Gedicht vom Tod
Nichts ist geschehn
tagelang sitze ich
vorm Papier aber
nichts geschieht
*
Ich bin wie ein Kind das mit
Trauer gefüttert wir
ich hebe meinen Arm
kann aber nichts schreiben
ich bin wie ein Vogel der seine
Artgenossen vergessen hat
öffne meinen Schnabel
kann aber nichts singel
*
So sonderbar das Gefühl, schamlos
an den Tod zu denken
wenn keiner den man kennt
gestorben ist
das macht: sooft man sich
im Spiegel sieht, blickt man
dem Tod in die Augen
ohne zu weinen
als wäre er eine klare
vollauf verständliche Antwort
aber auf Fragen die man
nicht stellen mag
*
Ich kann nichts schreiben
das Papier ist leer wie gestern
es wirkt so in sich gekehrt
weisslich und still
dieselbe weissliche Farbe
wie Schnee wenn er alt wird
und die Frostrinde birst
aber nichts hervorquillt
nichts keine Träne
kein Schneeglöckchen nichts
wie, wenn wir nicht
sterben müssten
wie, wenn wir immer hier auf der
Erde sein könnten
welcher irdische Zustand
müsste dann Tod genannt Werden
und welcher Tod Leben
wenn die Seele des Blinden
das Weiss der Augen herausge-
kehrt bat und sieht
*
Heut nacht hab ich geträumt
ich sei tot und käme mit meinem
Hund zusammen ins
Totenreich gelaufen
keiner war zu sehen
nur Steine und etwas Büsche
eine Landschaft von der die Reisenden
oft erzählt haben
wie gesagt war ich tot
doch so müde da8 ich bald
auf einem F eisen einschlief
und träumte ich stürbe wieder
ungern möchte ich hier im
Dunkel des Totenreichs sterben
lieber bei mir zu Hause
wo ich nicht tot war
auf dem Rückweg dann liess
ich mich auf dem Felsen nieder
tagelang sass ich und
schrieb so wie hier
all den Tod, durch den
ein gewöhnlicher Mensch
selber hindurch muss
im Lauf seines Lebens
als ich erwach te sah ich dass
nichts geschehn war
das Papier war leer
doch ich atmete ruhig
*
Einsam ist es an den Tod
im Dezember zu denken
das Leichentuch der Wolken
rings um das Haus
im Park das drohende
Licht unter den Bäumen
alle Arten von Toten
auf Wanderung in der Stadt
einer mit einem Fisch
den er wie ein Hilf-
loser betrauert
mit den Tränen der Fischer
einer mit dem in Not geratenen
Vogel den er an seinem
Herzen trägt
seinem abgestorbenen Herzen
einer mit einem Wort
das sein Ding verloren hat
die nachgelassenen Wörter
die ein Körper abschüttelt
der Körper dessen Blut von
seinem Gehirn wegläuft
der Körper dessen Herz
kalt wie ein Messer ist
eingesperrt
zwischen den Sternen
schreien wir aus dem
Innern des Sarges
*
die Wörter sterben
auf unsern Lippen
der Körper ist ein Tier
das sterben muss
in wilder Trauer
erinnre ich plötzlich
den Garten des Paradieses
die offenen Wunden der Gräber
die Giesskanne aus Zink
die Metallvase, den Rechen hinter dem Stein
und das Herbstrauschen von Staren
in Schauem durch die Luft
das Rauschen wo die Welt
der Toten und die der Nicht-Toten
im Trost des grossen
Trostlosen zusammentreffen
*
Schreib vom Tod
beschreib in einem Gedicht
was du beim Tod
empfindest
dem Tod gegenüber
bin ich wie ein Tier
und das Tier kann sterben
kann aber nichts schreiben
versuch ein Gedicht
vom Tod zu schreiben
hat der Tod einen Sinn
welchen
jetzt wo die Äpfel
so weit vom Baum der Er-
kenntnis fallen
dass sie nicht
aus Lust gegessen werden
und nicht aus Hunger
sondern aus müder Gier
ist der Tod allein
jetzt wo die Äpfel Modellen
von Äpfeln ähneln
ldealäpfeln
ohne einen Flecken
jetzt wo der Wurm in der Brust von andern
als den Kindern des Menschen
nagen darf
ist der Tod verdrängt
nimm den Tod an die Hand
gib ihm einen Apfel
geh zu seinem Grab hin
und beiss erst selber vom Apfel
tanz auf seinem Grab
lass die Weisheit walten
zehre von den Schichten aus Dunkel die
mit dem Sonnenlicht einhergehn
die Wörter sterben ja wie Fliegen
ihre Leichen überall weggefegt
von dem weissen Papier
gib dem Staub etwas Platz
das Neugeborene ist wie ein
überirdisches Geschöpf
das erst wenn es von Krankheiten
befallen wird einem
Menschenkind ähnelt
gib uns Platz dazu, eine
sterbliche Form von Un-
sterblichkeit zu lieben
wie die Tiefe das Wasser hochhebt
zu einer Quelle
hebt der Tod die Lebenden hoch
zum Trinken
Inger Christensen
Bron:
Christensen, Inger, Der Geheimniszustand und das “Gedicht vom Tod”. Essays. Aus dem Dänischen von Hanns Grössel, München 1999, (Carl Hanser Verlag)
Gedicht over de Dood
Niets is er gebeurd
dagenlang zit ik
voor het papier maar
er gebeurt niets
*
Ik ben als een kind dat met
verdriet gevoed wordt
ik hef mijn arm
maar kan niets schrijven
ik ben als een vogel die zijn
soortgenoten vergeten is
open mijn snavel
maar kan niets zingen
*
Zo vreemd is het gevoel, schaamteloos
aan de dood te denken
terwijl niemand die men kent
is overleden
het maakt dat: zo vaak je
in de spiegel kijkt, kijk je
de dood in de ogen
zonder te huilen
alsof hij een duidelijke
volkomen begrijpelijk antwoord is
maar op vragen die men
niet wil stellen
*
Ik kan niets schrijven
het papier is leeg zoals gisteren
het lijkt zo in zichzelf gekeerd
witachtig en stil
dezelfde witachtige kleur
zoals sneeuw als hij oud wordt
en de vorstrand breekt
maar er niets uitkomt
niets, geen traan
geen sneeuwklokje, niets
zoals, als we niet
zouden moeten sterven
zoals, als we altijd hier op de
aarde konden zijn
welke aardse toestand
zou dan dood genoemd worden
en welke dood leven
als de ziel van de blinde
het wit van de ogen eruit
gekeerd heeft en ziet
*
Vannacht heb ik gedroomd
dat ik dood was en met mijn
hond samen in het
dodenrijk kwam
niemand was te zien
alleen stenen en wat struiken
een landschap waar reizigers
vaak over vertelden
zoals gezegd, ik was dood
maar zo moe dat ik snel
op een rots in slaap viel
en droomde dat ik weer stierf
ongraag zou ik hier in het
donker van het dodenrijk sterven
liever bij mij thuis
waar ik niet dood was
op de terugweg liet
ik mezelf op de rots neer
dagenlang zat ik en
schreef zoals hier
al de dood, doorheen
een gewoon mens
zelf moet gaan
in de loop van zijn leven
toen ik wakker werd, zag ik dat
er niets gebeurd was
het papier was leeg
maar ik ademde rustig
*
Eenzaam is het om aan de dood
in december te denken
de lijkwade van de wolken
rondom het huis
in het park het dreigende
licht onder de bomen
alle soorten doden
op reis in de stad
een met een vis
die hij als een hulpe-
loze betreurt
met de tranen van de vissers
een met de in nood geraakte
vogel die hij aan zijn
hart draagt,
zijn afgestorven hart
een met een woord
dat zijn ding verloren heeft
de nagelaten woorden
die een lichaam afschudt
het lichaam waarvan het bloed van
zijn hersenen wegloopt
het lichaam waarvan het hart
koud als een mes is
vastgezet
tussen de sterren
schreeuwen we vanuit het
binnenste van de kist
*
de woorden sterven
op onze lippen
het lichaam is een dier
dat moet sterven
in wilde rouw
herinner ik me plotseling
de tuin van het paradijs
de open wonden van de graven
de gieter van zink
de metalen vaas, de hark achter de steen
en het herfstgeruis van spreeuwen
die schreeuwen door de lucht
het geruis waar de wereld
van de doden en die van de niet-doden
in de troost van het grote
troosteloze samenkomt
*
Schrijf over de dood
beschrijf in een gedicht
wat je bij de dood
voelt
ten opzichte van de dood
ben ik als een dier
en het dier kan sterven
kan echter niets schrijven
probeer een gedicht
over de dood te schrijven
heeft de dood een zin
welke
nu, waar de appels
zo ver van de boom van de
kennis vallen
dat ze niet
uit lust gegeten worden
en niet uit honger
maar uit moeizame hebzucht
is de dood alleen
nu, waar de appels modellen
van appels lijken,
ideale appels
zonder een vlek
nu, waar de worm in de borst van anderen
dan de kinderen van de mens
mag knagen
is de dood verdrongen
neem de dood bij de hand
geef hem een appel
ga naar zijn graf
en bijt eerst zelf van de appel
dans op zijn graf
laat de wijsheid heersen
put uit de lagen van donker die
met het zonlicht meegaan
de woorden sterven ja als vliegen
hun lijken overal weggeveegd
van het witte papier
geef het stof wat ruimte
de pasgeborene is als een
bovenaards wezen
dat pas als het door ziekten
geplaagd wordt, op een
mensenkind lijkt
geef ons plaats om een
sterfelijke vorm van on-
sterfelijkheid te beminnen
zoals de diepte het water omhoogheft
tot een bron
heft de dood de levenden omhoog
om te drinken
Inger Christensen
Vertaald uit de Duitse vertaling (niet de Deense oorspronkelijke tekst) – Gemaakt met Chat Unlimited & Ask Brutus AI (met enkelel kleine correcties)
mystiek & filosofie 