Poëzie van Luis Cruz -Villalobos (2)
8
Haré otra confesión de oficio
Soy ya por más de 16 años
Psicólogo clínico de profesión
Es una hermosa y sacrosanta labor
Que duele
Uno es testigo de cómo la vida definitivamente se
transforma en derrumbe
Uno llega a conocer las mil y una teoría del desastre
Del así∽no∽se∽hace
Del siempre∽me∽lo∽advirtió∽mi∽mamá
Del sólo∽quiero∽morir
Del no∽entiendo∽nada∽de∽lo∽que∽me∽pasa
En fin
Debo confesar que me canso
Que a veces necesito pararme frente a un gran jazmín
florecido
Y respirar muy
Pero muy hondo
Rasta marearme de su aroma a paraiso.
Luis Cruz-Villalobos, Theory of Unhappiness, p. 92
8
I’ll make another confession of trade
I am already for more than 16 years
A clinical psychologist by profession
lt is a beautiful and sacrosanct work
That hurts
One is to witness how ille definitely transforms itself
into destruction
One comes to know the thousand and one theories
Of disaster
Of the so∽do∽not∽do∽it
Of the always∽warned∽by∽my∽mom
Of the I∽only∽want∽to∽die
Of the l∽don’t∽understand∽what∽happens
One right af ter the other
I must confess that I get tired
That sometimes l need to stand in front of a great
blooming jasmine
And breathe deeply
But very deeply
Until l get dizzy from its aroma to paradise.
Translated by Cody Stevens, p.26
12
Son acaso los vampiros felices?
Díganme!
Aqui y ahora
Son acaso felices?
Les sirve de algo su vida eterna?
Su fuerza sobrenatural?
Sus vestidos barrocos?
Sus peinados a la gomina?
Su piel pulcramente caucásica?
Díganme
Les sirven de algo sus millones de dólares y euros?
Su sabiduría de diablos que saben más por diablos que
por viejos?
De qué les aprovecha su alto estilo?
Su pulcra galantería?
Sus fiestas elegantemente nocturnas?
Sus vínculos oficiales y sus títulos nobiliarios?
No tienen acaso una vida de porquería?
No tienen acaso una fábrica de heces en el pecho?
No tienen acaso un anhelo enorme y abismal de
desaparecer para siempre jamás?
Luis Cruz-Villalobos, Theory of Unhappiness, p. 96
12
Are vampires happy?
Tell me
Here and now
Perhaps they are happy?
Does their eternal life have a purpose?
Their supernatural power?
Their baroque clothing?
Their slicked back hairstyles?
Their pure white skin?
Tell me
Are their millions of dollars and euros of any use to
them?
Of what use to them is their wisdom that has more for
devils than for old men?
What is the purpose of their high fashion?
Their neat gallantry?
Their elegant nightly fetes?
Their official vows and nobiliary titles?
Don’t you think they have a crappy life?
Do they have anything in the center of their chests?
Do they not have a profound and abysmal longing to
disappear forever?
Translated by Cody Stevens, p. 30
I
Bueno
Les cuento
Fui a comer
Calenté una pizza preparada y la comí junto a mi mujer
que estaba viendo un documental sobre la 2aGM
Datos nefastos que arruinan la cena más suculenta
cayeron sobre mi sien y mis ojos
40 millones de muertos
Y eso no fue todo
El tiempo de postguerra fue también un infierno
El Quijote perdió su tiempo con molinos indefensos que
sólo pretendían hacer su trabajo humilde y
llanamente
La infelicidad contagiosa y masiva camina por otros
rumbos y sabe de juegos peligrosos y perversos que
inundan las calles y las casas y las vidas
40 millones!
Y el documental incluía filmaciones de la época
Era todo un realityshow de la muerte!
40 millones
A ver quién me puede explicar
Qué significa esa cifra
Qué significa
Qué!
Luis Cruz-Villalobos, Theory of Unhappiness, p. 101 ev
1
Let me teil you something
I wanted to eat
I heated up a frozen pizza and I was eating it while my
wife was watching a documentary about World
War II
Terrible facts that can ruin even the most delicious
dinners that made my temples and eyes throb
40 million dead
And if that wasn’t enough
The period af ter the war was also like hell
Don Quixote wasted his time with helpless windmills
that only intended to do their humble and plain
work
Contagious and massive unhappiness walks in many
directions and knows about dangerous and
perverse games that flood the streets, houses, and
lives
40 million!
And the documentary included footage
It was alla reality show of death!
40million
Who can explain that to me
What this number means
What does it mean?
What!
Translated by Cody Stevens, p. 55 ev
5
Por otra parte
El mal invisible es estrictamente uno que podríamos
dividir pedagógicamente en tres dimensiones del
mismo pastel
Como bien logró descifrar el brillante P. Tillich
El mal como la torpe entronación de lo preliminar o lo
espúreo o lo malvado coma la preocupación
fundamental de la existencia
La centripités desde ese nuncleo torcido de todo hacia
la mismísima mismidad hambrienta y miserable
Y la macra idiotez de sentirse el centra del cosmos
y superior a toda la inmensidad de la que se forma
parte aunque sólo se es un ridículo
punto en un punto en punto en un
punto en un punto que es
nuestro marginal sistema local de galaxias.
Luis Cruz-Villalobos, Theory of Unhappiness, p. 41
5
On the other hand
Invisible evil is strictly one that we could divide
pedagogically into three dimensions of the same
cake
Like well deciphered by the brilliant P. Tillich
Evil as the clumsy entropy of the preliminary or the
spree of the evil as the fundamental concern of
existence
The centricities from that twisted nucleus of everything
toward the very same hungry and miserable
sameness
And the macro idiocy of feeling the center of the cosmos
and superior to all the immensity of which it forms
part although it is only a ridiculous point at a
point in a point at a point that is our marginal
local system of galaxies.
Translated by Cody Stevens, p. 107
2
Si invertimos exactamente hasta sus antípodas las
actuales y bien intencionadas y bien articuladas y
bien empiricamente fundamentadas teorias sobre
el llamado bienestar subjetivo y particularmente la
felicidad
Para elaborar nuestra magnánima teoría sobre la
infelicidad hominida
Podríamos decir por lo menos diez puntos relevantes
Uno
Manda al carajo al mundo entero y sé un avaro de los
mil demonios
Dos
Cultiva sólo tu huerta solo y para ti mismo y que nadie
más que tú sea importante para ti
Tres
No cuides ese cuerpo que eres sino úsalo a destajo sin el
menor escrúpulo ni previsión
Cuatro
Vive siempre en otra parte ya sea en el pasado muerto o
en el futura incierto pero jamás de los jamases en el
sitio exacte del tiempo donde estás realmente vivo
Cinco
Quédate siempre en tu refugio y nunca salgas a
descubrir ni hacer nada nuevo que te descoloque o
deslumbre
Seis
Camina siempre sin rumba y nunca te detengas a pensar
dónde lanzarás la flecha única que te queda en tu
carcaj
Siete
Ríndete a la primera y nunca intentes ni siquiera por
segunda vez nada aunque sea vital
Ocho
Siempre debes ver el mundo desde los lentes de la
ausencia y la nostalgia y el miedo por lo ido o lo
aún no obtenido o por lo que puedes perder de
pronto y j amás seas agradecido
Nueve
Nunca olvides que siempre eres y serás un desastre
irreparable
Diez
Vive inmerso en tu pequeño y personal trote de tal
modo que jamás te sepas parte de algo
gloriosamente mayor
He dicho?
Luis Cruz-Villalobos, Theory of Unhappiness, p. 120
2
If we invert exactly to their antipodes the current well-
intentioned and well-articulated and empirically well-
founded theories of so-called subjective well-
being and particularly happiness
To elaborate on our magnanimous theory of hominid
unhappiness
We could accomplish it in at least ten relevant points
Number one
Forget the world entirely and succumb to your own
demons
Number two
Tend to yourself first and f or no one else because no one
else is as important as you
Number three
Don’t take care of your body and just see what happens
without the slightest hesitation or worry
Number four
Never live in the moment, either in the past that’s
already irrelevant, or in the uncertain future but
never ever in the exact moment of time that you’re
actually in
Number five
Always stay in your comfort zone and never leave it
especially not to discover anything new that could
possibly interest or enlighten you
Number six
Always walk aimlessly and never stop to think about
where you will launch the last arrow left in your
quiver
Number seven
Always give up the first time and never try again even if
it’s something important
Number eight
You should always look at the world very closed
minded and you should always be worried and
afraid of what you don’t have and haven’t
accomplished and worried about what you can
lose in a moments notice
Number nine
Never forget that you are damaged and that you can
never get better
Number ten
Live in your own little world in such away that you
never know anything or become apart of
something that could be immensely better
Did I get it all?
Translated by Cody Stevens, p. 54
MIS ÚLTIMOS DÍAS
Estoy viviendo Mis
últimos días
Desde que nací
Que estoy viviendo
Mis últimos días
Y cómo
no Si en comparación al ceniciento paso
De esta multitud de siglos y galaxias
Qué son mis últimos días
Qué son incluso
En comparación a mis primeros
Y qué queda de todo esto
Un sabor a sal
Un sabor a pan
A dicha y lamento
A tierna miseria
Vivo mis últimos días aquí
En este planeta esmeralda
Que gira en los márgenes
De una galaxia marginal
Aquí
Dormido de pasmo
Despierto de hambre
De nostalgia sideral por algo
Por alguien
Que casino logra tener nombre
Perdido y encontrado
Aquí
En estos quinientos milisegundos
Del instante
O quinientos milenios de la vida
Enfin
Me encuentro
Hoy Viviendo mis último instante
Idéntico a si mismo
Mi último desgarro
Mi última palabra irrepetible.
Luis Cruz-Villalobos, Estupidez mayor, p. 17-19
MIJN LAATSTE DAGEN
Ik leef mijn
laatste dagen
Sinds ik geboren ben
leef ik
mijn laatste dagen
En hoe
Niet als in vergelijking met het asgrauwe voorbijgaan
Van deze veelheid aan eeuwen en sterrenstelsels
Wat zijn mijn laatste dagen
Wat zijn ze zelfs
Vergeleken met mijn eerste
En wat blijft er van dit alles over
Een smaak van zout
Een smaak van brood
Een smaak van vreugde en klaagzang
Een smaak van tedere ellende
Ik leef hier mijn laatste dagen
Op deze smaragdgroene planeet
Die draait in de marges
Van een marginaal sterrenstelsel
Hier
In slaap met ontzag
wakker met honger
Van siderische verlangen naar iets
Voor iemand
Welk casino heeft een naam?
Verloren en gevonden
Hier
In deze vijfhonderd milliseconden
Van het moment
Of vijfhonderd millennia van leven
Hoe dan ook
ik vind mezelf
Vandaag leef ik mijn laatste moment
identiek aan zichzelf
Mijn laatste traan
Mijn laatste onherhaalbare woord.
MI FRÁGIL POEMA
Detenerse al final de un año veloz
Y guardar el mayor silencio posible
Detenerse y en medio de los amores y las dichas
Llorar callado
Por una vida que no se ha logrado descubrir a si
Ni abrazar por otra
Por una vida que ha permanecido
Casi inexplorada como un perdido cofre
Aquí clamo como caracol
Que se ha perdido en la foresta húmeda
Aquí clamo como pequeña luciérnaga
Que no sabe a quién alumbrar
Me iré lejos en este barco de papel insigne
Que me han regalado
Me iré lejos en este avión de papel insigne
Que es mi frágil poema.
Luis Cruz-Villalobos, Estupidez mayor, p. 30-31
MIJN BREEKBAAR GEDICHT
Om te stoppen aan het einde van een snel jaar
En zo stil mogelijk te zijn
Om te stoppen en te midden van liefdes en vreugden
Om stil te huilen
Om een leven dat zichzelf niet heeft ontdekt
Noch omarmd door een ander
Voor een leven dat is gebleven
Bijna onontdekt als een verloren kist
Hier huil ik als een slak
Die de weg kwijt is in het vochtige bos
Hier schreeuw ik het uit als een klein vuurvliegje
Die niet weet wie aan te steken
Ik ga ver weg in dit schip van onbeduidend papier
Dat ik cadeau heb gekregen
Ik ga ver weg in dit vliegtuig van onbeduidend papier
Dat is mijn breekbaar gedicht.
Vertaald met DeepL.com (gratis versie)
TRISTE
Triste este caminar
Por las sombras de esta vida
Triste
Aunque pueda
Maquillarse el esqueleto
Aunque pueda
Ocultarse el hedor
Con dulce incienso
No logro ocultar
Este pesar
Esta sobrecogedora llaga
Este vital absurde
Que nova
Ni vuelve
Que solo deviene
Noche y llanto
Que solo decanta
Nada.
Luis Cruz-Villalobos, Estupidez mayor, p. 65-66
DROEVIG
Triest deze wandeling
Door de schaduwen van dit leven
Droevig
Ook al kan ik
Het skelet opmaken
Hoewel ik de stank
met stank kan verbergen
Met zoete wierook
Dit verdriet
Kan ik niet verbergen
Deze overweldigende pijn
Deze vitale absurditeit
Dat gaat niet
Hij komt niet eens terug
dat wordt alleen maar
nacht en huilen
Dat alleen maar decanteren
Niets.
DE LO PROFUNDO
Lucir las llagas
De estos aflos
De dura espera
Cantar al vacío
Un canto silente
Lleno de pobreza
Pedir perdón
Y olvidar veloz
Los motivos
Alumbrar la dicha
De no saberse más
Que una brizna
Pedir al tiempo
Que aminore el trote
Y bese las aguas
Tender un puente
Entre el ahora mismo
Y el todavía no
Suplicar al viento
Que apague
La dulce flama
Pedir al corazón
De alguien siquiera
Que vea el tuyo.
Luis Cruz-Villalobos, Estupidez mayor, p. 85-86
UIT DE DIEPTE
Pronken met de zweren
Van deze kwellingen
Van hard wachten
Zingend voor de leegte
Een stil lied
Gevuld met armoede
Om vergeving te vragen
En snel vergeten
De motieven
Om de vreugde te verlichten
Om niet meer te weten
Dan een flard
Om de tijd te vragen
Om de draf te vertragen
En het water te kussen
Om de kloof te overbruggen
Tussen het juiste nu
En het nog niet
Om de wind te smeken
Om te doven
De zoete vlam
Om het hart te vragen
Van iemand anders
Het jouwe te zien.
INFIERNO DE LO IDÉNTICO
A Byung Chul Han
Nada que escribir
Entre tanto
Anuncio comercial
Que mata
Toda diferencia
Y nos deja
En el infierno
De lo idéntico.
Luis Cruz-Villalobos, Estupidez mayor, p. 101
HEL VAN HET IDENTIEKE
Naar Byung Chul Han
Niets te schrijven
Ondertussen
Reclame
Die doodt
Alle verschil
En ons achterlaat
In de hel
Van het identieke.
AQUÎ / TRANSPARENCIA
A Leonardo Boff
El viento en ráfagas perfectas
Campesinos cortando gavillas a lo lejos
El cielo pleno de su azul
Pájaros de todos los cantos
entonando sus sinfonías junto a los álamos
Y o sumergido en la clara belleza
de estos paisajes del sencillo Poñén
Recordando las palabras
sobre la trascendencia
del viejo y sabio Boff
que me susurran al oido más hondo
que somos como árboles
enraizados aquí
como sitio particular y límite
pero con copas
abiertas al diálogo con el universa entero.
Luis Cruz-Villalobos, Cantos de Poñén, p. 37
HIER / TRANSPARANTIE
voor Leonardo Boff
De wind in perfecte vlagen
Boeren die schoven snijden in de verte
De lucht vol blauw
Vogels van alle gezangen
Zingen hun symfonieën bij de populieren
En ondergedompeld in de heldere schoonheid
van deze landschappen van de eenvoudige Poñén
Herinnerend aan de woorden
over transcendentie
van de oude en wijze Boff
die in mijn diepste oor fluisteren
dat we als bomen zijn
hier geworteld
als een bepaalde plaats en grens
maar met brillen
die openstaan voor dialoog met het hele universum.
A TRAVÉS DE LA NOSTALGIA
A través de las lágrimas
Se ven luces
Planetas
Mares
Que pesan
Que cansan
Que en parte ahogan
La voz y el silencio
En la humedad de la nostalgia
Por algo que ya no se sabe
Qué es.
Luis Cruz-Villalobos, Cantos de Poñén, p. 45
DOORHEEN DE NOSTALGIE
Door de tranen heen
Worden lichten gezien
Planeten
Zeeën
Die zwaar wegen
Die vermoeien
Die gedeeltelijk
De stem en de stilte verdrinken
In de vochtigheid van nostalgie
Voor iets dat niet langer bekend is
INAUDITOS SILENCIOS NO CONTENIDOS
1
Solicitud la mía
Esta de tonos
De bruces
De cal viva
Solicitud la mía
Esta de cometer
El delito de la pena
Y la dicha no dicha
Solicitud la mía
Esta de lamentarme
Por el dia que no llega
Y por el dia que se fue.
2
Qué apremia
Este son nostálgico
Cansado de una vida
Que no se quiere
Dejar por nada
Qué apremia
Este espacio dormido
De luces
Y también sombras
Zozobra de muertos
Qué apremia
Esta persistente demora
Esta cándida conciencia
Y este denso resurgir
De cenizas que no fueron
Qué apremia
Este relámpago
Y este beso
Que murieron de pena
Y de retardo precoz.
3
A lo lejos
Canta una mujer
Que llora en su canto
Y me cuenta
En otra lengua
A lo lejos
Derriban bosques
Y los árboles sobrevivientes
Entonan un canto minúsculo
Como duelo y réquiem
A lo lejos
Sonidos de agua clara
Que no alcanzo a disfrutar
Por el peso de las horas
Que no tengo
A lo lejos
La belleza ardua
Que tiene otro nombre
Clama por un beso
Sin saberlo.
4
Perdónenme
Las dudas y la sospecha
Junto con la calma
Y la noble torpeza
De no ser otro
Perdónenme
El descaro de cantar
En silencio
Mientras el mundo
Se derrumba
Perdónenme
Por no tener palabras
Cuando se requieren
Para desolar al malo
Y revivir al niño
Perdónenme
Por saber callar
A media noche
Sin poder ocultar
La dulce sonrisa.
5
Es cierto
Que canto
Sin ninguna añoranza certera
Y sin nada nuevo que decir
A los cuatro vientos
Es cierto
Que lloro
Por ojos que
No son los míos
En cada instante y lugar
Es cierto
Que puede que el cielo
Me lleve lejos
Pero no se con exactitud
A dónde y cuándo
Es cierto
Que lamento
Y vuelvo a lamentar
Una vida clara y dulce
Para todos y por siempre.
Luis Cruz-Villalobos, Cantos de Poñén, p. 98-101
ONGEHOORDE, ONBEGRENSDE STILTES
1
Mijn bezorgdheid
Voor het tonen
Op het gezicht
Van ongebluste kalk
Mijn bezorgdheid
voor het plegen van
De misdaad van verdriet
En onuitgesproken gelukzaligheid
Mijn bezorgdheid
om te rouwen
Voor de dag die nooit komt
En voor de dag die voorbij is.
2
Hoe dringend
Deze nostalgie
Moe van een leven
Dat je niet voor
niets wilt verlaten
Hoe dringt in
Deze slaapruimte
licht
En ook schaduwen
De angst van de doden
Hoe dringt
Deze aanhoudende vertraging
Dit open geweten
En deze dichte herrijzing
Van as die niet was
Hoe dringt
Deze bliksem
En deze kus
Die stierf van verdriet
En van vroegrijp uitstel.
3
In de verte
Zingt een vrouw
Die huilt in haar lied
En het mij vertelt
In een andere taal
In de verte
breken ze bossen af
En de overgebleven bomen
Zingen een klein lied
als rouw en als requiem
In de verte
Geluiden van helder water
Waar ik niet van kan genieten
Door het gewicht van de uren
Die ik niet heb
In de verte
De moeizame schoonheid
Die een andere naam heeft
Die schreeuwt om een kus
Zonder het te weten.
4
Vergeef me
De twijfels en het wantrouwen
Samen met de kalmte
En de nobele onhandigheid
Om geen ander te zijn
Vergeef me
De schaamteloosheid om te zingen
In stilte
Terwijl de wereld
Uit elkaar valt
Vergeef me
Omdat ik geen woorden heb
Wanneer woorden nodig zijn
Om de goddeloze te verlaten
En het kind te doen herleven
Vergeef mij
Omdat ik weet hoe ik stil moet zijn
Midden in de nacht
En ik kan niet verbergen
De lieve glimlach.
5
Het is waar
Dat ik zing
Zonder een zeker verlangen
En met niets nieuws te zeggen
Aan de vier windstreken
Het is waar
Dat ik huil
Om ogen die
Niet van mij zijn
Op elk moment en op elke plaats
Het is waar
Dat de hemel me kan meenemen
Me kan meenemen
Maar ik weet niet precies
Waar en wanneer
Het is waar
Dat ik spijt heb
En ik heb weer spijt
Een leven helder en zoet
Voor iedereen en voor altijd.
CONTRA LA MUERTE
1
Luchar
Contra la muerte
Cada día
Cada noche
Cada nacer
Cada andar
Cada pedir
Dar
Y retorcerse
2
Luchar Con armas leves
Y arduas
Luchar por todo
Y por nada
Por camino
Y pan
Por canto
Y poesia
3
Luchar
Para no morir
En el intento
Para no perderse
El segundo
Veloz
Frugal
Que dura la vida.
Luis Cruz-Villalobos, Cantos de Poñén, p. 122-123
TEGEN DE DOOD
1
Strijd
Tegen de dood
Elke dag
Elke nacht
Elke geboorte
Elke wandeling
Elk vragen
geven
En kronkelen
2
Vechten met lichte wapens
En hard
Vechten voor alles
En voor niets
Voor weg
En brood
Voor lied
En poëzie
3
Vecht
Om niet te sterven
In de poging
Om niet te verdwalen
De seconde
Snel
Zuinig
Dat het leven duurt.
OTRO ALSINO
Alsino también aprendió a nacer
en otro tiempo
En otro lugar
Lejos de su pobreza y orfandad
También junto a los cerros y los bosques
También junto al mar
Pero ahora vestía un abrigo amable
Calzaba blandos zapatos
Y había estudiado más
de los que sus padres y sus abuelos
supieron jamás
Alsino era otro
Pero sin embargo también el mismo
Su triste joroba
que ocultó sus alas un tiempo
Ya no era visible
Sus alas bestiales que lo hicieron surcar
las costas de La Pesca
Llico e lloca
Como también los bosques y dunas
El mary las nubes junto al rio Mataquito
Ahora no eran necesarias
Solo Ie bastaba su alado corazón
Su pecho de viejo y naciente poeta.
Luis Cruz-Villalobos, Ángel de la Resurección, p. 15-16
ANDERE ALSINO
Alsino leerde ook geboren te worden
in een andere tijd
Op een andere plaats
Ver van zijn armoede en verweesdheid
Ook bij de heuvels en bossen
Ook bij de zee
Maar nu droeg hij een vriendelijke jas
Hij droeg zachte schoenen
En hij had meer gestudeerd
dan zijn ouders en grootouders
ooit wisten
Alsino was anders
Maar toch ook hetzelfde
Zijn droevige bult
Die een tijdje zijn vleugels verborg
Was niet langer zichtbaar
Zijn beestachtige vleugels die hem deden vliegen
langs de kusten van La Pesca
Llico e lloca
Evenals de bossen en duinen
De zee en de wolken bij de rivier Mataquito
Nu waren ze niet meer nodig
Alleen zijn gevleugelde hart was genoeg
Zijn borst van een oude en rijzende dichter.
UN ÁNGEL
“¿Qué Ie pasa a la paz
que no Ie entusiasma durar
que apenas se deja contar?”
Escena de El cielo sobre Berlin (1986)
Un ángel apoya levemente su cabeza en la de un
hombre mayor que lee un libro en una
biblioteca publica
El ángel escucha el divagar de los pensamientos
de aquel hombre
Lo roza suavemente con ternura
Cierra los ojos
Pareciera oír con el corazón el sentido de las
meditaciones azarosas de su acompañado
El gesto es de consuelo
De pronto
El hombre mayor presiente
Una presencia invisible
Un gesto de amor sobre su vida que no logra
articular siquiera como pensamiento
Y continua mirando un libro
Y sus fotografías
y se queda pensando sobre el sentido de la vida
y de la muerte
Y sobre las lecciones dolorosas de la historia
Con sus insoportables guerras
Y su anhelada paz que siempre se tarda.
Luis Cruz-Villalobos, Ángel de la Resurrección, p. 22-23
EEN ENGEL
“Wat gebeurt met de vrede
waarvan het enthousiasme niet voortduurt
dat nauwelijks te tellen is?”
Scène uit De hemel boven Berlijn (1986)
Een engel rust zijn hoofd lichtjes op het hoofd van een oudere man
een oudere man leest een boek in een openbare
openbare bibliotheek
De engel luistert naar de dwalende gedachten
van de gedachten van de man
Raakt hem zachtjes aan met tederheid
Hij sluit zijn ogen
Lijkt met zijn hart het gevoel te horen van de
van de willekeurige meditaties van zijn metgezel
Het gebaar is er een van troost
Plotseling
voelt de oudere man
Een onzichtbare aanwezigheid
Een gebaar van liefde over zijn leven dat hij niet eens
zelfs niet als gedachte kan verwoorden
En hij blijft naar een boek kijken
En zijn foto’s
En hij blijft nadenken over de zin van het leven
en van de dood
En over de pijnlijke lessen van de geschiedenis
Met zijn ondraaglijke oorlogen
En de langverwachte vrede die altijd te laat komt
UNA MELANCOLÍA
Me persigue
una melancolía
con sabor a vino merlot
con toques de miel
Yo no puedo dejarla ir
ni ella a mí
Somos como cómplices
de algún asesinato
Unidos piel a piel
hueso a hueso
mala mal
Nada
al parecer puede separarnos.
Luis Cruz-Villalobos, Ángel de la Resurrección, p. 27
MELANCHOLIE
Ik word achtervolgd
door een melancholie
met de smaak van merlot
met een vleugje honing
Ik kan haar niet laten gaan
en zij kan mij niet laten gaan
We zijn als medeplichtigen
van een moord
Verenigd van huid tot huid
bot tegen bot
kwaad kwaad
Niets
kan ons scheiden.
SILENCIO
La ventana está un poco abierta
afuera las aves cantan
y también se escucha
el murmullo del estero
y la sutil cadencia
de los altos álamos
Pero prima el silencio
Para mí el silencio
es el idioma espléndido
de la soledad buscada
del espacio y tiempo
de encuentro con la vida
desprovista de presiones
El poema es silencio
La canción es otra cosa
es un artilugio
para que el poema perdure
en la memoria
Sin embargo
el poema es efímero
por naturaleza
es cierto que al ser escrito
queda coma partitura
pero solo existe
al igual que la música
al ser interpretado
al ser leído en un instante.
Luis Cruz-Villalobos, Ángel de la Resurrección, p. 32-33
STILTE
Het raam staat een beetje open
buiten fluiten de vogels
en je kunt ook horen
het ruisen van de beek
en de subtiele cadans
van de hoge populieren
Maar stilte overheerst
Voor mij is stilte
de prachtige taal
van de gezochte eenzaamheid
van ruimte en tijd
van de ontmoeting met het leven
verstoken van druk
Het gedicht is stilte
Het lied is iets anders
het is een hulpmiddel
om het gedicht te laten duren
in het geheugen
Het gedicht is echter vluchtig
het gedicht is vergankelijk
van nature
het is waar dat wanneer het geschreven is
het blijft als een partituur
maar het bestaat alleen
zoals muziek
wanneer het wordt geïnterpreteerd
wanneer het in een oogwenk wordt gelezen.
De Nederlandse vertalingen zijn grotendeels met een vertaalprogramma tot stand gekomen
bronnen en andere uitgaven van Luis Cruz-Villalobos:
Cruz-Villalobos, Luis, Theory of Unhappiness. [with Spanish original version] Prologue by Sergio Marentes. Translated by Cody Stevens, Waco TX, Mendoza, Santiago de Chile, 2021 (Independently Poetry, Lapsus Collection)
Cruz-Villalobos, Luis, Ángel de la Resurrección y otros poemas, Waco TX 2021, (Notebook Poisesis)
Cruz-Villalobos, Luis, Cantos de Poñén. Poemas 2007-2014, Santiago de Chil2 2015 (Hebel Ediciones)
Cruz-Villalobos, Luis, Estupidez mayor y otros poemas. Poesía, Santiago de Chile 2020, (Independently Poetry)
Cruz-Villalobos, Luis, ENTRE HERMES Y LA REINA DE LOS CUERVOS, 2023 (ÆÐ Ediciones)
Cruz-Villalobos, Luis, Elías, Miguel, MELODÍAS ORIENTALES, 东方旋 – ORIENTAL MELODIES. Pictopoesía 诗画 Pictopoetry, Translated into English by Germain Droogenbroodt, 中译 林巧儿/ Lina Moon, Waco, TX – Santiago de Chile – Mendoza 2023, (Independently Poetry)
Cruz-Villalobos, Luis, OF THE NEW AND FINAL HEART. Mystic [with Spanish original version], Translated into English by Dr. Mark McGraw, Waco, TX – Santiago de Chile – Mendoza 2023, (Independently Poetry)
Cruz-Villalobos, Luis, Kleine Nederlandse Bloemlezing – Pequeña Antología Neerlandesa – Selectie en vertaling uit het Spaans, Germain Droogenbroodt, 2023 (Newold Books)
mystiek & filosofie 