Abraham Sutzkever (1)

lM BETTELSACK DES WINDES Ein barfüssiger Wandrer auf einem Felsim Abendgoldschüttelt den Staub der Welt von sich.Aus dem Waldfliegt ein Vogel aufund fängt das letzte Stückchen Sonne weg. Eine Weide am Fluss ist da auch. Ein Weg.Ein Feld.Eine wimmelnde Wiese.Geheime Schrittehungriger Wolken.Wo sind die Hände, die Wunder machen? Eine lebendige Fiedel ist da auch. Was … Doorgaan met het lezen van Abraham Sutzkever (1)

Valéry

WIE AM UFER DES MEERS . . .Wie am Ufer des MeersAn der trennenden Front,An der Grenze des PendelschlagsDie Zeit gewahrt und entzieht,Anstößt, ausbreitet,Auswirft und verschluckt,Ausliefert, beklagt,Anrührt, fällt, küsst und stöhntUnd wieder zur Masse,Wieder zur Mutter kehrt,Und immer neu sich besinnt!An der gepeitschten Front des MeersVerliere ich mich im Tal zwischen zwei WellenDiese Zeit, ach, … Doorgaan met het lezen van Valéry

Paul Valéry: Windstriche (6)

DAS WERK. UND SEINE DAUER Jeder große Mensch lebt von der Illusion, er könne der Zukunft etwas vorschreiben; das nennt man dauern.  Die Zeit aber ist widerspenstig – und wenn einer ihr zu widerstehen scheint, wenn ein Werk schwankt und dahintreibt, statt sogleich zu versinken, wird man immer entdecken, dass es sehr wenig jenem Werk … Doorgaan met het lezen van Paul Valéry: Windstriche (6)

Paul Valéry: Windstriche (5)

56x76 cm 2025 aug Das Falsche verleiht dem Wahren Leben und Farbe. Die Kinder und die kindlichen Völker sind es, die den Erwachsenen und den gealterten Völkern erzählen, was bezaubert und erregt.  Das Denken ist brutal, es kennt keine Schonungen, Was ist brutaler als ein Gedanke? Der Mensch schiesst einen Pfeil in die Zukunft, an … Doorgaan met het lezen van Paul Valéry: Windstriche (5)

Stefan Mallarmé

LE NÉNUPHAR BLANC     J'avais beaucoup ramé, d'un grand geste net et assoupi, les yeux au-dedans fixés sur l'entier oubli d'aller, comme le rire de l'heure coulait alentour.  Tant d'immobilité paressait que frôlé d'un bruit inerte où fila jusqu'à moitié la yole, je ne vérifiai l'arrêt qu'à l'étincellement stable d'initiales sur les avirons mis à nu, … Doorgaan met het lezen van Stefan Mallarmé

Lu Ji en Sun Chuo

LU JI (261-303) Ballade van de krijgsdienst  Hoe bitter lijdt een man op verre tochten!  Tot 's werelds uithoek prooi van wind en golven:  De piek van de Vijf Ketens zuidwaarts over,  De Grote Muur beschermend in het noorden.     Het diep ravijn is wijd en bodemloos  En dicht verheffen zich de steile bergen:  Hij … Doorgaan met het lezen van Lu Ji en Sun Chuo

J.A. dèr Mouw

In eigen zielegrondenheb ik de gang gevondendie naar het hart van God mij veilig bracht,en 'k droeg in vrome handen,om voor het laatst te branden,mijn liefdelicht door de onaardse nacht J.A. dèr Mouw Aan wereldoppervlak kleeft iemands blik,in beuzlige nieuwsgierigheid verloren;de wind van de eeuwigheid waait in zijn oren:hij hoort alleen ’t dichtbije golfgeklik. Het … Doorgaan met het lezen van J.A. dèr Mouw

Willem Jan Otten

Hoe wij in de handpalm neergeschreven zijn… Hoe wij in de handpalm neergeschreven zijn,ik heb het nog niet grondig onderzocht. Wel schat ik dat het om iets draadloos' gaat.Zodra het een van ons alhier te gortig wordt, bijvoorbeeld in de basiliek de diepdemente vrouwdie, met een tissue en een eeuwigheid te laat, geschilderd bloed poogt … Doorgaan met het lezen van Willem Jan Otten

Hölderlin wieder….

In lieblicher Bläue In lieblicher Bläue blühet mit dem metallenen Dache der Kirchthurm. Den umschwebet Geschrei der Schwalben, den umgiebt die rührendste Bläue. Die Sonne gehet hoch darüber und färbet das Blech, im Winde aber oben stille krähet die Fahne. Wenn einer unter der Glocke dann herabgeht, jene Treppen, ein stilles Leben ist es, weil, … Doorgaan met het lezen van Hölderlin wieder….

Viering: NIEMANDSLAND VAN STILTE

NIEMANDSLAND VAN STILTE OVER ZEVEN ZEEËN Over zeven zeeën van wachten, eb en vloed,komt uit de verre verten een woord ons tegemoet;een groet, met vreemde tekens geschreven in het zand,het wordt alleen gelezen door wachters op het strand. Over zeven zeeën van feiten uit de tijdwordt ons uit 't ver verleden een boodschap aangereikt;een taal … Doorgaan met het lezen van Viering: NIEMANDSLAND VAN STILTE

Roland Jooris

Minimal Vogel wipt.Tak kraakt.Lucht betrekt. Bijna nietsom naar te kijkenen juist datbekijk ik. Roland Jooris uit: Het museum van de zomer,Yang Poëzie Reeks, 1974 Beeld Hardheid glanstDonkerte verzet zichWeerschijn roept zwartop: de maan zoekteen rivier in de zwemmendenacht Het huis is vensterloosDe bewoners leven vanvergrendelingIn de bloemenzijn de kleurenvermengd en geslotenin hun kelken Ook de … Doorgaan met het lezen van Roland Jooris

Vasko Popa

https://gedel.nl/vertalingen/popa/ BRANDENDE HANDEN Twee brandende handen verdrinkenIn de diepten van het hemelgewelf Zij grijpen niet naar de sterDie rondom hen suistEn schittert en zich kruist Zij zeggen iets met hun vingersMaar wie kentDe tong van vingers in vlam Plechtig brengen zij hun palmen bijeenOm een dak te schetsen Verbeelden zij soms het oude huisDat zij … Doorgaan met het lezen van Vasko Popa

Het zelf is een verhaal

50x70 aug 2025 De taal maakt de mens tot mens. Er zijn veel soorten taal maar ik bedoel hier vooral de taal waarmee woorden, zinnen, verhalen worden gemaakt. De taal die men spreekt als spreektaal. Is de mens gevangene van de taal? Is de taal het traliewerk waarbinnen hij zijn mens-zijn ontplooid? Taal als communicatiemiddel, … Doorgaan met het lezen van Het zelf is een verhaal

Hilde Domin

Lyrik Das Nichtwort Ausgespanntzwischen Wort und Wort Hilde Domin Poëzie het nietwoord gespannentussen woord en woord Vertaling Kees Kok Notrufer In mir ist immerAbschied:Wie ein Ertrinkenderdessen Kleidervon Meerwasser schwer sindseine letzte Liebeeiner kleinen Wolke schenkt. In mir ist immerGlaube,als sei das goldene Seilwer es auch auswirftdem Notruferheiliggeschuldet. Help-roeper In mij is altijdafscheid:Als een drenkelingwiens klerenzwaar … Doorgaan met het lezen van Hilde Domin

Eugenio Montale

Dora Markus  We stonden waar de houten havenhoofdenvan Porto Corsini uitsteken in d'open zee,en een paar vissers, zich nauwlijks bewegend, hun nettenuitwierpen en binnenhaalden. Je hief je handen wees naar de andere oeverwaar onzichtbaar je vaderland lag.Dan volgden we 't kanaal door de moerassentot waar de dokken der stadglinsterden tussen 't roet en een vadsigelente … Doorgaan met het lezen van Eugenio Montale