wachtende aarde

Wachtende aarde.

 

Ik sta verloren in het wijde land

Waar nog de grauwe grond bezond moet worden

en waar de wind, al zingend, hand in hand

de vlakke velden dicht aaneen wil gorden.

 

’t Oneindig land dat overal wil einden,

maar bij het einde weer opnieuw begint,

het is ’n water dat na elke golf weer deinde,

het is ’t lachen van het liefste kind.

 

Ik hef mijn hand op naar een naakte tak

die zwaar en zwijgend wacht als ’t land daaronder

op ’t ademen van een nieuw getij,

want zonder dit zachte suiz’len van de ademtocht

die brak door kille eenzaamheid

kan ’t nieuwe leven geen bloesem

en geen jonge vruchten geven.

 

Elisabeth Chausséé

 

El Fulgor
El Fulgor VII

My paintings on:

On Saatchi 

On Weebly  

On Behance

Texts about my art: Blog