Karma
Op een groene lentenamiddag
lag ik onder een boom vol bloemen te slapen.
Een bloemblad dwarrelde neer en liefkoosde mij.
Een tweede bloemblad kwam neer
en streelde mijn wenkbrauwen en mijn lippen.
Een derde dwarrelde neer en reinigde mijn vingernagels.
In geen tijd ging het leven voorbij
en de boom met bloemen verwelkte en stierf.
Ik werd een vlinder en volgde helemaal alleen de weg der bloemen,
als in een droom, over de wazige landweg vliegend.
MOON DOK-SU, Korea (1928-2020)
Vertaling uit het Engels: Germain Droogenbroodt
uit “De tijd is een reiziger”
Moderne en klassieke Koreaanse poëzie
Selectie en herdichting Germain Droogenbroodt
POINT – Boekenplan 2021
https://booxstore.nl/product-categorie/fictieboeken-booxstore/point/
Ik beef als een blad
Het gebeurt heel vaak, elke dag
dat de nostalgie aanklopt op mijn ziel
en na een belletje van mijn mobiele telefoon
lijkt het dat jij tegen mij spreekt, mama:
“Kleed je goed mijn meisje, het is koud.
vermoei je niet te erg, zorg voor jezelf!”
Ik voel me beschermd, heb geen angst meer,
haar stem verandert me in een kind ….
Mijn moeder kan niet meer terugkeren
en ik ben zwak, alleen, ontbreek lucht,
ze kan mij niet meer strelen met haar blik,
haar liefde kan me niet langer redden.
Ze is weggegaan, ze is voor altijd weg,
niemand kan haar in mijn hart vervangen,
we kunnen samen geen vreugde beleven,
zelfs geen traandruppel meer delen.
Voortdurend ervaar ik dat vreemde gevoel,
ik beef als een blad en dan wacht ik,
bij ieder telefoongerinkel, mama,
jouw stem zou mij als een briesje strelen.
IRMA KURTI, ALBANIË-ITALIË
Vertaling Germain Droogenbroodt
Despoot
Hij vuurde een vuurpijl af
boven zijn paleis en beweerde
dat zijn slachtoffers een aanslag
op zijn leven hadden gepleegd
de vuurpijl verlichtte
van het onderdrukte volk
de ogen noch de geest
maar wie omhoog keek
werd nog meer verblind
dan ooit voorheen.
04.05.2023
Germain Droogenbroodt
*****
GIBRALTAR NIET GIBRALTAR
– naar een schilderij van Lo Ch’ing, “De postindustriële maatschappij is aangekomen”
Boven het bergpaviljoen,
waaronder ik me voorstel dat je slaapt,
staat de maansikkel op.
De zon werpt vermiljoen uit en
geen van ons beiden zou juist geweest zijn
stijgen of dalen te veronderstellen.
Hemelwaarts, eeuwig, die
twee bollen en het ware noorden. We
zien verkeerd wat onze geesten op hun kop zet.
Groen staat voor het leven, dus
waarnaar ik kijk en wat ik zie zijn gewoon
kromme stammen van pijnbomen.
Je bent een stuk land, witte lucht,
het blauwe meer dat hoogbouw weerspiegelt
waarin wij, ongescheiden, ooit leefden.
Zal ik de berg beklimmen,
onder de zon stappen, of uitglijden
in het water om je terug te lokken?
Het meer weerspiegelt een ding
wiens volmacht meer betekenis heeft
dan het ding zelf. Wie ben ik nu?
JANÉE J. BAUGHER (USA)
Vertaling Germain Droogenbroodt
***
Mari nostru
Nu mari c’è mmiscatu
ccu li iorna di la me vita,
unni criscìu
unni nzunnai carusa,
unni aspettu ca l’impitu ri l’unna
sciogghi i ruppa a la varca ro distinu
e celi ‘mmensi viriri
e acqui ‘mmensi
e nettu l’ariu,
vrisca ri meli biunnu
unni arristora l’arma…
Isula sdirrilitta,
mala assurtata,
mala cuvirnata, cà
ri luci mbriaca
è già siccagna,
ri la mafia arrubbata,
ri lu Statu scurdata,
li poja scurciati ri palazzi,
i ciumi
sterru e lurdumi
Maria Zaagrella
Mare nostro
Un mare c’è impastato
con i giorni della mia vita,
dove sono cresciuta,
dove ho sognato ragazza,
dove aspetto che l’impeto dell’onda
sciolga i nodi alla barca del destino
e un cielo immenso vedere
e acque immense
e chiara l’aria,
arnia di miele biondo
dove ristori l’anima…
Isola derelitta,
sfortunata e
mal governata ché
di luce ubriaca/ è già riarsa
dalla mafia derubata,
dallo Stato scordata,
i poggi scuoiati dai palazzi,
i fiumi/ sterro e lerciume
Maria Zaagrella
(also this translation)
Our Sea
The days of my life
are kneaded with this sea
where I grew up
and dreamed as a girl,
where I await that the energy of the wave
unties the knots of the boat of destiny
so as immense skies
and immense waters
and clear air become visible,
a golden honeycomb
that restores our souls…
Derelict island,
unlucky island,
poorly governed
that, drunken with light,
has already dried up,
defrauded by the mafia,
forsaken by the State,
the knolls razed down by buildings,
its rivers
full of debris and garbage.
Maria Zaagrella
translation: Gaetano Cipolla
*****
TECHNOLOGISCHE VOORUITGANG
Als de technologie alle macht overneemt
en de menselijke relaties
niet meer vergemakkelijkt
maar ze vervangt.
Als we niet meer met elkaar praten
behalve via mobiele telefoon of computer
en elke menselijke intimiteit
bijkomstig wordt.
Als kinderen niet meer samen spelen,
maar ieder apart in zijn eigen elektronische wereld,
en een moeder haar borst niet geeft
tenzij haar blik gericht is op het mobiele scherm.
En als we de mogelijkheid
om het menselijk ras in stand te houden,
alleen nog maar zien
door in-vitrofertilisatie,
dan zijn we verloren.
THÓR STEFÁNSSON, IJsland
Vertaling van Germain Droogenbroodt in samenwerking met de auteur
uit: „Réflexions“, Editions du Cygne, 2023
********
MAN
De man is gekwetst als een vrouw tegen hem zegt: “Je bent een niets.”
Hij kan een mes grijpen en zijn schaduw neersteken,
hij kan de ventilator van het plafond halen en ermee vliegen,
maar hij weet dat de vrouw altijd de waarheid spreekt
en dat de man inderdaad niets is
gewoon stof dat zich in haar baarmoeder verzamelde
en tevoorschijn kwam,
slechts een rots, die een zachte hand nodig heeft
om te worden verzacht.
En de man is ook… een permanente wanorde,
een angst, die door het uitgestrekte universum zwerft
op zoek naar twee borsten.
En de man, zelfs als hij machtig wordt,
is een slaaf van het parfum,
een gevangene van het fantoom van de vrouw
dat vrij ronddwaalt
in zweverige fantasieën.
ADEL KHOZAM, Dubai – UAE
vertaling uit het Engels door Germain Droogenbroodt
*****
DE FRAGIELE LICHTHEID VAN DE KALENDER
Als ik moet kiezen tussen Eeuwigheid en Jou,
zal ik geen seconde aarzelen over mijn antwoord.
Ik zal de weg kiezen die jouw voetstappen tekenen
in het zand van het strand dat van ons is
en met die wind die je gezicht streelt
en jouw oneerlijke glimlach bedwelmt.
Als ik moet kiezen, je weet het goed,
blijf ik achter met de opstandige lippen
die je lichaam voor een ogenblik beroeren
en zich overgeven aan het vluchtig genot
van de stenen die door het water worden gestraft.
Als ik moet kiezen
blijf ik achter met het trillen van je huid,
als de zon ondergaat
en de nacht het geweten teniet doet
op de vermoeide borstwering van deze nieuwe maan.
Als ik moet kiezen, is er geen enkele twijfel,
blijf ik bij jouw dagen die niet verloochenen
de fragiele lichtheid van de kalender.
Ramón Martínez López, España (1975)
Vertaling: Germain Droogenbroodt
de ”Manual de supervivencia”, Ediciones Valparaíso, Granada
***
FRÁGIL LEVEDAD DE CALENDARIO
Si tengo que elegir entre la Eternidad y Tú,
no dudaré un segundo en la respuesta.
Me quedo con la trayectoria que dibujan tus pisadas
sobre las arenas de aquella playa nuestra
y con aquel viento que acaricia tu rostro
y adormece tu sonrisa deshonesta.
Si tengo que elegir, tú bien lo sabes,
me quedo con los labios insurgentes
que rozan tu cuerpo un instante
y se abandonan al goce pasajero
de las piedras castigadas por el agua.
Si tengo que elegir,
me quedo con el temblor de tu piel,
mientras atardecemos
y la noche aniquila las conciencias
sobre el pretil cansado de esta luna nueva.
Si tengo que elegir, no hay duda alguna,
me quedo con tus días que no niegan
su frágil levedad de calendario.
RAMÓN MARTÍNEZ LÓPEZ, España (1975)
de” Manual de supervivencia”, Ediciones Valparaíso, Granada
****
MET DE OGEN VAN EEN KIND
Ik wil de wereld zien met de ogen van een kind,
amandelvormig, helder, zuiver en onschuldig:
een weiland waar mensen, bloemen en de glimlach gedijen,
waar de honger, de armoede en het kwaad afwezig zijn.
Ik wil de wereld zien met de ogen van een kind,
mij gestreeld voelen door de betovering der dromen,
met behulp van een ladder de sterren vervoegen
om met mijn arm de einders aan te kunnen raken.
Nee, ik wil de wereld niet met mijn ogen zien,
ach, zij hebben te veel gezien, ze voelen zich
ondergedompeld in tranen die nooit opdrogen
en achter een waas het universum aanschouwen.
Irma Kurti
vertaling: Germain Droogenbroodt
*****
LOBOTOMIE
Ontbos het oerwoud niet
zonder eerst
één voor één
onze
zenuwcellen
te hebben weggesneden.
Welk zaad, welk bos
zou nog kunnen ontkiemen
in dat ontwrichte braakland
dat ooit een brein was?
RAFAEL CARCELÉN (SPANJE)
Vertaling Germain Droogenbroodt
*****
POËZIE ZONDER GRENZEN
En als het gedicht alle grenzen doorbreekt
En het gedicht geen muur laat rechtstaan
Wat zou er in de hele wereld gebeuren
Als de poëzie de straat zou opgaan
En we allemaal gingen wandelen
Onszelf kennend zoals we werkelijk zijn:
Slechts een gedicht zonder grenzen.
LUIS CRUZ-VILLALOBOS (Chile)
Vertaling Germain Droogenbroodt
********
IN DE REGENACHTIGE STAD
Ik keer terug naar mijn geboortestad
het er is luidruchtig en druk nu
het hindert beweging
Het regent hard, bijna elke middag
alsof het de beplanting
in de botanische tuin bevloeit
die een verscheidenheid van de flora heeft
Het doet me denken aan mijn tienerjaren
toen ik daar rondhing met mijn vriend
Je ligt er nu zwak
en krachteloos
ik kom naar je toe
in de hoop je vrolijk en gelukkig te vinden.
LILY MULTATULIANA (Indonesië)
Bogor, Indonesië 2023
Vertaling Germain Droogenbroodt
*******
Stufen
Wie jede Blüte welkt und jede Jugend
Dem Alter weicht, blüht jede Lebensstufe,
Blüht jede Weisheit auch und jede Tugend
Zu ihrer Zeit und darf nicht ewig dauern.
Es muß das Herz bei jedem Lebensrufe
Bereit zum Abschied sein und Neubeginne,
Um sich in Tapferkeit und ohne Trauern
In andre, neue Bindungen zu geben.
Und jedem Anfang wohnt ein Zauber inne,
Der uns beschützt und der uns hilft, zu leben.
Wir sollen heiter Raum um Raum durchschreiten,
An keinem wie an einer Heimat hängen,
Der Weltgeist will nicht fesseln uns und engen,
Er will uns Stuf´ um Stufe heben, weiten.
Kaum sind wir heimisch einem Lebenskreise
Und traulich eingewohnt, so droht Erschlaffen;
Nur wer bereit zu Aufbruch ist und Reise,
Mag lähmender Gewöhnung sich entraffen.
Es wird vielleicht auch noch die Todesstunde
Uns neuen Räumen jung entgegen senden,
Des Lebens Ruf an uns wird niemals enden,
Wohlan denn, Herz, nimm Abschied und gesunde!
Herman Hesse
*******
Mittag im September
Es hält der blaue Tag
Für eine Stunde auf der Höhe Rast.
Sein Licht hält jedes Ding umfaßt,
Wie man’s in Träumen sehen mag:
Daß schattenlos die Welt,
In Blau und Gold gewiegt,
In lauter Duft und reifem Frieden liegt.
Wenn auf dies Bild ein Schatten fällt! –
Kaum hast du es gedacht,
So ist die goldene Stunde
Aus ihrem leichten Traum erwacht,
Und bleicher wird, indes sie stiller lacht,
Und kühler wird die Sonne in der Runde.
Herman Hesse
******
Im Nebel
Seltsam, im Nebel zu wandern!
Einsam ist jeder Busch und Stein,
Kein Baum sieht den andern,
Jeder ist allein.
Voll von Freunden war mir die Welt,
Als noch mein Leben licht war;
Nun, da der Nebel fällt,
Ist keiner mehr sichtbar.
Wahrlich, keiner ist weise,
Der nicht das Dunkel kennt,
Das unentrinnbar und leise
Von allen ihn trennt.
Seltsam, im Nebel zu wandern!
Leben ist Einsamsein.
Kein Mensch kennt den andern,
Jeder ist allein.
Herman Hesse
*******
In Sand geschrieben
Daß das Schöne und Berückende
Nur ein Hauch und Schauer sei,
Daß das Köstliche, Entzückende,
Holde ohne Dauer sei:
Wolke, Blume, Seifenblase,
Feuerwerk und Kinderlachen,
Frauenblick im Spiegelglase
Und viel andre wunderbare Sachen,
Daß sie, kaum entdeckt, vergehen,
Nur von Augenblickes Dauer,
Nur ein Duft und Windeswehen,
Ach, wir wissen es mit Trauer.
Und das Dauerhafte, Starre
Ist uns nicht so innig teuer:
Edelstein mit kühlem Feuer,
Glänzendschwere Goldesbarre;
Selbst die Sterne, nicht zu zählen,
Bleiben fern und fremd, sie gleichen
Uns Vergänglichen nicht, erreichen
Nicht das Innerste der Seelen.
Nein, es scheint das innigst Schöne,
Liebenswerte dem Verderben
Zugeneigt, stets nah am Sterben,
Und das Köstlichste: die Töne
Der Musik, die im Entstehen
Schon enteilen, schon vergehen,
Sind nur Wehen, Strömen, Jagen
Und umweht von leiser Trauer,
Denn auch nicht auf Herzschlags Dauer
Lassen sie sich halten, bannen;
Ton um Ton, kaum angeschlagen,
Schwindet schon und rinnt von dannen.
So ist unser Herz dem Flüchtigen,
Ist dem Fließenden, dem Leben
Treu und brüderlich ergeben,
Nicht dem Festen, Dauertüchtigen.
Bald ermüdet uns das Bleibende,
Fels und Sternwelt und Juwelen,
Uns in ewigem Wandel treibende
Wind- und Seifenblasenseelen,
Zeitvermählte, Dauerlose,
Denen Tau am Blatt der Rose,
Denen eines Vogels Werben,
Eines Wolkenspieles Sterben,
Schneegeflimmer, Regenbogen,
Falter, schon hinweggeflogen,
Denen eines Lachens Läuten,
Das uns im Vorübergehen
Kaum gestreift, ein Fest bedeuten
Oder wehtun kann. Wir lieben,
Was uns gleich ist, und verstehen,
Was der Wind in Sand geschrieben.
Herman Hesse
*******
L’obscè
Le regard fixe dans une solitude d’encre
Paul Éluard
Unes llàgrimes de cera roent
cauen damunt dels fulls del periòdic
que he estès a terra, just on un soldat
custodia, quiet com un molló,
un grapat de cadàvers. I l’espàtula
es paralitza enlaire. No pels morts,
obscurs i bells, ni pel posat de plom
que el dur mester de guerra sol·licita,
sinó per la delectança, allà a sota
dels meus genolls, amb què el milicià
mira la càmera, l’obscenitat
amb què ignora la mort dels altres homes.
Amb un rampell de fúria, l’agafe
en un manyoc, el diari, i l’enfonse
en el veixell escaldat de la cera.
I així, per un atzar desventurat,
l’acte quotidià de depilar-me
es converteix en ofensiva bèl·lica
de conseqüències imprevisibles.
Maria Josep Escrivà
Aus: Flors a casa
Barcelona: Edicions 62, 2007
Audioproduktion: Institut Ramon Llull
https://www.lyrikline.org/de/uebersetzungen/details/21979/15989
***
Obscene
Le regard fixe dans une solitude d’encre
Paul Éluard
Tears of molten wax
fall onto the pages of the newspaper
that I left sprawled open on the ground,
just where a soldier stands guard, as still as death,
over a pile of cadavers. The shovel freezes
in mid-air. Not for the dead,
obscure and good, nor for the leaden mien
the stoic warmonger beseeches,
but rather out of delight, there below
my knees, with which the militiaman
looks at the camera, the obscenity
with which he ignores the other men’s deaths.
***
In a blaze of fury, I scrunched it up
into a ball, the paper, I sunk it in
a ship scolded in hot wax.
And so, by sheer coincidence,
the mundane act of body-waxing
becomes a bellicose offensive
of unforeseen consequences.
Maria Josep Escrivà
Translated by Jacob Rhodes
*****
Tien gedichten van de eenzaamheid IX – Na deze nacht, mijn ongeloof, het kraken
Na deze nacht, mijn ongeloof, het kraken
Van dit voortdurend stilzwijgen, dit verbreken
Dit vereren. Deze allerlaatste poging bedwongen
Door geen woord, geen testament tegen de tijd.
In deze kamer verdroeg ik de waarschijnlijkheid,
Diegenen die alles schonden en vierend en voelend
Hun willekeur behielden tegen regel en recht.
Maar ik ben ik, en geen ander zal ik zijn
Tussen de woekerende wortels, de stralen en de waan.
Ik hoorde het kloppen van vluchtige vleugels
Over de begroeide beelden waartussen wij ontbraken,
En terwijl de regen ratelde en mijn taal je liefhad
Maakte ik me de afkeer, mijn afstand afhandig
En steeds bedwelmd, gaven geen wolken mij de aarde
En jouw leugens mij niet eens de moed van de lafaard.
Maar soms doet het glanzen van de appels pijn.
In het donker onttrokken de treden mij trapsgewijs
Aan een sterven dat mijn leven werd. Bevuild
En bekleefd met het schuim van de treurige tinten
Waarin ik ontwaakte, vulde mijn adem vreemde holten
En verzandde na de tochten die ik ondernam, na het vinden.
Ik, die als enige overlevende de vertwijfeling voelde
Die lag opgebaard, dwars door mijn voorbije dagen,
Ik ga weerloos aan dit vijfde seizoen te buiten
Want doodgaan wordt voor mij een doofheid die duurt.
Hugues-c-Pernath
********
Tien gedichten van de eenzaamheid III – In mijn vreemd verdriet vermoed ik het verstijven
In mijn vreemd verdriet vermoed ik het verstijven
Van vele levens, soms de vunsheid van de bron
De lelie of het belommerd lover.
Soms vermoed ik het trillen van jouw handen
Die zich nooit zullen herhalen in de looplijn
Van de besmettelijke beproeving.
Omdat ik besef hoe ik slapeloos, mezelve vermink
Tot nutteloos zintuig, terwijl mijn weefsels versterven
In het klamme koudvuur van iedere nieuwe nacht.
En naar mijn beeld beweeg ik, naamloos
Angstiger dan voorheen, en ruil mijn galg in
Tegen de ratelende regens van het ritueel
Dat nakomelingen en vee zal slachten, gereinigd
Op de oude weg van de nieuwgebouwde staat.
Tot alles zal verloren gaan en roemloos stranden
In een duisternis waarin geen zon ooit zaden kiemt.
Als naar waarheid. Als naar leugen.
Sprekende: één taal, eenzelfde woord van onrust
In de branding verheven boven alle banden.
Ik voel de afwezigheid als een moeilijke openbaring,
Als scherven van relikwieën, van werelden, onwaarachtig
En buiten de tijd. Zo werd ik een getuige
Tegen diegene die de tolk was van mijn tederheid.
Geen slaap zal ons nog ooit verenigen, geen ontwaken
Ons bevrijden. Want mijn schaduw zal een schaduw zijn.
Hugues-c-Pernath
*******
El ruiseñor sobre la piedra
Lirio sereno en piedra erguido
Junto al huerto monástico pareces.
Ruiseñor claro entre los pinos
Que un canto silencioso levantara.
O fruto de granada, recio afuera,
Mas propicio y jugoso en lo escondido.
Así, Escorial, te mira mi recuerdo.
Si hacia los cielos anchos te alzas duro,
Sobre el agua serena del estanque
Hecho gracia sonríes. Y las nubes
Coronan tus designios inmortales.
***
Recuerdo bien el sur donde el olivo crece
Junto al mar claro y el cortijo blanco,
Mas hoy va mi recuerdo más arriba, a la sierra
Gris bajo el cielo azul, cubierta de pinares,
Y allí encuentra regazo, alma con alma.
Mucho enseña el destierro de nuestra propia tierra.
¿Qué saben de ella quienes la gobiernan?
¿Quienes obtienen de ella
Fácil vivir con un social renombre?
De ella también somos los hijos
Oscuros. Como el mar, no mira
Que aguas son las que van perdidas a sus aguas,
Y el cuerpo, que es de tierra, clama por su tierra.
***
Porque me he perdido
En el tiempo lo mismo que en la vida,
Sin cosa propia, fe ni gloria,
Entre gentes ajenas
Y sobre ajeno suelo
Cuyo polvo no es el de mi cuerpo;
No con el pensamiento vuelto a lo pasado,
Ni con la fiebre ilusa del futuro,
Sino con el sosiego casi triste
De quien mira a lo lejos, de camino,
Las tapias que de niño le guardaran
Dorarse al sol caído de la tarde,
A ti, Escorial, me vuelvo.
***
Hay quienes aman los cuerpos
Y aquellos que las almas aman.
Hay también los enamorados de las sombras
Como poder y gloria. O quienes aman
Sólo a sí mismos. Yo también he amado
En otro tiempo alguna de esas cosas,
Mas después me sentí a solas con mi tierra,
Y la amé, porque algo debe amarse
Mientras dura la vida. Pero en la vida todo
Huye cuando el amor quiere fijarlo.
Así también mi tierra la he perdido,
Y si hoy hablo de ti es buscando recuerdos
En el trágico ocio del poeta.
***
Tus muros no los veo
Con estos ojos míos,
Ni mis manos los tocan.
Están aquí, dentro de mí, tan claros,
Que con su luz borran la sombra
Nórdica donde estoy, y me devuelven
A la sierra granítica en que sueñas
Inmóvil, por la verde foscura de los montes
Brillando al sol como un acero limpio,
Desnudo y puro como carne efímera,
Pero tu entraña es dura, hermana de los dioses.
***
Eres alegre, con gozo mesurado
Hecho de impulse y de recogimiento,
Que no comprende el hombre si no ha sido
Hermano de tus nubes y tus piedras.
Vivo estas como el aire
Abierto de montaña,
Como el verdor desnudo
De solitarias cimas,
Como los hombres vivos
Que te hicieron un día,
Alzando en ti la imagen
De la alegría humana,
Dura porque no pase,
Muda porque es un sueño.
***
Agua esculpida eres,
Música helada en piedra.
La roca te levanta
Como un ave en los aires;
Piedra, columna, ala
Erguida al sol, cantando
Las palabras de un himno,
El himno de los hombres
Que no supieron cosas útiles
Y despreciaron cosas prácticas.
¿Qué es lo útil, lo práctico,
Sino la vieja añagaza diabólica
De esclavizar al hombre
Al infierno en el mundo?
***
Tú, hermosa imagen nuestra.
Eres inútil como el lirio.
Pero ¿cuáles ojos humanos
Sabrían prescindir de una flor viva?
Junto a una sola hoja de hierba,
¿Qué vale el horrible mundo práctico
Y útil, pesadilla del norte,
Vómito de la niebla y el fastidio ?
Lo hermoso es lo que pasa
Negándose a servir. Lo hermoso, lo que amamos,
Tú sabes que un sueño y que por eso
Es más hermoso aún para nosotros.
***
Tú conoces las horas
Largas del ocio dulce,
Pasadas en vivir de cara al cielo
Cantando el mundo bello, obra divina.
Con voz que nadie oye
Ni busca aplauso humano,
Como el ruiseñor canta
En la noche de estío,
Porque su sino quiere
Que cante, porque su amor le impulsa.
Y en la gloria nocturna
Divinamente solo
Sube su canto puro a las estrellas.
***
Así te canto ahora, porque eres
Alegre, con trágica alegría
Titánica de piedras que enlaza la armonía,
Al coro de montañas sujetándola.
Porque eres la vida misma
Nuestra, mas no perecedera
Sino eterna, con sus tercos anhelos
Conseguidos par siempre y nuevos siempre
Bajo una luz sin sombras.
Y si tu imagen tiembla en las aguas tendidas,
Es tan sólo una imagen;
Y si el tiempo nos lleva, ahogando tanto afán insatisfecho,
Es sólo como un sueño;
Que ha de vivir tu voluntad de piedra,
Ha de vivir, y nosotros contigo.
Luis Cernuda
******
Die Nachtigall auf dem Stein
Eine lichte Lilie, die im Stein aufragt
beim Klostergarten, so erscheinst du.
Eine helle Nachtigall dort zwischen Pinien,
die ihr stummes Lied anstimmt.
Wie die Frucht von dem Granatbaum, außen rauh,
doch angenehm und saftig im Verborgenen.
So, Escorial, so sieht dich mein Erinnern.
Reckst du dich auch hart zum weiten Himmel,
auf dem lichten Wasser des Teiches
lächelst du, Anmut geworden. Die Wolken
krönen deine unsterbliche Ziele.
***
Gut erinnere ich mich des Südens, wo Oliven wachsen,
am klaren Meer und bei dem weißen Bauernhaus,
doch mein Erinnern steigt noch hoher heute, in die Berge,
grau unter blauem Himmel, voll van Pinienwäldern,
und findet Obhut dort, und Seele findet sich zu Seele.
Viel lehrt die Verbannung über das eigene Land.
Was wissen die von ihm, die es regieren?
Die sich von ihm versorgen lassen
mit bequemem Leben und hohem Ansehen?
Seine Kinder sind auch wir,
die dunklen Kinder. Wie das Meer schaut es nicht,
welche Wasser sich in den seinen verlieren,
und der Körper, aus Erde geschaffen, ruft nach Heimaterde.
***
Denn ich ging verloren
in der Zeit wie auch im Leben,
ohne Habe, Glauben oder Ruhm,
zwischen fremden Menschen
und auf fremdem Boden,
van andrem Staub als der von meinem Körper;
nicht mit Gedanken in der Vergangenheit,
nicht mit dem träumenden Fieber der Zukunft,
sondern mit der fast traurigen Ruhe
dessen, der in der Ferne auf dem Weg
die Lehmmauern, die ihn als Kind behüteten,
sich golden färben sieht in tiefer Abendsonne,
so wende ich mich nun zu dir, Escorial.
***
Die Körper lieben manche,
und manche lieben die Seelen.
Manche verlieben sich auch in Schatten
wie Macht oder Ruhm. Und andre lieben
nur sich selbst. Auch ich liebte einst,
in früherer Zeit dergleichen Dinge,
doch dann war ich allein mit meinem Land
und liebte es, denn etwas muss man lieben,
solang das Leben währt. Jedoch im Leben
flieht alles, will die Liebe es halten.
So verlor ich auch mein Land
und spreche heute von dir mit suchendem Erinnern
in der tragischen Muße des Dichters.
***
Deine Mauern kann ich nicht
mit meinen Augen sehen
noch mit den Händen berühren.
Sie sind hier, in meinem Innern, so hell,
daß ihr Licht das nordische Dunkel
um mich vertreibt, und sie versetzen mich zurück
zu den Granitgebirgen, wo du träumst,
reglos im dichten Dunkelgrün der Berge,
in der Sonne glänzend wie ein makelloses Schwert,
nackt und rein wie das vergängliche Fleisch,
doch dein Inneres ist hart, du Schwester der Götter
***
Fröhlich bist du, voll gemessener Lust,
entstanden aus Drang und Sammlung,
die der Mensch nicht versteht, der nicht
Bruder deiner Wolken war und deiner Steine.
Lebendig bist du wie die freie
Luft der Berge,
wie das nackte Grün
einsamer Gipfel,
wie die lebendigen Menschen,
die dich errichteten eines Tages,
und sie schufen in dir ein Bild
der menschlichen Freude,
stark, damit es nicht vergehe,
stumm, denn es ist ein Traum.
***
Gehauenes Wasser bist du,
in Stein gefrorene Musik.
Der Felsen hebt dich
Wie einen Vogel in die Lüfte;
Stein, Säule, Flügel
zur Sonne gereckt, sie singen
die Worte eines Lobgesangs,
des Lobgesangs der Menschen,
die nichts wussten vorn Nützlichen,
voll Verachtung für das Praktische.
Was ist das Nützliche, das Praktische,
wenn nicht die alte, teuflische Lockung,
den Menschen zu versklaven
in der Hölle der Welt?
***
Du, dies schone Bild von uns.
Du bist unnütz wie die Lilie.
Doch welch menschliches Auge
könnte die lebendige Blume entbehren ?
Neben einem einzigen grünen Blatt,
was ist sie wert, die schreckliche Welt, praktisch
und nützlich, der Albtraum des Nordens,
Auswurf von Nebel und Überdruss ?
Das Schone ist, was vorübergeht
und sich weigert, zu dienen. Das Schöne, das wir lieben,
du weißt, es ist ein Traum und deshalb
um so schöner noch für uns.
***
Du kennst die Stunden,
lang von süßer Muße,
die man zum Himmel blickend lebt,
die schöne Welt besingt, das Gotteswerk,
mit einer Stimme, die niemand hört,
die menschlichen Beifall nicht sucht,
so wie die Nachtigall singt
in der Sommernacht,
weil es ihr Schicksal will,
daß sie singt, weil ihre Liebe sie drängt.
Und in nächtlicher Herrlichkeit
steigt so göttlich einsam
ihr reiner Gesang auf zu den Sternen.
***
So besinge ich dich nun, denn du bist
fröhlich, von der tragischen Freude
eines Titanen aus Stein, der die Harmonie
an den Chor der Berge bindet und sie hält.
Denn du bist unser Leben
selbst, doch nicht vergänglich,
sondern ewig, mit trotzendem Sehnen,
für immer gestillt und immer neu entfacht
unter dem Licht ohne Schatten.
Und erzittert dein Bild im hingestreckten Wasser,
ist es nur ein Bild;
und trägt die Zeit uns fort und erstickt all den unerfüllten Drang,
ist es nur wie ein Traum;
was er zu leben hat, dein steinerner Wille,
wird er leben, und wir mit dir.
Luis Cernuda
vertaling: Susanne Lange
***
bron:
Cernuda, Luis, Wirklichkeit und Verlangen. Gedichte. Zweisprachige Ausgabe. Ausgewählt, aus dem Spanischen übersetzt und mit einem Nachwort versehen von Susanne Lange, Frankfurt am Main 2022, (Suhrkamp)
******
mystiek & filosofie 