Conjecture –
Our dizzy Estimate –

Remembering ourselves, we trust –
Yet Blesseder – than We –
Through Knowing – where We only hope –
Receiving – where we – pray –

Of Expectation – also –
Anticipating us
With transport, that would be a pain
Except for Holiness –

Esteeming us – as Exile –
Themself – admitted Home –
Through gentle Miracle of Death –
The Way ourself, must come –

Emily Dickinson

---

Die mooie – fictieve Mensen –
De Vrouwen – geplukt
Uit ons vertrouwde Leven –
De Mensen van Ivoor –

Die Jongens en Meisjes, op het Linnen –
Die aan de Muur blijven
Als een Eeuwig Aandenken –
Weet Iemand daarvan?

We geloven – in een volmaakter plek –
Een Vreugde te zullen erven
Voorbij onze vage Vermoedens –
Onze malle Inschattingen –

Ze blijven aan ons denken, geloven we –
Maar meer Gezegend – dan wij –
Want zij weten – waar Wij slechts hopen –
Zij ontvangen – waar wij – bidden –

In Afwachting – ook –
Zijn ze ons voorgegaan
In vreugde, die een pijn zou zijn
Waren het geen Heiligen –

Ze beschouwen ons – als Ballingen –
Zelf – zijn ze al Thuis toegelaten –
Door het zachte Wonder van de Dood –
Onze Weg, moet nog komen –

Emily Dickinson

---

Do People moulder equally,
They bury, in the Grave?
I do believe a Species
As positively live

As I, who testify it
Deny that I – am dead –
And fill my Lungs, for Witness –
From Tanks – above my Head –

I say to you, said Jesus –
That there be standing here –
A Sort, that shall not taste of Death –
If Jesus was sincere –

I need no further Argue –
That statement of the Lord
Is not a controvertible –
He told me, Death was dead –

Emily Dickinson

---

Vergaan alle Mensen hetzelfde tot stof,
Die men in het Graf, begraaft?
Ik geloof echt dat er een Soort
Even zeker blijft leven

Als ik, die hiervan getuigt,
Ontken dat ik – dood ben –
En als Bewijs, mijn Longen vul –
Uit Reservoirs – boven mijn Hoofd –

Ik zeg jullie, zei Jezus –
Er zijn er hier onder ons,
Een Soort, die de Dood niet zal smaken –
Als Jezus oprecht was –

Heb ik niet meer Argumenten nodig –
Die verklaring van de Heer
Is onweerlegbaar –
Hij zei me, dat de Dood dood was –

Emily Dickinson

---

A Toad, can die of Light –
Death is the Common Right
Of Toads and Men –
Of Earl and Midge
The privilege –
Why swagger, then?
The Gnat’s supremacy
———is large as Thine –

Life – is a different Thing –
So measure Wine –
Naked of Flask – Naked of Cask –
Bare Rhine –
Which Ruby’s mine?

---

Een Pad, kan sterven aan Licht –
De Dood kent Gelijke Rechten
Voor Padden en Mensen –
Voor Graaf of Mug
Eenzelfde voorrecht –
Waarom schep je dan zo op?
De Suprematie van de Mug
———is even groot als die van Jou –

Leven – is Iets Anders –
Dus beoordeel Wijn –
Ontbloot van de Fles – Ontbloot van het Vat –
Rijnwijn zonder iets –
Welke Rode is de mijne?

Emily Dickinson

---

Give little Anguish,
Lives will fret –
Give Avalanches,
And they’ll slant –

Straighten – look cautious for their breath –
But make no syllable, like Death –
Who only shows his Granite face –
Sublimer thing – than Speech –

---

Geef een beetje Angst,
En het Leven gaat tobben –
Geef een Lawine,
En het loopt scheef –

Sta recht – zoek behoedzaam naar adem –
Maar zeg geen woord, net als de Dood –
Die alleen zijn Granieten gezicht laat zien –
Iets subliemer – dan Spreken –

Emily Dickinson

---

If I may have it, when it’s dead,
I’ll be contented – so –
If just as soon as Breath is out
It shall belong to me –

Until they lock it in the Grave,
‘Tis Bliss I cannot weigh –
For tho’ they lock Thee in the Grave,
Myself – can own the key –

Think of it Lover! I and Thee
Permitted – face to face to be –
After a Life – a Death – We’ll say –
For Death was That –
And this – is Thee –

I’ll tell Thee All – how Bald it grew –
How Midnight felt, at first –
———to me –
How all the Clocks stopped in the World –
And Sunshine pinched me – ‘Twas so cold –

Then how the Grief got sleepy – some –
As if my Soul were deaf and dumb –
Just making signs – across – to Thee –
That this way – thou could’st notice me –

I’ll tell you how I tried to keep
A smile, to show you,
———when this Deep
All Waded –
———We look back for Play,

At those Old Times – in Calvary.

Forgive me, if the Grave come slow –
For Coveting to look at Thee –
Forgive me, if to stroke thy frost
Outvisions Paradise!

Emily Dickinson

---

Als ik haar mag hebben, als ze dood is,
Zal ik – zo – blij zijn –
Als meteen na de laatste Ademtocht
Ze aan mij zal behoren –

Tot ze haar opsluiten in het Graf,
Kan mijn Geluk niet op –
Want al sluiten zij Jou op in het Graf,
Ik – de sleutel maar kan hebben –

Denk daaraan, Geliefde! Jij en Ik
Vergund – oog in oog te staan –
Na een Leven – zeg maar – een Dood –
Want Dood was Dat –
En dit – ben Jij –

Ik ga Je Alles zeggen – hoe Kaal het werd –
Hoe Middernacht in ’t begin aanvoelde –
———voor mij –
Hoe alle Klokken op Aarde stil stonden –
En Zonlicht me verkleumde – ‘t Was zo koud –

Hoe daarna het Verdriet – wat – wegdoezelde –
Alsof mijn Ziel doofstom werd –
En alleen gebaren maakte – tegen – Jou –
Op zo’n manier – dat jij me kon herkennen –

Ik zeg je dat ik probeerde te blijven
Glimlachen, om jou te laten zien,
———voor als deze Diepte
Helemaal doorwaad was –
———dat We luchthartig terugkijken
Op die Oude Tijd – van Golgotha.

Vergeef me, als het Graf op zich laat wachten –
Want ik verlang zo naar Jou te kijken –
Vergeef me, als het strelen van jouw koude
Het Paradijs in de schaduw stelt!

Emily Dickinson

---

I read my sentence – steadily –
Reviewed it with my eyes,
To see that I made no mistake
In its extremest clause –
The Date, and manner, of the shame –
And then the Pious Form
That “God have mercy” on the Soul
The Jury voted Him –
I made my soul familiar – with her extremity –
That at the last,
———it should not be a novel Agony –
But she, and Death, acquainted –
Meet tranquilly, as friends –
Salute, and pass, without a Hint –
And there, the Matter ends –

Emily Dickinson

---

Ik las mijn veroordeling – zorgvuldig –
Bekeek het nog eens met mijn ogen,
Om zeker te zijn dat ik geen fout maakte
In haar slotbepaling –
De Datum, en de aard, van de schande –
En dan de Vrome Formule
Dat “God” de Ziel “genadig zij”
De Jury koos voor Hem –
Ik maakte mijn ziel vertrouwd – met haar einde –
Dat er op het laatst, geen nieuwe Lijdensweg
———bij moest komen –
Maar zij, en de Dood, elkaar vertrouwd zijn –
En vredig tegenkomen, als vrienden –
Groeten, en stilzwijgend vertrekken –
En daarmee, sluit de Zaak –

Emily Dickinson

---

In falling Timbers buried –
There breathed a Man –
Outside – the spades – were plying –
The Lungs – within –

Could He – know – they sought Him –
Could They – know – He breathed –
Horrid Sand Partition –
Neither – could be heard –

Never slacked the Diggers –
But when Spades had done –
Oh, Reward of Anguish,
It was dying – Then –

Many Things – are fruitless –
‘Tis a Baffling Earth –
But there is no Gratitude
Like the Grace – of Death –

Emily Dickinson

---

Onder vallend Hout bedolven –
Ademde een Man –
Van buiten – zwoegden – de schoppen –
De Longen – van binnen –

Had Hij – geweten – dat ze Hem zochten –
Hadden Zij – geweten – dat Hij ademde –
Afschuwelijk Gescheiden door Zand –
Werd geen van beiden – gehoord –

Nooit verslapten de Gravers –
Maar toen de Schoppen klaar waren –
Oh, Het loon van de Angst,
Toen – was hij stervende –

Veel Dingen – leveren niets op –
Het is een verbijsterende Aarde –
Maar er is geen groter Dank
Dan de Genade – van de Dood –

Emily Dickinson

---

He fought like those Who’ve nought to lose –
Bestowed Himself to Balls
As One who for a further Life
Had not a further Use –

Invited Death – with bold attempt –
But Death was Coy of Him
As Other Men, were Coy of Death –
To Him – to live – was Doom –

His Comrades, shifted like the Flakes
When Gusts reverse the Snow –
But He – was left alive Because
Of Greediness to die –

Emily Dickinson

---

Hij vocht als Wie niets te verliezen hebben –
Gaf Zichzelf aan de Kogels over
Als Iemand die voor de rest van zijn Leven
Verder geen Doel had –

Verzocht de Dood – in roekeloze zucht –
Maar de Dood was Bedeesd voor Hem
Waar Anderen Bedeesd waren voor de Dood –
Voor Hem – was leven – Doem –

Zijn Makkers, dwarrelden als Sneeuwvlokken
Wanneer Wind de Sneeuw omwentelt –
Maar Hij – werd levend achtergelaten Omdat
Hij Gretig wilde sterven –

Emily Dickinson

---

The Whole of it came not at once –
‘Twas Murder by degrees –
A Thrust – and then for Life a chance –
The Bliss to cauterize –

The Cat reprieves the Mouse
She eases from her teeth
Just long enough for Hope to tease –
Then mashes it to death –

‘Tis Life’s award – to die –
Contenteder if once –
Than dying half – then rallying
For consciouser Eclipse –

Emily Dickinson

---

Het kwam niet Allemaal tegelijk –
Het was Moord in fasen –
Een Uithaal – dan een kans om te Leven –
De Blijdschap het dicht te branden –

De Kat geeft de Muis respijt
Ze laat haar tanden los
Net lang genoeg dat Hoop gaat plagen –
Dan vermorzelt hij haar dood –

De beloning van het Leven is – sterven –
In één keer geeft meer voldoening –
Dan half sterven – en weer opstaan
Voor een gewisser Dood –

Emily Dickinson

---

One and One – are One –
Two – be finished using –
Well enough for Schools –
But for minor Choosing –

Life – just – Or Death –
Or the Everlasting –
More – would be too vast
For the Soul’s Comprising –

---

Een plus Een – is Een –
Twee – doen we niet meer –
Goed genoeg voor op School –
Maar voor wie minder Kiest –

Alleen maar – Leven – Of Dood –
Of de Eeuwigheid –
Zou Meer – te omvangrijk zijn
Om te Begrijpen voor de Ziel –

Emily Dickinson

---

It always felt to me – a wrong
To that Old Moses – done –
To let him see – the Canaan –
Without the entering –

And tho’ in soberer moments –
No Moses there can be
I’m satisfied – the Romance
In point of injury –

Surpasses sharper stated –
Of Stephen – or of Paul –
For these – were only put to death –
While God’s adroiter will

On Moses – seemed to fasten
With tantalizing Play
As Boy – should deal with lesser Boy –
To prove ability –

The fault – was doubtless Israel’s –
Myself – had banned the Tribes –
And ushered Grand Old Moses
In Pentateuchal Robes

Upon the Broad Possession
‘Twas little – He should see –
Old Man on Nebo! Late as this –
My justice bleeds – for Thee!

Emily Dickinson

---

Het leek mij altijd – een onrecht –
Wat die Oude Mozes – was aangedaan –
Om hem Kanaän – te laten zien –
Zonder hem binnen te laten –

En al weet ik op een helder moment –
Dat er geen Mozes kan bestaan
Ik ben overtuigd – dat dit Verhaal
Waar het om onrecht gaat –

De grovere berichten overtreft –
Over Stefanus – of over Paulus –
Want deze –
werden alleen ter dood gebracht –
Terwijl Gods ingenieuzer plan

Zich op Mozes – scheen te concentreren
Met speelse Pesterijen
Zoals een Kind – doet met een kleiner kind –
Om te bewijzen waartoe hij in staat is –

De schuld – lag stellig bij Israël –
Ikzelf – had de Stammen verbannen –
En de Grote Oude Mozes binnengehaald
In Bijbelse Gewaden

Van het Uitgestrekte Bezit
Kreeg Hij maar weinig – te zien –
Oudje op de Nebo! Nog zoveel later –
Bloedt mijn rechtsgevoel – voor U!

Emily Dickinson

---

I measure every Grief I meet
With narrow, probing, Eyes –
I wonder if It weighs like Mine –
Or has an Easier size.

I wonder if They bore it long –
Or did it just begin –
I could not tell the Date of Mine –
It feels so old a pain –

I wonder if it hurts to live –
And if They have to try –
And whether – could They choose between –
It would not be – to die –

I note that Some – gone patient long –
At length, renew their smile –
An imitation of a Light
That has so little Oil –

I wonder if when Years have piled –
Some Thousands – on the Harm –
That hurt them early – such a lapse
Could give them any Balm –

Or would they go on aching still
Through Centuries of Nerve –
Enlightened to a larger Pain –
In Contrast with the Love –

The Grieved – are many – I am told –
There is the various Cause –
Death – is but one – and comes but once –
And only nails the eyes –

There’s Grief of Want – and Grief of Cold –
A sort they call “Despair” –
There’s Banishment from native Eyes –
In sight of Native Air –

And though I may not guess the kind –
Correctly – yet to me
A piercing Comfort it affords
In passing Calvary –

To note the fashions – of the Cross –
And how they’re mostly worn –
Still fascinated to presume
That Some – are like My Own –

Emily Dickinson

---

Ik neem de maat van elk Leed dat ik tegenkom
Met scherpe, indringende Ogen –
Ik vraag me af of het even zwaar is als het Mijne –
Of van een Lichter kaliber.

Ik vraag me af of Ze het lang moesten dragen –
Of is het nog maar net begonnen –
Van de Mijne ken ik de Datum niet –
Het voelt zo oud, die pijn –

Ik vraag me af of leven pijn doet –
Of het Hun moeite kost –
En – Als Ze mochten kiezen –
Ze niet liever zouden – sterven –

Ik merk dat Sommigen – met chronische pijn –
Op den duur, weer een glimlach tonen –
Het lijkt op een Lamp
Die bijna geen Olie heeft –

Ik vraag me af of in oplopende Jaren –
Een paar Duizend – zo’n periode –
Op het Kwaad – dat hen jong trof –
Wat Balsem zou kunnen schenken –

Of zouden ze nog steeds lijden
Aan voortdurende Zenuwpijn –
Gehard voor een grotere Pijn –
Zo’n schril Contrast met de Liefde –

Treurenden – zijn er velen – is me verteld –
Om allerhande Redenen –
Dood – is er één – en komt maar eens –
En spijkert alleen de ogen dicht –

Gebrek Lijden is er – en Kou Lijden –
Van het soort dat ze “Wanhoop” noemen –
Het Buitensluiten van Bekende Gezichten –
In de eigen Omgeving –

En al heb ik geen idee welke soort
Het precies is – toch biedt het mij
Een indringende Troost
Om langs de Kruisweg te gaan –

De diversiteit – van het Kruis te zien –
En hoe die veelal gedragen wordt –
Nog altijd nieuwsgierig te weten
Of er Een – gelijk aan die van Mij zal zijn –

Emily Dickinson

---

I tried to think a lonelier Thing
Than any I had seen –
Some Polar Expiation –
———An Omen in the Bone
Of Death’s tremendous nearness –

I probed Retrieveless things
My Duplicate – to borrow –
A Haggard Comfort springs

From the belief that Somewhere –
Within the Clutch of Thought –
There dwells one other Creature
Of Heavenly Love – forgot –

I plucked at our Partition
As One should pry the Walls –
Between Himself – and Horror’s Twin –
Within Opposing Cells –

I almost strove to clasp his Hand,
Such Luxury – it grew –
That as Myself – could pity Him –
Perhaps he – pitied me –

Emily Dickinson

---

Ik probeerde Iets voor te stellen
Nog eenzamer dan ik ooit had gezien –
Een nogal IJskoude Verzoening –
———een Voorteken tot op het Bot
Dat de Dood verschrikkelijk nabij is –

Ik graaf in dingen die ik totaal kwijt ben
Om mijn Spiegelbeeld – te gebruiken –
Het geeft een Schrale Troost

Te geloven dat Ergens –
Binnen het Bereik van het Denken –
Er nog een ander Wezen woont
Van Hemelse Liefde – verstoken –

Ik rukte aan onze Scheidingswand
Zoals Je de Muren moet afbreken –
Tussen Jezelf – en de Horrortweeling –
In de Cel aan de andere kant –

Ik wou bijna zijn Hand grijpen,
Wat een Weelde – ontstond er –
Dat als Ik – met Hem te doen had –
Hij misschien – medelijden had met mij –

Emily Dickinson

---

I watched the Moon around the House
Until upon a Pane –
She stopped – a Traveller’s privilege – for Rest –
And there opon

I gazed – as at a stranger –
The Lady in the Town
Doth think no incivility
To lift her Glass – opon –

But never Stranger justified
The Curiosity
Like Mine – for not a Foot – nor Hand –
Nor Formula – had she –

But like a Head – a Guillotine
Slid carelessly away –
Did independent, Amber –
Sustain her in the sky –

Or like a Stemless Flower –
Upheld in rolling Air
By finer Gravitations –
Than bind Philosopher –

No Hunger – had she – nor an Inn –
Her Toilette – to suffice –
Nor Avocation – nor Concern
For little Mysteries

As harass us – like Life – and Death –
And Afterwards – or Nay –
But seemed engrossed to Absolute –
With Shining – and the Sky –

The privilege to scrutinize
Was scarce upon my Eyes
When, with a Silver practise –
She vaulted out of Gaze –

And next – I met her on a Cloud –
Myself too far below
To follow her superior Road –
Or its advantage – Blue –

Emily Dickinson

---

Ik volgde de Maan rond het Huis
Tot Ze op een Ruit –
Bleef rusten – dat voorrecht heeft een Reizigster –
En ik staarde ernaar

Als naar een vreemdeling –
Waarvoor een Stadse Dame
Zonder enige gêne te voelen
Haar Lorgnet zou optillen –

Maar nooit heeft een Vreemdeling
De Nieuwsgierigheid zo gerechtvaardigd
Als die van Mij – want ze had –
Geen Voet – Hand – of bepaald Formaat –

Maar zoals een Hoofd – dat een Guillotine
Achteloos wegschoof –
Hield Amber, haar vrij
In de lucht –

Of als een Bloem zonder Steel –
In de golvende Lucht gehouden
Door fijnere Zwaartekrachten –
Dan waar Filosofen aan gebonden zijn –

Geen Honger – had ze – noch Logement –
Dat volstond – om zich op te maken –
Ook geen Roeping – of Interesse
Voor kleine Mysteries

Die ons kwellen – zoals Leven – en Dood –
En wat er Daarna komt – of Niet –
Maar ze leek verzonken in het Absolute –
Met Maanlicht – en de Lucht –

Het Voorrecht haar precies te bekijken
Duurde maar even voor mijn Ogen
Waarna ze, met een Zilveren uitvoering
Uit het Zicht sprong –

Daarna – vond ik haar op een Wolk –
Zelf te ver beneden
Om haar Superieure Weg te volgen –
Of haar Voorsprong – van Blauw –

Emily Dickinson

---

Me prove it now – Whoever doubt
Me stop to prove it – now –
Make haste – the Scruple! Death be scant
For Opportunity –

The River reaches to my feet –
As yet – My Heart be dry –
Oh Lover – Life could not convince –
Might Death – enable Thee –

The River reaches to My Breast –
Still – still –
———My Hands above
Proclaim with their remaining Might –
Dost recognize the Love?

The River reaches to my Mouth –
Remember – when the Sea
Swept by my searching eyes – the last –
Themselves were quick – with Thee!

Emily Dickinson

---

Aan mij om het nu te bewijzen – Wie ook twijfelt
Houd mij tegen het te bewijzen – nu –
Schiet op – Twijfelaar! De Dood is karig
Met Kansen –

De Rivier reikt tot aan mijn voeten –
Tot nu toe – is Mijn Hart droog –
O Geliefde – Het leven was niet overtuigend –
Moge de Dood – Jou dat wel lukken –

De Rivier reikt tot aan Mijn Borst –
Nog steeds – nog steeds –
———Mijn Handen erbovenuit
Verkondigen met hun laatste macht –
Onderken je de Liefde?

De rivier reikt tot aan mijn Lippen –
Onthoud – dat toen de Zee
Over mijn zoekende ogen stroomde – Ze
Op het laatst – levendig bleven – met Jou!

Emily Dickinson

---

Had I presumed to hope –
The loss had been to Me
A Value – for the Greatness’ Sake –
As Giants – gone away –

Had I presumed to gain
A Favor so remote –
The failure
———but confirm the Grace
In further Infinite –

‘Tis failure – not of Hope –
But Confident Despair –
Advancing on Celestial Lists –
With faint – Terrestial power –

‘Tis Honor – though I die –
For That no Man obtain
Till He be justified by Death –
This – is the Second Gain –

Emily Dickinson

---

Had ik gedacht te kunnen geloven –
Had het verlies voor Mij
Een waarde – van zo’n Omvang –
Als verdwenen – Reuzen –

Had ik gedacht te kunnen verdienen
Een Gunst van zo ver weg –
Bevestigt het tekortschieten
———alleen maar de Genade
In een nog verdere oneindigheid –

Het gaat niet om een tekort – aan Geloof –
Maar Vastberaden Ongeloof –
Om hoger te komen op Hemelse Lijsten –
Met zwakke – Aardse kracht –

Het gaat om Eer – ook al sterf ik –
Want dat vergaart geen mens
Tot hij gerechtvaardigd wordt door de dood –
Dit – is de Tweede Winst –

Emily Dickinson

---

Endow the Living – with the Tears –
You squander on the Dead,
And They were Men and Women – now,
Around Your Fireside –

Instead of Passive Creatures,
Denied the Cherishing
Till They – the Cherishing deny –
With Death’s Ethereal Scorn –

---

Schenk Levenden – de Tranen –
Die je aan de Doden verspilt,
En Zij waren – nu – de Mannen en Vrouwen
Rond Jouw Haardvuur –

In plaats van de Lijdzame Wezens
Aan wie Liefde werd ontzegd
Tot Ze zelf – Liefde weigerden –
Met een Etherische Grijns van de Dood –

Emily Dickinson

---

The Province of the Saved
Should be the Art – To save –
Through Skill obtained in Themselves –
The Science of the Grave

No Man can understand
But He that hath endured
The Dissolution – in Himself –
That Man – be qualified

To qualify Despair
To Those who failing new –
Mistake Defeat for Death – Each time –
Till acclimated – to –

---

De Competentie van wie Gered zijn
Moet de Kunst zijn – Om jezelf te redden –
Door Ervaring die je Zelf hebt opgedaan –
De Wetenschap van het Graf

Kan Niemand anders begrijpen
Dan Degene die – de ontreddering –
In Zichzelf – heeft verdragen –
Zo Iemand – zij gekwalificeerd

De Wanhoop te verzachten
Bij Wie opnieuw instorten –
En Steeds – Verlies met de Dood verwarren –
Tot ze eraan – gewend raken –

Emily Dickinson

---

I cross till I am weary
A Mountain – in my mind –
More Mountains – then a Sea –
More Seas – And then
A Desert – find –

And My Horizon blocks
With steady – drifting – Grains
Of unconjectured quantity –
As Asiatic Rains –

Nor this – defeat my Pace –
It hinder from the West
But as an Enemy’s Salute
One hurrying to Rest –

What merit had the Goal –
Except there intervene
Faint Doubt – and far Competitor –
To jeopardize the Gain?

At last – the Grace in sight –
I shout unto my feet –
I offer them the Whole of Heaven
The instant that we meet –

They strive – and yet delay –
They perish – Do we die –
Or is this Death’s Experiment –
Reversed – in Victory?

Emily Dickinson

---

Ik doorkruis tot ik moe word
Een Berg – in mijn gedachten –
Nog meer Bergen – dan een Zee –
Nog meer Zeeën – en dan
Tref ik – een Woestijn –

Waarop Mijn Horizon zich verstopt
Achter een stevige – storm – Gruis –
Van een onschatbare hoeveelheid –
Gelijk Moessons in Azië –

Zelfs dit – vertraagt mijn Tempo niet –
Het houdt me niet meer van het Westen af
Als een Groet van de Vijand
Voor wie zich haast Rust te vinden –

Wat voor waarde had het Bereiken –
Als er geen vage Twijfel –
En verre Concurrent – in de weg staan
Die de Verovering in gevaar brengen?

Eindelijk – Genade in zicht –
Schreeuw ik uit tegen mijn voeten –
Ik bied ze de hele hemel aan
Op het moment dat we daar geraken –

Ze doen hun best – en toch vertragen ze –
Ze geven het op – Gaan we dood –
Of is dit Experiment van de Dood –
Omgeslagen – in een Overwinning?

Emily Dickinson

---

Triumph – may be of several kinds –
There’s Triumph in the Room
When that Old Imperator – Death –
By Faith – be overcome –

There’s Triumph of the finer mind
When Truth – affronted long –
Advance unmoved –
———to Her Supreme –
Her God – Her only Throng –

A Triumph – when Temptation’s Bribe
Be slowly handed back –
One eye upon the Heaven renounced –
And One – upon the Rack –

Severer Triumph – by Himself
Experienced – who pass
Acquitted – from that Naked Bar –
Jehovah’s Countenance –

Emily Dickinson

---

Triomf – kent velerlei vormen –
Er heerst Triomf in de Kamer
Wanneer die Oude Dictator – de Dood –
Door Geloof – wordt overwonnen –

Er is Triomf voor de knapste geest
Wanneer de Waarheid – lang beledigd –
Onverstoorbaar voortgaat –
———naar Haar Superieur –
Haar God – Haar enige Verzamelde Volk –

En Triomf – als het Smeergeld van de Bekoring
Langzaam teruggegeven wordt –
Afgezworen met één oog op de Hemel –
En het Andere – op de Pijnbank –

De grootste Triomf – wordt Vanbinnen
Gevoeld – door wie
Vrijgesproken – voor dat Naakte Tribunaal –
Langs Gods Aanschijn gaat –

Emily Dickinson

---

Sweet – safe – Houses –
Glad – gay – Houses –
Sealed so stately tight –
Lids of Steel – on Lids of Marble –
Locking Barefeet out –

Brooks of Plush – in Banks of Satin
Not so softly fall
As the laughter – and the whisper –
From their People Pearl –

No Bald Death – affront their Parlors –
No Bold Sickness come
To deface their stately Treasures –
Anguish – and the Tomb –

Hum by – in muffled Coaches –
Lest they –
———wonder Why –
Any – for the Press of Smiling –
Interrupt – to die –

Emily Dickinson

---

Schattige – veilige – Huizen –
Blije – vrolijke – Huizen –
Zo statig en stevig verzegeld met –
Stalen Deksels – boven Marmeren Zerken –
Die Blote Voeten buitensluiten –

Pluche Stoffen – over Satijnen Kussens
Strijken niet zo zachtjes neer
Als het gelach – en het geroezemoes –
Van hun Paarlen Mensen –

Geen Brute Dood – schoffeert hun Salons –
Geen Brutale Ziekte komt
Hun statige Schatten ontsieren –
Lijden – en Dood –

Zoemen voorbij – in geblindeerde Koetsen –
Dat zij zich maar niet –
———hoeven afvragen Waarom –
Sommigen – met hun Geforceerde Lachen –
Stoppen – om te sterven –

Emily Dickinson

---

I live with Him – I see His face

I live with Him – I see His face –
I go no more away
For Visitor – or Sundown –
Death’s single privacy

The Only One – forestalling Mine –
And that – by Right that He
Presents a Claim invisible –
No wedlock – granted Me –

I live with Him – I hear His Voice –
I stand alive – Today –
To witness to the Certainty
Of Immortality –

Taught Me – by Time – the lower Way –
Conviction – every day –
That Life like This – is stopless –
Be Judgment – what it may –

Emily Dickinson

---

Ik leef met Hem – ik zie Zijn gezicht –
Ik ga niet meer van hem weg
Voor Bezoek – of de Zonsondergang
De intieme privacy van de Dood

De Enige – die vóór de Mijne komt –
En dat – vanwege het Recht dat Hij
Een onzichtbare Claim aanbiedt –
Die geen huwelijk – aan Mij heeft verleend –

Ik leef met Hem – ik hoor Zijn Stem –
Ik sta hier springlevend – Vandaag –
Om te getuigen van de Zekerheid
Dat Onsterfelijkheid bestaat –

De Tijd – leerde Mij – op bescheiden Wijze –
Elke dag – de Overtuiging –
Dat een Leven als Dit – zonder einde is –
Wat het Laatste Oordeel – ook mag zijn –

Emily Dickinson

---

My Portion is Defeat – today –
A paler luck than Victory –
Less Paeans – fewer Bells –
The Drums don’t follow Me – with tunes –
Defeat – a somewhat slower – means –
More Arduous than Balls –

‘Tis populous with Bone and stain –
And Men too straight to stoop again –,
And Piles of solid Moan –
And Chips of Blank – in Boyish Eyes –
And scraps of Prayer –
And Death’s surprise,
Stamped visible – in Stone –

There’s somewhat prouder, over there –
The Trumpets tell it to the Air –
How different Victory
To Him who has it – and the One
Who to have had it, would have been
Contenteder – to die –

Emily Dickinson

---

Verliezen is mijn Deel – vandaag –
Een fletser geluk dan Winnen –
Niet zo veel Triomfzang – minder Klokgelui –
Geen Trommels die Mij volgen – met marsen –
Verliezen – gaat – wat trager –
Veel Moeilijker dan Feestgedruis –

Het zit vol Botten en vuiligheid –
Mensen te stijf om nog te buigen –
Hopen van zwaar Gekreun –
Splinters Leegte – in Kinderogen –
Flarden van Gebed –
En de overrompeling van de Dood
Zichtbaar – in Steen – gegraveerd –

Er is iets meer trots, aan de andere kant –
Trompetten vertellen het aan de Lucht –
Hoe anders is de Overwinning
Voor Wie haar behaalt – dan voor Degene
Die, als hij haar behaald had
Gelukkiger zou zijn – gestorven –

Emily Dickinson

---

I cannot live with You –
It would be Life –
And Life is over there –
Behind the Shelf

The Sexton keeps the Key to –
Putting up
Our Life – His Porcelain –
Like a Cup –

Discarded of the Housewife –
Quaint – or Broke –
A newer Sevres pleases –
Old Ones crack –

I could not die – with You –
For One must wait
To shut the Other’s Gaze down –
You – could not –

And I – Could I stand by
And see You – freeze –
Without my Right of Frost –
Death’s privilege?

Nor could I rise – with You –
Because Your Face
Would put out Jesus’ –
That New Grace

Glow plain – and foreign
On my homesick Eye –
Except that You than He
Shone closer by –

They’d judge Us – How –
For You – served Heaven – You know,
Or sought to –
I could not –

Because You saturated Sight –
And I had no more Eyes
For sordid excellence
As Paradise

And were You lost, I would be –
Though My Name
Rang loudest
On the Heavenly fame –

And were You – saved –
And I – condemned to be
Where You were not –
That self – were Hell to Me –

So We must meet apart –
You there – I – here –
With just the Door ajar
That Oceans are – and Prayer –
And that White Sustenance –
Despair –

Emily Dickinson

---

Ik kan niet leven met Jou –
Dat zou echt Leven zijn –
En het Leven gebeurt daarginds –
Achterin de Kast

De Koster heeft er de Sleutel van –
Hij bergt er
Ons Leven op – als Zijn Servies –
Gelijk een Kopje –

Afgedankt door de Huisvrouw –
Uit de mode – of Gebroken –
Een nieuw van Sèvres porselein is leuker –
De Oudjes krijgen barsten –

Ik kon niet sterven – met Jou –
Want de Een moet wachten om
De Starende Ogen van de Ander te sluiten –
Jij – zou dat niet kunnen –

En ik – kon ik jou bijstaan
En aanzien dat Jij – bevriest –
Zonder mijn Recht op Vorst –
Het Voorrecht van de Dood?

Ook kon ik niet herrijzen – met Jou –
Omdat Jouw Gezicht
Dat van Jezus zou verbleken –
Die Nieuwe Gratie
Helder oplichten – en vreemd
Aan mijn Ogen vol verlangen –

Alleen dat Jij van nog meer nabij
Straalde dan Hij –

Hoe – konden ze Ons veroordelen –
Want Jij – diende de Hemel – dacht Je,
Althans je probeerde dat –
Ik kon het niet –
Omdat Jij het Zicht volledig vulde –
En ik geen Oog meer had
Voor dubieuze kwaliteit
Als het hemels Paradijs

En werd Jij verdoemd, dan ik ook –
Al klonk Mijn Naam
Het luidste
In de Hemelse roem –
En werd Jij – gered –
En ik – gedoemd daar te zijn
Waar Jij niet was –
Dat – zou dan de Hel voor Mij zijn –

Dus moeten We elkaar op afstand zien –
Jij daar – Ik – hier –
Met de Deur net op een kier
Van Oceanen breed – van Gebeden –
En dat Witte Voedsel –
Wanhoop –

Emily Dickinson

---

They put Us far apart –
As separate as Sea
And Her unsown Peninsula –
We signified “These see” –

They took away our Eyes –
They thwarted Us with Guns –
“I see Thee” Each responded straight
Through Telegraphic Signs –

With Dungeons – They devised –
But through their thickest skill –
And their opaquest Adamant –
Our Souls saw – just as well –

They summoned Us to die –
With sweet alacrity
We stood upon our stapled feet –
Condemned – but just – to see –

Permission to recant –
Permission to forget –
We turned our backs upon the Sun
For perjury of that –

Not Either – noticed Death –
Of Paradise – aware –
Each other’s Face – was all the Disc
Each other’s setting – saw –

Emily Dickinson

---

Zij zetten Ons ver uit elkaar –
Gescheiden als de Zee
Van Haar onontgonnen Schiereiland –
Wij maakten bekend “Wij zien elkaar” –

Zij namen onze Ogen weg –
Zij hielden Ons tegen met Geweren –
“Ik zie Je nog” antwoordde Elk meteen
Via Telegrafische boodschappen –

In Kerkers – hadden Zij bedacht –
Maar doorheen hun dikste werk –
En hun ondoordringbare Adamant –
Zagen onze Zielen – net zo goed –

Ze riepen Ons op om te sterven –
Met zoetig enthousiasme
We stonden, onze voeten vastgenageld –
Veroordeeld – alleen maar – voor het zien –

Toegestaan was het om te ontkennen –
Toegestaan was het om te vergeten –
We keerden de Zon de rug toe
Voor zo’n meineed –

Geen van Beiden – sloeg acht op de Dood ¬–
Bewust – van de Hemel –
Elkaars Gezicht – was het enige Beeld dat
Ze van elkaar – zagen –

Emily Dickinson

---

Life – is what we make it –
Death – We do not know –
Christ’s acquaintance with Him
Justify Him – though –

He – would trust no stranger –
Other – could betray –
Just His own endorsement –
That – sufficeth Me –

All the other Distance
He hath traversed first –
No new mile remaineth –
Far as Paradise –

His sure foot preceding –
Tender Pioneer –
Base must be the Coward
Dare not venture – now –

Emily Dickinson

---

Leven – is wat we ervan maken –
Van de Dood – weten We dat niet –
Christus’ vertrouwdheid met Hem
Pleit voor Hem – tóch –

Hij – zou geen vreemde vertrouwen –
Iemand Anders – kon verraad plegen –
Alleen de Aanbeveling van Hem –
Die – volstaat voor Mij –

Alle overige Afstand
Heeft Hij als eerst overbrugd –
Geen mijl blijft nog over –
Tot aan het Paradijs –

Zijn zekere stap gaat ons voor –
De tedere Pionier –
Armzalig moet de Lafaard zijn die
Het waagstuk – nu – niet aandurft –

Emily Dickinson

---

You’ve seen Balloons set – Hav’nt You?
So stately they ascend –
It is as Swans – discarded You,
For Duties Diamond –

Their Liquid Feet go softly out
Upon a Sea of Blonde –
They spurn the Air, as ’twere too mean
For Creatures so renowned –

Their Ribbons just beyond the eye –
They struggle – some – for Breath –
And yet the Crowd applaud, below –
They would not encore – Death –

The Gilded Creature strains – and spins –
Trips frantic in a Tree –
Tears open her imperial Veins –
And tumbles in the Sea –

The Crowd – retire with an Oath –
The Dust in Streets – go down –
And Clerks in Counting Rooms
Observe – “‘Twas only a Balloon” –

Emily Dickinson

---

Je hebt Ballonnen zien oplaten – Toch?
Ze stijgen zo statig op –
Het zijn net Zwanen – ze negeren Je
Op hun Diamanten Missie –

Hun Kabels gaan voorzichtig los
Op een Zee van Geel –
Ze verachten de Lucht, te gewoontjes
Voor zulke befaamde Wezens –

Hun Linten net uit het zicht –
Ze vechten – sommigen – om Adem –
Toch applaudisseert de Menigte, beneden –
De Dood – willen ze niet als toegift –

Het Vergulde Wezen trekt strak – en tolt –
Tuimelt driest in een Boom –
Scheurt haar keizerlijke Aderen open –
En stort in de Zee –

De Menigte – trekt zich Vloekend terug –
Het Stof in de Straten – gaat liggen –
En Ambtenaren in Kantoren
Merken op – “’t Was maar een Ballon” –

Emily Dickinson

---

Behind Me – dips Eternity –
Before Me – Immortality –
Myself – the Term between –
Death but the Drift of Eastern Gray,
Dissolving into Dawn away,
Before the West begin –

‘Tis Kingdoms – afterward – they say –
In perfect – pauseless Monarchy –
Whose Prince – is Son of none –
Himself – His Dateless Dynasty –
Himself – Himself diversify –
In Duplicate divine –

‘Tis Miracle before Me – then –
‘Tis Miracle behind – between –
A Crescent in the Sea –
With Midnight to the North of Her –
And Midnight to the South of Her –
And Maelstrom – in the Sky –

Emily Dickinson

---

Achter mij – zinkt de Eeuwigheid weg –
Vóór mij – de Onsterfelijkheid –
Ik – de Levensjaren daartussen –
Dood is enkel de Grijze Veeg in het Oosten,
Die oplost in de Dageraad,
Voordat het Westen verschijnt –

Er is een Koninkrijk – naderhand – zeggen ze –
Met een volmaakte – eindeloze Monarchie –
Wiens Vorst – de Zoon van niemand is –
Voor Hem – is zijn Dynastie tijdloos –
Hijzelf – verandert Zich van gedaante –
In een goddelijk Duplicaat –

Het is een Wonder vóór Mij – dan –
Het is Wonder achter mij – en daartussen –
Een Wassende Maan in de Zee –
Met Middernacht Noord van Haar –
En Middernacht Zuid van Haar –
En de Maalstroom – in de Lucht –

Emily Dickinson

---

Promise This – When You be Dying –
Some shall summon Me –
Mine belong Your latest Sighing –
Mine – to Belt Your Eye –

Not with Coins – though they be Minted
From an Emperor’s Hand –
Be my lips – the only Buckle
Your low Eyes – demand –

Mine to stay – when all have wandered –
To devise once more
If the Life be too surrendered –
Life of Mine – restore –

Poured like this – My Whole Libation –
Just that You should see
Bliss of Death –
———-Life’s Bliss extol thro’
Imitating You –

Mine – to guard Your Narrow Precinct –
To seduce the Sun
Longest on Your South, to linger,
Largest Dews of Morn

To demand, in Your low favor –
Lest the Jealous Grass
Greener lean – Or fonder cluster
Round some other face –

Mine to supplicate Madonna –
If Madonna be
Could behold so far a Creature –
Christ – omitted – Me –

Just to follow Your dear feature –
Ne’er so far behind –
For My Heaven –
Had I not been
Most enough – denied?

Emily Dickinson

---

Beloof me – dat wanneer Je gaat Sterven –
Iemand Mij moet roepen –
Aan Mij behoort Jouw laatste Zucht –
Aan Mij – is het om Je Ogen te sluiten –

Niet met Munten – al zijn ze Geslagen
Op Keizerlijk Bevel –
Maar laat mijn lippen – de enige Sluiting zijn
Waar jouw doffe Ogen – naar verlangen –

Aan Mij om te blijven – als ieder vertrekt –
Om opnieuw te bedenken
Als het Leven helemaal opgegeven is –
Hoe het Leven van Mij – te herstellen –

Zo Uitgestort – Mijn Totale Toewijding –
Opdat Jij zou inzien dat
De Zegen van de Dood –
———-de Zegen van het Leven verheft
In navolging van Jou –

Aan Mij – om jouw Smalle Grens te bewaken –
De Zon te verleiden om
Boven Jouw Zuiden het langst
De Sterkste Ochtenddauw te laten hangen

Om te vragen, in Jouw bescheiden naam –
Dat het Gras niet Jaloers zal zijn
En er Groener bij ligt – Of liefdevoller aansluit
Rond ‘n ander gezicht –

Aan Mij om Maria aan te roepen –
Als Maria bestaat
Moge een Schepsel van zo ver zien dat –
Christus – Mij – in de steek heeft gelaten –

Alleen om Jouw dierbare gestalte te volgen –
Nooit achterop te raken –
Want Mijn Hemel –
Was ik niet
Al genoeg – afgewezen?

Emily Dickinson

---

You taught me Waiting with Myself –
Appointment strictly kept –
You taught Me fortitude of Fate –
This – also – I have learnt –

An Altitude of Death, that could
No bitterer debar
Than Life – had done – before it –
Yet – there is a Science more –

The Heaven you know – to understand
That you be not ashamed
Of Me – in Christ’s bright Audience
Opon the further Hand –

---

Jij leerde mij bij Mezelf te Blijven –
Afspraak strikt nageleefd –
Jij leerde Mij de kracht mijn Lot te dragen –
Ook – dit – heb ik geleerd –

Een Hoogte van de Dood die
Even verbitterd kon buitensluiten
Als het Leven – daarvoor – had gedaan –
Maar – het vraagt meer Kennis –

Om de Hemel die jij kent – te begrijpen
Zodat jij je niet voor Mij hoeft te schamen –
Onder de blijde Gemeente van Christus
Aan de andere Hand –

Emily Dickinson

---

This Consciousness that is aware
Of Neighbors and the Sun
Will be the one aware of Death
And that itself alone

Is traversing the interval
Experience between
And most profound experiment
Appointed unto Men –

How adequate unto itself
It’s properties shall be
Itself unto itself and None
Shall make discovery –

Adventure most unto itself
The Soul condemned to be –
Attended by a single Hound
It’s own identity.

Emily Dickinson

---

Bewustzijn dat besef heeft
Van Buren en van de Zon
Zal zich bewust zijn van de Dood
En dat het alleen zelf

De afstand kan oversteken
Tussen het aardse leven
En de meest ingrijpende ervaring
Mensen voorbestemd –

Hoe toereikend voor hem
Zijn eigenschappen zullen zijn
Is alleen aan hem en Geen Ander
Die het ontdekken kan –

Tot een waagstuk met name voor haarzelf
Is de Ziel gedoemd –
Bijgestaan door maar één Jachthond
Haar eigen identiteit.

Emily Dickinson

---

Color – Caste – Denomination –
These – are Time’s Affair –
Death’s diviner Classifying
Does not know they are –

As in sleep – All Hue forgotten –
Tenets – put behind –
Death’s large – Democratic fingers
Rub away the Brand –

If Circassian – He is careless –
If He put away
Chrysalis of Blonde – or Umber –
Equal Butterfly –

They emerge from His Obscuring –
What Death – knows so well –
Our minuter intuitions –
Deem unplausible –

Emily Dickinson

---

Kleur – Kaste – Godsdienst –
Daar – maakt de Tijd zich druk om –
De meer hemelse Indeling van de Dood
Kent hun bestaan niet –

Net als in de slaap – Alle Nuance vergeten is –
Dogma’s – afgelegd –
Wissen de grote – Democratische vingers
Van de Dood het Brandmerk weg –

Of het ’n Beauty is – kan Hem niet schelen –
Of Hij nu opruimt
Een Blonde – of Bruine Cocon –
Evenals een Vlinder –

Ze rijzen op uit Zijn Verduistering –
Wat de Dood – zo goed weet –
Die onbenulliger intuïties van ons –
Worden ongeloofwaardig gevonden –

Emily Dickinson

---

Her final Summer was it –
And yet We guessed it not –
If tenderer industriousness
Pervaded Her, We thought

A further force of life
Developed from within –
When Death lit all the shortness up
It made the hurry plain –

We wondered at our blindness
When nothing was to see
But Her Carrara Guide post –
At Our Stupidity –

When duller than our dullness
The Busy Darling lay –
So busy was she – finishing –
So leisurely – were We –

Emily Dickinson

---

Haar laatste Zomer was het –
En toch hadden We er geen idee van –
Waar haar vlijtig werk met meer liefde
Vervuld werd, dachten Wij aan

Een extra levensenergie
Ontwikkeld van binnenuit –
Toen de Dood de korte duur ophelderde
Maakte het de haast duidelijk –

We verbaasden ons over onze blindheid
Toen er niets meer te zien was
Dan haar Marmeren Wegwijzer –
Naar Onze Dommigheid –

Toen zij gevoellozer dan onze ongevoeligheid
Daar lag, de Drukke Schat –
Zo druk zij was – met eindigen –
Zo kalm – waren Wij –

Emily Dickinson

---

Despair’s advantage is achieved
By suffering – Despair –
To be assisted of Reverse
One must Reverse have bore –

The Worthiness of Suffering like
The Worthiness of Death
Is ascertained by tasting –
As can no other Mouth

Of Savors – make us conscious –
As did ourselves partake –
Affliction feels impalpable
Until Ourselves are struck –

---

Het voordeel van Wanhoop wordt verkregen
Door Wanhoop – te ondergaan –
Om gesterkt te worden door Tegenslag
Moet je Tegenslag hebben meegemaakt –

De Waarde van het Lijden evenals
De Waarde van de Dood
Wordt vastgesteld door het te proeven –
Net zoals geen andere Mond

Ons de Smaak – kan bijbrengen –
Van wat we zelf tot ons namen –
Ramspoed is pas invoelbaar
Als We zelf getroffen worden –

Emily Dickinson

---

I meant to find Her when I came –
Death – had the same design –
But the Success – was His – it seems –
And the Surrender – Mine –

I meant to tell Her how I longed
For just this single time –
But Death had told Her so the first –
And she had past, with Him –

To wander – now – is my Repose –
To rest – To rest would be
A privilege of Hurricane
To Memory – and Me.

---

Ik wilde Haar aantreffen bij mijn komst –
Dood – had hetzelfde plan –
Maar Hij – had Succes – zo lijkt het –
En het Echec – voor Mij –

Ik wilde Haar zeggen hoe ik had uitgezien
Alleen al naar dit ene moment –
Maar de Dood had het Haar eerder gezegd –
En dus was ze heen, met Hem –

Dwalen is – nu – mijn Onderkomen –
Rusten – Rusten zou
Een Onstuimig voorrecht zijn
Voor het Geheugen – en ook voor Mij.

Emily Dickinson

---

The Overtakelessness of Those
Who have accomplished Death –
Majestic is to me beyond
The Majesties of Earth –
The Soul her “Not at Home”
Inscribes upon the Flesh,
And takes a fine aerial gait
Beyond the Writ of Touch.

Dat je Ze niet kunt Inhalen
Die de Dood hebben bereikt –
Doet voor mij majestueuzer aan
Dan Aardse Pracht –
Haar “Niet Thuis” schrijft
De Ziel op het Vlees,
En zet een mooie, luchtige gang in
Voorbij het Recht op Contact.

Emily Dickinson

---

‘Twas awkward, but it fitted me –
An Ancient fashioned Heart –
Its only lore – its Steadfastness –
In Change – unerudite –

It only moved as do the Suns –
For merit of Return –
Or Birds – confirmed perpetual
By Alternating Zone –

I only have it not Tonight
In its established place –
For technicality of Death –
Omitted in the Lease –

Emily Dickinson

---

Het was lastig, maar paste wel bij mij –
Een Hart van Ouderwetse stempel –
Enkel bewust – van zijn Onwrikbaarheid –
Van Verandering – geen benul –

Bewoog slechts zoals een Zon doet –
Omdat het de waarde van Terugkeren kent –
Of zoals Vogels – altijd zeker van de richting –
Als ze van Streek Wisselen –

Alleen Vanavond heb ik het niet
Op zijn vaste plek –
Door een vormfoutje van een Sterfgeval –
Weggelaten in het Contract –

Emily Dickinson

---

Those who have been in the Grave the longest –
Those who begin Today –
Equally perish from our Practise –
Death is the other way –

Foot of the Bold did least attempt it –
It – is the White Exploit –
Once to achieve, annuls the power
Once to communicate –

---

Zij die al het langst in het Graf liggen –
En Zij die Vandaag eraan beginnen
Verdwijnen evenzeer uit ons Dagelijks Leven.
De Dood is de andere kant op –

Dapperen durfden daar amper een stap te zetten
Daar – is het Hemelse Avontuur –
Eenmaal ondernomen, doet zij de kracht om nog
Eenmaal te communiceren teniet –

---

Die am längsten in den Gräbern liegen
Und die erst Heut gelegt –
Entfallen unsrer Praxis –
Tod ist der andere Weg –

Die kühnsten Füsse versuchten ihn seltenst
Er ist das Weisse Meisterstück
Das einmal vollbracht, ein für allemal
Mitteilung tilgt –

Emily Dickinson

---

How far is it to Heaven?
As far as Death this way –
Of River or of Ridge beyond
Was no discovery.

How far is it to Hell?
As far as Death this way –
How far left hand the Sepulchre
Defies Topography.

Hoe ver is het naar de Hemel?
Zover als de Dood langs hier –
Voorbij het Water of achter de Heuvels
Viel er niets van te ontdekken.

Hoe ver is het naar de Hel?
Zover als de Dood langs hier –
Hoe ver naar links van het Graf
Tart elke Topografie.

Emily Dickinson

---

Love is – anterior to Life –
Posterior – to Death –
Initial of Creation, and
The Exponent of Earth –

Liefde – gaat vooraf aan het Leven –
En voorbij – aan de Dood –
Is het Begin van de Schepping, en
De Kracht van de Aarde –

Emily Dickinson

---

I am afraid to own a Body –
I am afraid to own a Soul –
Profound – precarious Property –
Possession, not optional –

Double Estate –
———entailed at pleasure
Upon an unsuspecting Heir –
Duke in a moment of Deathlessness
And God, for a Frontier.

Ik schrik ervan een Lichaam te hebben –
Ik schrik ervan een Ziel te hebben –
Een enorm – precair Eigendom –
Bezit, waarvoor niet te kiezen valt –

Tweeledige Nalatenschap –
———naar believen bestemd
Voor een nietsvermoedende Erfgenaam –
Hertog in een moment van Onsterfelijkheid
En God, voor Begrenzing.

Emily Dickinson

---

This Chasm, Sweet, opon my life
I mention it to you,
When Sunrise through a fissure drop
The Day must follow too.

If we demur, its gaping sides
Disclose as ’twere a Tomb
Ourself am lying straight wherein
The Favorite of Doom.

When it has just contained a Life
Then, Darling, it will close
And yet so bolder every Day
So turbulent it grows

I’m tempted half to stitch it up
With a remaining Breath
I should not miss in yielding, though
To Him, it would be Death –

And so I bear it big about
My Burial – before
A Life quite ready to depart
Can harass me no more –

Emily Dickinson

---

Deze Kloof, Liefje, in mijn leven
Ik wijs je erop dat,
Als het eerste Zonlicht door een spleet valt
Ook de Dag moet volgen.

Als we aarzelen, openen
Haar gapende kanten zich als een Graf
Waarin Wijzelf languit liggen:
De Lieveling van het Noodlot.

Zodra het een Leven bevat
Dan, Schat, zal ze sluiten
Maar elke Dag zo steiler
Zo heftiger wordt ze dat

Ik bijna in de verleiding kom haar dicht te naaien.
Met mijn laatste Adem
Ik zou het niet missen die te geven, hoewel
Voor Hem, zou het de Dood zijn –

Daarom draag ik haar groots mee tot bij
Mijn Begrafenis – voor
Een Leven dat helemaal klaar is om heen te gaan
Mij niet langer kan lastigvallen –

Emily Dickinson

---

Crisis is a Hair
Toward which forces creep
Past which – forces retrograde
If it come in sleep

To suspend the Breath
Is the most we can
Ignorant is it Life or Death
Nicely balancing –

Let an instant push
Or an Atom press
Or a Circle hesitate
In Circumference

It may jolt the Hand
That adjusts the Hair
That secures Eternity
From presenting – Here –

Emily Dickinson

---

Crisis is als een Haar
Krachten sluipen er naar toe
Waarna – de krachten zich terugtrekken
Als het in slaap komt

De Adem inhouden
Is het beste wat we kunnen doen
Niet wetend of het Leven of Dood wordt
Mooi in balans –

Als wij er even tegen duwen
Of een heel klein Beetje tegen drukken
Of een Krul proberen
Door het Rond te draaien

Het kan de Hand doen trillen
Die het Haar goed doet
Wat voorkomt dat de Eeuwigheid
Zich – Hier – aankondigt

Emily Dickinson

---

As plan for Noon and plan for Night

As plan for Noon and plan for Night
So differ Life and Death
In positive Prospective –
The Foot upon the Earth

At Distance, and Achievement, strains,
The Foot upon the Grave
Makes effort at Conclusion
Assisted faint, of Love –

Als Voornemen voor de Middag en voor de Nacht
Verschillen Leven en Dood
Duidelijk qua Perspectief –
De Voet op de Aarde

Spant zich in bij Afstanden, en Prestaties,
De Voet in het Graf
Doet moeite om Af te ronden
Een beetje bijgestaan, door Liefde –

Emily Dickinson

---

Sang from the Heart, Sire

Sang from the Heart, Sire,
Dipped my Beak in it,
If the Tune drip too much
Have a tint too Red

Pardon the Cochineal –
Suffer the Vermillion –
Death is the Wealth
Of the Poorest Bird.

Bear with the Ballad –
Awkward – faltering –
Death twists the strings –
‘Twasn’t my blame –

Pause in your Liturgies –
Wait your Chorals –
While I repeat your
Hallowed name –

Emily Dickinson

---

Zong uit het Hart, Heer,
Doopte mijn Snavel erin,
Als het Liedje te veel druipt
Een te Rode kleur heeft

Vergeef dan het Karmijn –
Gedoog het Vermiljoen –
Dood is de Luxe
Van de Armste Vogel.

Heb geduld met de Ballade –
Knullig – haperend –
De dood forceert de snaren –
Het lag niet aan mij –

Onderbreek uw Liturgieën –
Wacht met uw Koorzangen –
Ondertussen herhaal ik
Uw Gewijde Naam –

Emily Dickinson

---

I’ve dropped my Brain – My Soul is numb –
The Veins that used to run
Stop palsied – ’tis Paralysis
Done perfecter on stone –

Vitality is Carved and cool –
My nerve in Marble lies –
A Breathing Woman
Yesterday – Endowed with Paradise.

Not dumb – I had a sort that moved –
A Sense that smote and stirred –
Instincts for Dance – a caper part –
An Aptitude for Bird –

Who wrought Carrara in me
And chiselled all my tune
Were it a Witchcraft – were it Death –
I’ve still a chance to strain

To Being, somewhere – Motion – Breath –
Though Centuries beyond,
And every limit a Decade –
I’ll shiver, satisfied.

Emily Dickinson

---

Mijn Geest heb ik uitgezet – Mijn Ziel gevoelloos –
Aderen gewend om te stromen
Stoppen verstijfd – ’t is Verlamming
Perfecter in steen uitgevoerd –

Vitaliteit is in Steen gehouwen en koud –
Mijn zenuwen zijn een stuk Marmer –
Een Vrouw in leven
Gister nog – Begiftigd met het Paradijs.

Geen sufferd – ik was speels van aard –
Aanstekelijk en uitdagend –
Met gevoel voor Dans – dwaze capriolen –
Voor Vogels een Talent –

Wie mij in Carrara-marmer bewerkte
En al mijn zingen heeft gebeiteld
Of het nu Hekserij was – of de Dood –
Nog heb ik een kans om me uit te rekken

Te bestaan, ergens – Bewegen – Ademen –
Ook al duurt het nog Eeuwen,
En kost elk obstakel me tien jaar –
Ik zal het met genoegen kapotslaan.

Emily Dickinson

---

There is a finished feeling
Experienced at Graves –
A leisure of the Future –
A Wilderness of Size.

By Death’s bold Exhibition
Preciser what we are
And the Eternal function
Enabled to infer.

Er wordt een gevoel van afsluiten
Ervaren bij Graven –
Een vrijaf van de Toekomst –
Een Leegte van Formaat.

Door de stoere Vertoning van de Dood
Wordt duidelijker wat we zijn
En valt het Proces van de Eeuwigheid
Mogelijk te begrijpen.

Emily Dickinson

---

The Bustle in a House
The Morning after Death
Is solemnest of industries
Enacted upon Earth –

The Sweeping up the Heart,
And putting Love away
We shall not want to use again
Until Eternity.

De Commotie in Huis
De Ochtend na een Overlijden
Is de meeste plechtige bedrijvigheid
Uitgevoerd op Aarde –

Het opvegen van het Hart
En Liefde opbergen
Die zullen we pas weer gebruiken
In de Eeuwigheid.

Emily Dickinson

---

Pain has but one Acquaintance
And that is Death –
Each one unto the other
Society enough –

Pain is the Junior Party
By just a Second’s right –
Death tenderly assists Him
And then absconds from Sight.

Pijn heeft maar één Vriend
En dat is de Dood –
De een biedt de ander
Genoeg Gezelschap –

Pijn is de Jongste van de Twee
Rechtens slechts één Seconde –
Dood staat Hem teder bij
En verdwijnt dan uit het Zicht.

Emily Dickinson

---

His Bill is clasped – his Eye forsook –
His Feathers wilted low –
The Claws that clung, like lifeless Gloves
Indifferent hanging now –
The Joy that in his happy Throat
Was waiting to be poured
Gored through and through with Death, to be
Assassin of a Bird
Resembles to my outraged mind
The firing in Heaven,
On Angels – squandering for you
Their Miracles of Tune –

Zijn Snavel zit vastgeklemd – zijn Oog doods –
Zijn Veren helemaal uitgedroogd –
De Klauwen die konden grijpen, hangen nu
Ongevoelig als levenloze Handschoenen –
De Vrolijkheid die in zijn blije Keel
Stond te wachten om uitgestort te worden
Totaal doorboord met de Dood, om
De Moordenaar te zijn van een Vogel heeft
Voor mijn verontwaardigde geest veel weg
Van het schieten op Engelen
In de Hemel – ze verkwisten voor jou
Hun Wonderen van Muziek –

Emily Dickinson

---

None who saw it ever
———told it
‘Tis as hid as Death
Had for that specific treasure
A departing breath –
Surfaces may be invested
Did the Diamond grow
General as the Dandelion
Would you seek it so?

Niemand die het ooit heeft gezien,
———zei er iets over
Zo verstopt is het alsof de Dood
Voor die specifieke schat
Een laatste adem had –
In de Buitenkant mag geïnvesteerd worden
Groeide een Diamant
Gewoon als een Paardenbloem
Zou je die dan vereren?

Emily Dickinson

---

Soul, take thy risk.
With Death to be
Were better than be not
With thee

Ziel, ga het waagstuk aan.
Met de Dood vertrouwd zijn
Is beter dan niet vertrouwd
Met jou te zijn

Emily Dickinson

---

Tell as a Marksman – were forgotten
Tell – this Day endures
Ruddy as that coeval Apple
The Tradition bears –

Fresh as Mankind that humble story
Though a statelier Tale
Grown in the Repetition hoary
Scarcely would prevail –

Tell had a son – The ones that knew it
Need not linger here –
Those who did not to Human Nature
Will subscribe a Tear –

Tell would not bare his Head
In Presence
Of the Ducal Hat –
Threatened for that with Death – by Gessler –
Tyranny bethought

Make of his only Boy a Target
That surpasses Death –
Stolid to Love’s supreme entreaty
Not forsook of Faith –

Mercy of the Almighty begging –
Tell his Arrow sent –
God it is said replies in Person
When the cry is meant –

Emily Dickinson

---

Willem Tell zou als Schutter – vergeten zijn
Tell – blijft tot op Vandaag
Rossig als die even oude Appel
Die de Traditie voortbrengt –

Fris als de Mensheid dat bescheiden verhaal
Al zou een deftiger Vertelling
Grijs geworden van het Herhalen
Nauwelijks meer betekenen –

Tell had een zoon – Wie dat weet
Moet hier niet stoppen met lezen –
Voor wie niet, gaat de Aard van de Mens
Zich nu intekenen voor een Traan –

Tell wilde zijn Muts niet afdoen
Tegenover De Hertogelijke Hoed –
Hiervoor met de Dood bedreigd – door Gessler –
Had de Tirannie bedacht

Om van zijn enige Zoon
een Doelwit te maken
Wat de Dood te boven gaat –
Doof voor het hoogste Verzoek van de Liefde
Gaf hij zijn Geloof niet op –

Smeekte de Almachtige om Genade –
En Tell stuurde zijn Pijl weg –
Men zegt dat God Persoonlijk antwoord geeft
Als de schreeuw gemeend is.

Emily Dickinson

---

Step lightly on this narrow spot –
The broadest Land that grows
Is not so ample as the Breast
These Emerald Seams enclose.

Step lofty,
———for this name be told
As far as Cannon dwell
Or Flag subsist or Fame export
Her deathless syllable.

Stap luchtig op dit smalle plekje –
Het ruimste Land dat er bestaat
Is nog niet zo riant als de Borst
Die deze Smaragdgroene Zomen omsluiten.

Stap waardig,
———want deze naam moet genoemd worden
Zo ver als Kanonnen huizen
Vlaggen reiken of Roem
Zijn onsterfelijke lettergreep uitdraagt.

Emily Dickinson

---

To disappear enhances –
The Man that runs away
Is tinctured for an instant
With Immortality

But yesterday a Vagrant
Today, in Memory lain
With superstitious value –
We tamper with again

But Never – far as Honor
Removes the paltry Thing
And impotent to cherish
We hasten to adorn –

Of Death the sternest function
That just as we discern
The Excellence defies us –
Securest gathered then

The Fruit perverse to plucking
But leaning to the Sight
With the extatic limit
Of unobtained Delight.

Emily Dickinson

---

Verdwijnen maakt mooier –
De Mens die heengaat
Wordt meteen verguld
Met Onsterfelijkheid

Gisteren nog een Vagebond
Vandaag, in het Geheugen begraven
Vol bijgelovige egards –
We foefelen er weer mee

Maar Nooit – zo erg als Eerbetoon
De arme Sloeber verwijdert
En machteloos om voor hem te zorgen,
Haasten wij ons hem te flatteren –

De wreedste functie van de Dood is
Dat juist als we bemerken
Hoe de Verhevenheid ons tegenstaat –
Dan heel veilig bij elkaar zitten

Om de perverse Vrucht te plukken
Maar voorzichtig Uitzien
Naar de extatische verte
Van onbereikbare Vreugde.

Emily Dickinson

---

So I pull my Stockings off
Wading in the Water
For the Disobedience’ Sake
Boy that lived for “Ought to”

Went to Heaven perhaps at Death
And perhaps he did’nt
Moses was’nt fairly used –
Ananias was’nt –

Dus trek ik mijn Kousen uit
En waad door het Water
Om ongehoorzaam te zijn
Kind dat leefde voor “dat Hoort zo”

Ging bij de Dood naar de Hemel misschien
En misschien ook niet
Mozes werd niet eerlijk behandeld –
Ananias ook al niet –

Emily Dickinson

---

Because that you are going
And never coming back
And I, however absolute,
May overlook your Track –

Because that Death is final,
However first it be
This instant be suspended
Above Mortality

Significance that each has lived
The other to detect
Discovery not God himself
Could now annihilate

Eternity, Presumption
The instant I perceive
That you, who were Existence
Yourself forgot to live –

The “Life that is” will then have been
A thing I never knew –
As Paradise fictitious
Until the Realm of you –

The “Life that is to be,” to me,
A Residence too plain
Unless in my Redeemer’s Face
I recognize your own.

Of Immortality who doubts
He may exchange with me
Curtailed by your obscuring Face
Of everything but He –

Of Heaven and Hell I also yield
The Right to reprehend
To whoso would commute this Face
For his less priceless Friend.

If “God is Love” as he admits
We think that he must be
Because he is a “jealous God”
He tells us certainly

If “All is possible with” him
As he besides concedes
He will refund us finally
Our confiscated Gods –

Emily Dickinson

---

Omdat jij weggaat
En nooit meer terugkomt
En ik, hoe volhardend ik ook ben,
Jouw Spoor kan verliezen –

Omdat die Dood definitief is,
Hoe snel hij ook komt –
Moet dit moment verdaagd worden
Over de Sterfelijkheid heen

Belangrijk dat ieder leefde
Om de ander te vinden –
Helder dat zelfs God niet
Het nu ongedaan kon maken –

De Eeuwigheid, neem ik aan,
Het moment dat ik besef
Dat jij, die het Bestaan was
Zelf vergat te leven –

Zal het “Leven hier” dan iets geweest zijn
Wat ik nooit gekend heb –
Even verzonnen als het Paradijs,
Totdat het Koninkrijk van jou komt.

Het “Leven dat gaat gebeuren”, is voor mij,
Een Woning te middelmatig
Tenzij ik in het Gelaat van mijn Verlosser
Het jouwe zal herkennen

Wie twijfelt aan Onsterfelijkheid
Mag met mij ruilen –
Door jouw vervagende Gezicht
Ben ik van alles afgesneden behalve Dit –

Aan Hemel en Hel verleen ik ook
Het Recht om degene te veroordelen
Die dit Gezicht wil omwisselen
Voor zijn minder kostbare Vriend –

Als “God Liefde is” zoals hij toegeeft
Denken wij dat hij dat wel moet zijn
Omdat hij een “jaloerse God” is
Zegt hij ons vast en zeker

Als “Alles mogelijk is met” hem
Zoals hij daarbij nog aangeeft
Gaat hij ons uiteindelijk terugbetalen
Voor onze geconfisqueerde Goden –

Emily Dickinson

---

Go slow, my soul to feed thyself
Opon his rare approach –
Go rapid, lest competing death
Prevail opon the coach,
Go timid, lest his testing eye
Determine thee amiss
Go boldly for thou paid’st his price
Redemption for a kiss

Ga bedaard, mijn ziel, en voed jezelf
Met zijn spaarzame toenadering –
Ga snel, dat de concurrerende dood
Het niet van de koets wint,
Ga bescheiden, opdat zijn onderzoekende blik
Jou niet verkeerd beoordeelt
Ga moedig want je hebt zijn prijs betaald
Verlossing voor een kus

Emily Dickinson

---

That short – potential stir
That each can make but once –
That Bustle so illustrious
‘Tis almost Consequence –

Is the eclat of Death –
Oh – thou unknown Renown
That not a Beggar would accept
Had he the power to spurn –

Die korte – mogelijke opwinding
Die ieder maar eenmaal meemaakt –
Die zo illustere Hectiek
Dat het bijna Belangrijk lijkt –

Zijn de pracht en praal van de Dood –
Och – jij, ongekende Roem
Die geen Bedelaar zou accepteren
Had hij de kracht haar af te wijzen –

Emily Dickinson

---

Lay this Laurel on the one
Triumphed – and remained unknown –
Laurel – fell your futile tree –
Such a Victor could not be –

Lay this Laurel on the one –
Too intrinsic for Renown –
Laurel – vail your deathless Tree –
Him you chasten – That is he –

Leg deze Lauwerkrans op wie
Zegevierde – en onbekend bleef –
Laurier – kap je nutteloze boom om –
Zo’n Overwinnaar is er nog niet geweest –

Leg deze Lauwerkrans op wie –
Niets om Roem geeft –
Laurier – haal je onsterfelijke Boom neer –
Wie je straft – is hij –

Emily Dickinson

---

I have no Life but this –
To lead it here –
Nor any Death – but lest
Dispelled from there –

Nor tie to Earths to come –
Nor Action new –
Except through this Extent –
The Realm of you –

Ik heb geen ander Leven dan dit –
Om het hier te leiden –
Ook geen andere Dood – dan
Van daar weggenomen te worden –

Noch binding met toekomstige Werelden –
Of Activiteiten straks –
Behalve via deze Wijdheid –
Het Rijk van jou –

Emily Dickinson

---

I have no life to live
But lead it here
Nor any Death but lest
Abased from there –

Nor Plea for Worlds to come
Nor Wisdoms new
Except through this extent
The loving you –

Ik heb geen ander leven te leven
Dan het hier te leiden
Ook geen andere Dood dan
Van daar onder te gaan –

Noch een Bede voor een toekomstige Wereld
Noch Hemelse Wijsheden
Behalve via deze Wijdheid
Jou lief te hebben –

Emily Dickinson

---

One Joy of so much anguish
Sweet Nature has for me –
I shun it as I do Despair
Or dear iniquity –
Why Birds, a Summer morning
Before the Quick of Day
Should stab my ravished Spirit
With Dirks of Melody
Is part of an inquiry
That will receive reply
When Flesh and Spirit sunder
In Death’s immediately –

Emily Dickinson

---

Eén Vreugde, zo schrikbarend
Heeft de lieve Natuur mij te bieden –
Die mijd ik als Wanhoop
Of een zware zonde –
Waarom de Vogels, op een Zomerochtend
Vóór het Aanbreken van de Dag
Mijn verrukkelijke Geest moeten pikken
Met Dolkstoten van Muziek
Maakt deel uit van een onderzoek
Dat pas antwoord zal krijgen
Wanneer Lichaam en Geest zich scheiden
In de onmiddellijkheid van de Dood –

Emily Dickinson

---

Those not live yet
Who doubt to live again –
“Again” is of a twice
But this – is one –
The Ship beneath the Draw
Aground – is he?
Death – so – the Hyphen of the Sea –
Deep is the Schedule
Of the Disk to be –
Costumeless Consciousness –
That is he –

Zij leven niet echt
Die twijfelen of ze opnieuw zullen leven –
“Opnieuw” lijkt op twee keer
Maar dit – is een en hetzelfde –
Het schip onder de Brug
Is het – Gestrand?
Zo is – Dood – de Verbindingsschakel met de Zee –
Diepgaand is het Programma
Van het Rijk dat gaat komen –
Naakt Bewustzijn –
Dat is het –

Emily Dickinson

---

There is a solitude of space
A solitude of sea
A solitude of death, but these
Society shall be
Compared with that profounder site
That polar privacy
A soul admitted to itself –

Er is eenzaamheid van ruimte
En eenzaamheid van zee
En eenzaamheid van dood, maar zij
Bieden gezelschap
Vergeleken met die diepste plek
Die ijzige beslotenheid
Die een ziel zichzelf toestaat –

Emily Dickinson

---

I did not reach Thee
But my feet slip nearer every day
Three Rivers and a Hill to cross
One Desert and a Sea
I shall not count the journey one
When I am telling thee

Two deserts, but the year is cold
So that will help the sand
One desert crossed –
The second one
Will feel as cool as land –
Sahara is too little price
To pay for thy Right hand.

The Sea comes last – Step merry, feet,
So short we have to go –
To play together we are prone,
But we must labor now
The last shall be the lightest load
That we have had to draw.

The Sun goes crooked –
That is Night
Before he makes the bend
We must have passed the Middle Sea –
Almost we wish the End
Were further off
Too great it seems
So near the Whole to stand

We step like Plush
We stand like snow
The waters murmur new
Three rivers and the Hill are passed
Two deserts and the Sea!
Now Death usurps my Premium
And gets the look at Thee –

Emily Dickinson

---

Ik heb U niet bereikt
Maar elke dag sluipen mijn voeten dichterbij
Nog drie Rivieren en een Heuvel oversteken
Eén Woestijn en een ZeeIk tel het niet als één reis
Wanneer ik u ervan vertel

Twee woestijnen, maar het jaar is koud
Dus dat is goed voor het zand
Eén woestijn heb ik doorkruist –
De tweede woestijn
Zal fris aanvoelen als land –
De Sahara is een te kleine prijs
Betalen voor uw Rechterhand.

’t Laatst komt de Zee – Stap vrolijk door, voeten,
Zo kort hebben we nog te gaan –
We willen liever samen spelen,
Maar nu moeten we ons inspannen
De laatste last die we moeten dragen
Zal het lichtste zijn.

De Zon draait weg –
De Avond valt zo
Voor hij de bocht omgaat
Moeten wij voorbij de Middelzee zijn –
Bijna wilden we dat het Einde
Verder weg zou zijn
Te groots lijkt het
Om zo dicht bij het Al te zijn

We stappen als Dons
We staan als sneeuw
De wateren ruisen als nieuw
Drie rivieren en de Heuvel zijn gepasseerd
Twee woestijnen en de Zee!
Nu pikt de Dood mijn Beloning in
En krijgt hij U te zien –

Emily Dickinson

---

Witchcraft has not a pedigree
‘Tis early as our Breath
And mourners meet it going out
The moment of our death –

Hekserij heeft geen stamboom
Ze is zo oud als onze Ademhaling
En rouwenden zien haar als ze heengaan
Op het moment van onze dood –

Emily Dickinson

---

This docile one inter
While we who dare to live
Arraign the sunny brevity
That sparkles to the Grave.

On her departing span
No wilderness remain
As dauntless in the House of Death
As if it were her own –

Deze zachtmoedige persoon begraven
Terwijl wij die het lef hebben te leven
De zonnige kortstondigheid aanklagen
Die sprankelt op het graf.

Op de plek vanwaar ze heengaat
Blijft geen verlatenheid achter
Zo onbevreesd in het Huis van de Dood
Als was het van haar eigen –

Emily Dickinson

---

How dare the robins sing,
When men and women hear
Who since they went to their account
Have settled with the year! –
Paid all that life had earned
In one consummate bill.
And now, what life or death can do
Is immaterial.
Insulting is the sun
To him whose mortal light
Beguiled of immortality
Bequeath him to the night.
Extinct be every hum
In deference to him
Whose garden wrestled with the dew,
At daybreak overcome!

Emily Dickinson

---

Hoe durven roodborsten te zingen,
Als mannen en vrouwen luisteren
Die sinds ze naar hun oordeel gingen
Met het jaar hebben afgerekend! –
Alles betaald wat het leven had verdiend
In één eindafrekening.
En nu, wat leven of dood nog uitmaakt
Is niet relevant.
Beledigend is de zon
Voor degene wiens sterfelijke licht
Misleid door onsterfelijkheid
Hem nu overlaat aan de nacht.
Laat elk gezoem geweken zijn
Uit eerbied voor hem
Wiens tuin worstelde met dauw,
Bij het aanbreken van de dag was hij verslagen!

Emily Dickinson

---

Life is death
———we’re lengthy at,
Death the hinge to life.

Het leven is de dood
———waar we zonder haast naar op weg zijn,
De Dood is het scharnier van het leven.

Emily Dickinson

Vertaling Adrie Lint

---

bronnen:

https://emilydickinson.nl/
Dickinson, E., Dichtungen, Mainz 1995 (Dieterich’sche Verlagsbuchhandlung)
Dickinson, Emily, Verzamelde gedichten. Vertaald en van commentaar voorzien door Peter Verstegen, Amsterdam 2011, (Uitgeverij van Oorschot)
https://www.poets.org/poetsorg/poems/45673
https://www.poetryfoundation.org/poets/emily-dickinson

---