Categorie: landschap

Verlaine

Chanson d’automne Les sanglots longsDes violonsDe l’automneBlessent mon cœurD’une langueurMonotone. Tout suffocantEt blême, quandSonne l’heure,Je me souviensDes jours anciensEt je pleure Et je m'en vaisAu vent mauvaisQui m’emporteDeçà, delà,Pareil à laFeuille morte. (Paul Verlaine) Herfstlied Het trage, verholengeklaag van violenom 't jaar dat verglijdtdoorschrijnt mijn gemoeddat verkwijnt en verbloedtaan de tijd.Verblekend en bevend,meer stervend dan … Doorgaan met het lezen van Verlaine

Paul-Marie Verlaine

Paul-Marie Verlaine Gedichte Traurige Landschaften Wundersame Dämmerung Erinnerung in Dämmerlicht verglühendZittert und loht am fernen HimmelsrandDer Hoffnung, die geheimnisvoll bald fliehendBald wachsend flammt, wie eine Scheidewand.Wie mancher Blume farbenbunt Gewand,Wie Dalie, Tulpe, Lilie erblühend,Ein Gitter rings umrankend und umziehendMit gift'gem Hauch, der all mein Wesen bannt;Voll schweren Wohlgeruchs, der zu mir fand,Aus Dalie, Tulpe, Lilie … Doorgaan met het lezen van Paul-Marie Verlaine

Alexander (Elizabeth)

APOLLO We pull offto a road shackin Massachusettsto watch men walk on the moon. We didthe same thingfor three two oneblast off, and now we watch the same menbounce in and outof craters. I wanta Coke and a hamburger. Because the menare walking on the moonwhich is now irrefutablynot green, not cheese, not a shiny … Doorgaan met het lezen van Alexander (Elizabeth)

illustraties en schilderingen bij gedichten

El Fulgor

https://levenshorizonten.com/2017/03/20/books/?page_id=5147

τὰ φαινόμενα σῴξειν

beginselverklaring 1zij op een novemberochtendkijk ik in de ogen d’une face feminine dat het mijne is gewordenheb je jezelf ooit van bovenaf geziende patronen die je achterlaat terwijl je voortbeweegt op aardedress toujours like je naar een veldhospitaal gaat la parole heeft een prijsdans toutes mes langues    اللي ما فهمكش خسركhet gezicht in de … Doorgaan met het lezen van τὰ φαινόμενα σῴξειν

Jules Supervielle Proza

PROSE ET PROSES «Pour avoir demandé à vivre, vous serez durement punis! Mais nous n'avons rien demandé. Répétez ce que vous avez dit!»Un bonhomme de neige sort de la forêt de sapins, s’en vient vers moi, tant bien que mal.«Bonhomme, ne vois-tu pas que s'avance le dégel? Tes pieds dégoulinent vers le ravin. Déjà, tu … Doorgaan met het lezen van Jules Supervielle Proza

Baudelaire door de ogen van Benjamin

Vorbereitung Gemach mein Schmerz und rege du dich minderDer Abend den du anriefst sinkt und glücktDunkelheit umhüllet die Stadt gelinderDie jenen friedlich macht und den bedrückt Und wenn der taube Schwarm der MenschenkinderDaß er sich Reu in seinen Freuden pflücktVon Lust gepeitscht wird seinem argen SchinderGib mir die Hand mein Schmerz laß uns entrückt Gewahren … Doorgaan met het lezen van Baudelaire door de ogen van Benjamin

Michel

Het magerebrugwonder De eerste twee boten passeerden vlotmaar de derde was een diep geladen aakdie zo traag naderde dat (cadeau Karinpasta, room, boontjes, loodgieter bellen)  Plotseling doemt de aak dichtbij open zie ik dat hij geheel gevuld ismet water dat in springerige golfjesuit het donkere ruim over de boorden stroomt  Boven de wachtende mensenis de … Doorgaan met het lezen van Michel

Emmanuel

Pierre Emmanuel http://www.pierre-emmanuel.net Cahiers du Rhône, 15 mars 1942 Ô clameur escarpée des morts tu es si noirecomment sortir de ce tombeau comment foulerle temps ? et respirer le jour ancienmaintenant que glacier sombre tu retentisde l’implacable division de la lumièreô vie ? Comprendre avec Son corps Il ne peut pasni vous gravir ô monts … Doorgaan met het lezen van Emmanuel

NATUUR 300 jaar geleden: Barthold Hinrich Brockes

Brockes, Barthold Hinrich, Irdisches Vergnügen in Gott. Gedichte. Auswahl und Nachwort von Adalbert Elsenbroich, Stuttgart 1963, (Reclam) Barthold Hinrich Brockes 1680-1747 GARTENGEDANKEN An vier Säulen Glänzt Garten, Flut und Feld in solchem Schmuck und Schein,Wie herrlich muß ihr Quell, wie schön der Schöpfer sein!*Es zeiget jede Blum, es zeiget jedes KrautDen wunderbaren Gott dem, der … Doorgaan met het lezen van NATUUR 300 jaar geleden: Barthold Hinrich Brockes

Gennadij Ajgi

FRUHES AUS DEM TSGHUWASCHISCHEN laßt mich in eurer mitte seinwie eine staubige münzezwischen raschelndes papiergeld verschlagenin der glatten seidenen tasche;sie hatten laut klingen sollendoch nichts ist zum anstoßen da um zu klingen wenn baßgeigen drohnenund wenn einem einfalltwie in der kindheit der windam herbstlichen morgenregnerisch rauchte – laßt michein kleiderstander seinauf den man nicht nur … Doorgaan met het lezen van Gennadij Ajgi

Gedicht – Poem – wandelen tussen gedichten

Aan de overleden, vergeten dichter (Ter ere van de overleden, ongepubliceerde dichter) Goed gedaan!Je hebt gewonnen!Je hoeft geen spijt te hebben,jouw ongepubliceerde gedichten-vergeet het nooit-zijn niet begravenzijn niet gebogenonder de kracht van de tijd.Als goudblijven ze
in de aarde.Ze blijven,
ze smelten nooit,ze komen misschien laat,maar ze zullen ooit 
aangeboden worden
aan hun volk
om hun zoete,eeuwige essentie te schenken. … Doorgaan met het lezen van Gedicht – Poem – wandelen tussen gedichten

Gedicht…poëzie…

Wind van eenzaamheid Welke sluwe en vreemde wind van eenzaamheidwaait er zo wild door deze avond?Waarom komt hij ononderbroken galopperenden geselt hij zo woest de eenzame bladeren van het hart? En deze stralende en lieve volle maan,die haar goud overal verspreidt,waarom stuurt ze geen beetje licht naar alle zielendie alleen wandelen vannacht? En de nacht … Doorgaan met het lezen van Gedicht…poëzie…

Kracht van het gedicht

Deze seizoenen, deze landschappen zijn niets anders dan dragers van het Andere.Zijn gevoelens, halfgevoelens, al die meest geheime en diepste gemoedstoestanden van ons wezen niet op een merkwaardige manier verweven met een landschap, met een seizoen, met de kwaliteit van de lucht, met een ademhaling? (…) Net als de onstoffelijke regenboog strekt onze ziel zich … Doorgaan met het lezen van Kracht van het gedicht

A. Roland-Holst

Zwerversliefde Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -want, o mateloze verlatenheden,die over onze moegezworven ledenonder de sterre waaie' in de oude wind. O, laten wij maar zacht zijn, en maar niethet trotse hoge woord van liefde spreken,want hoeveel harten moesten daarom brekenonder de wind in hulpeloos verdriet. Wij zijn maar als de blaren in … Doorgaan met het lezen van A. Roland-Holst